Είθε …

Ένα θερμό χειροκρότημα για τη μαθήτρια, στο κλείσιμο της εκπομπής του Πρετεντέρη, που είχε θέμα την κρίση στην Παιδεία, χτες αργά το βράδυ.

Χειροκρότημα, γιατί το κορίτσι διάβασε -και οι καλεσμένοι της εκπομπής και οι συμμαθητές της άκουσαν και θαύμασαν-, ένα κείμενο του Αριστοτέλη για την Παιδεία.
Για να αποδείξουν λέει ότι …”κάνουν δρώμενα..” και δεν παίζουν μόνο τάβλι.

Μα τόσο χαμηλά πια, έχουμε

Γνωστός από παλιά, η “παρέα” της ημέρας …

Της μέρας το ξεκίνημα μέσα στη συννεφιά.
Λογικό ήταν να μη δουλεύει και το ασανσέρ.
Είχαν ξεχάσει την πόρτα ανοιχτή, αυτοί του έκτου.

Λογικά όλα αυτά, γιατί η καλή η ημέρα από το πρωί φαίνεται.

Από τα ξημερώματα θα έλεγα. Τότε που ξύπνησα με πονοκέφαλο.

Κοιμήθηκα πάλι μετά το πρώτο “χτύπημα”, αλλά ο “κύριος”, μια και έκανε την επίσκεψή του, είπε να μείνει.
Και να με ταλαιπωρήσει.

Πρωινό έξω από

Τριαντάχρονα ….

Και μετά την εξηκοστή έκτη επέτειο, η τριακοστή.

Προσωπική αυτή.

Πιθανόν δεν είναι ακόμα η ώρα του απολογισμού, αλλά σίγουρα είναι μια καμπή της μικρής μου ιστορίας…

Τριάντα χρόνια στην ίδια εργασία.
Στο ίδιο επαγγελματικό περιβάλλον πιο σωστά. Οι αλλαγές πολλές, τα αποτελέσματά

άνευ εξάρσεων ..

Γιορτασμός του ΟΧΙ.
Άνευ εθνικής εξάρσεως.
Μετ’ οικογενειακής συγκεντρώσεως, και ιδεολογικών διαφορών, από καταβολής κόσμου δεδηλωμένων.

Πόσο δύσκολο είναι να πάψει κανείς να είναι

Επιστροφή με άλλους όρους ….

Είναι κάποιες φορές που μια απόδραση γίνεται συνώνυμη της αποτυχίας.
Είναι όμως και φορές που λες μα καλά πού ήμουνα τόσο καιρό;

Διαπραγματεύσεις συζητήσεις προβληματισμοί, όλα στην άκρη.
Από Δευτέρα πάλι. Τώρα προηγείται η παρέλαση.
Και της παρέλασης η …. απόδραση.

Λες το δικός σου όχι στην καθημερινότητα, μπαίνεις με το συνάδελφο στο αυτοκινητάκι σου και στρέφεσαι κατά την έξοδο της πόλης.
Άνευ ετέρων άλλων … τσιριμονίων ..

Η κίνηση στη δρόμο αναμενόμενη για Παρασκευή, αλλά χωρίς να εμποδίζονται και τα εκατόν είκοσι χιλιόμετρα.
Ούτε και η ευκαιρία για ανταλλαγή απόψεων υψηλού θεωρητικού επιπέδου.
Και λιγότερο θεωρητικού και καθόλου υψηλού κάπου κάπου, με επιφωνήματα του είδους, μα τι κάνει ο κόπανος, για το φορτηγατζή που επιχειρεί να προσπεράσει από δεξιά, αλλά αυτά είναι αναμενόμενα στο δρόμο. Κουβέντες της ασφάλτου.

Εδώ παρακάτω, δυο βήματα θα το έλεγα η αττική γη μας περιμένει.
Με το άλλο της πρόσωπο. Τα άλλα της ρούχα.
Οι άλλοι είχαν ξαναπάει και είχαν σημειώσει την απουσία μου.
Τούτη τη φορά ακολούθησα χωρίς πολλή πίεση είναι η αλήθεια. Μην πάρω και πάλι απουσία.

Και πολύ καλά έκανα που πήγα.

Γιατί όταν φτάνεις στην Πάχη των Μεγάρων και αντικρίζεις αυτό, λες …..

Δεν λες. Βγάζεις τη φωτογραφική μηχανή και αρχίζεις να φωτογραφίζεις.

Και απολαμβάνεις.

Και αναρωτιέσαι από μέσα σου ή και φωναχτά μα καλά, τόσα χρόνια πώς και δεν έτυχε να φτάσω μέχρι εδώ;
Γιατί έχω μείνει στην εποχή λίγο πριν από το Πολυτεχνείο όταν εξεγέρθηκαν οι Μεγαρίτες;

Τα μάτια κοιτάζουν αχόρταγα.

Η φωτογραφική μηχανή κλέβει τις στιγμές, αλλά είναι ανεπαρκής για να καταγράψει όλες τις εικόνες.
Τη μαγεία των εικόνων που παρουσιάζει αυτό το μικρό ψαροχώρι.

Δυο βήματα κυριολεκτικά από την Αθήνα και έχεις φύγει πολλά ναυτικά μίλια μακριά.

Έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε κάποιο νησάκι του Αιγαίου, μακριά από τη βοή και τους τρελούς ρυθμούς της πόλης.

Δηλαδή, εδώ που τα λέμε, πόσο συχνά έχεις τη δυνατότητα να χρησιμοποιείς για φωτογραφικό μοντέλο ένα γλάρο;

-Είναι θηλυκός!! αποφάνθηκα σοβαρά σοβαρά.
-Πώς το κατάλαβες, το ενδιαφέρον και ο θαυμασμός της παρέας για τις ορνιθολογικές μου γνώσεις.
-Μα δε βλέπετε πώς ποζάρει;
Σιγά που έχω ιδέα από ορνιθολογία …

Οι ψαρομεζέδες, το κρασί, ο θαλασσινός αέρας, έστειλαν πολύ μακριά, μα πολύ μακριά, όλες τις σκέψεις και τα προβλήματα.

Ένα τηλεφώνημα που παρεισέφρησε και αφορούσε άκουσον άκουσον .. κληρονομικά, εστάλη από εκεί που ήρθε, και ακόμα παραπέρα μπορώ να σου πω, και η προσοχή επικεντρώθηκε στα ανέκδοτα της παρέας.

Αντροπαρέα, με άδεια από τη σημαία όλοι, δώσαμε όρκο τιμής να μην αποκαλύψουμε το κρησφύγετο στον … εχθρό.
Σε περίπτωση … έντονων βασανιστηρίων η κοινή συμφωνία λέει ότι θα “παραδεχτούμε” πως πήγαμε σε ένα άθλιο και βρώμικο μέρος.

Ε βέβαια και οι εν τω στρατεύματι περιπέτειες και δράσεις, κατατέθηκαν και αυτές στο τραπέζι. Πώς να λείψουν δηλαδή; Και τα κουτσομπολιά.
Όχι ότι ως αρσενικά ρέπουμε προς το κουτσομπολιό, αλλά μπορείς αν το εντάξεις στον κοινωνικό προβληματισμό, να έχεις μια λογική εξήγηση για το θέμα.

Για καφέ στο παρακάτω μαγαζί.
Ας κάνουμε και δημόσιες σχέσεις γιατί η δεδηλωμένη απόφαση είναι να επανέλθουμε.

Και θα επανέλθουμε οσονούπω.

Μια τελευταία φωτογραφία πριν επιβιβαστούμε στα αυτοκίνητα, για να την έχουμε συντροφιά στη διαδρομή και επιστροφή στην πόλη.
Γιατί μια τορπιλάκατο για φωτογραφία;
Ε, τόσα στρατιωτικοπολιτικά αναλύσαμε, επέτειο του ΟΧΙ θα γιορτάσουμε, να μη έχω και την κατάλληλη φωτογραφική υποστήριξη;

Η κίνηση στους δρόμους της επιστροφής ανεκτή, η κουβέντα και πάλι γύρω από τα τρέχοντα, η είσοδος στην πόλη επαναφορά στην καθημερινότητα.

Με άλλους όρους όμως.
Θαλασσινούς.

Στην … “εξέδρα”, αραχτός

Ξενυχτάς με αποκαλύψεις, που όμως αν έχεις στοιχειώδεις γνώσεις, τις ψυχανεμίζεσαι ήδη από καιρό. Τα κινητά τηλέφωνα προσφέρουν δωρεάν την κάθε σου στιγμή σε οποιοδήποτε θέλει να την ανιχνεύσει.

Ρητορεύεις στα πεζοδρόμια -χρόνια είχα να το κάνω στο πεζοδρόμιο- και σε κοιτάνε παράξενα, επιβεβαιώνοντας αυτά που ήδη ξέρεις. Ότι δηλαδή, μιλάτε άλλη γλώσσα γιατί έχετε άλλες παραστάσεις. Και αυτή η γλώσσα είναι εντελώς μα εντελώς διαφορετική

Βλέπεις ότι το κουβάρι τυλίγεται ασφυχτικά γύρω σου και πνίγει την ελευθερία σου στο όνομα της προστασίας των ατομικών ελευθεριών. Η προσαγωγή του ιδρυτή του blogme είναι το πιο πρόσφατο επεισόδιο. Δυστυχώς από όσο φαίνεται όχι και το τελευταίο του είδους.

Και μέσα σε όλα αυτά βλέπεις να γίνεσαι και μέρος του προβλήματος που αγωνίζεσαι να λύσεις. Τα τηλεφωνήματα πυκνώνουν και οι απαιτήσεις σε κάνουν να σκέφτεσαι το βάσιμο της προτροπής μάθε να αρνείσαι γιατί αλλιώς μαθαίνεις τους άλλους να ζητούν.

Γιορτή σήμερα. Γιορταστικό το τριήμερο που ακολουθεί.
Η απόρριψη της πρότασης για απονομές τιμών και άλλα συναφή τις προσεχείς ημέρες, έγινε χωρίς μεγάλη σκέψη. Και λίγο άγαρμπα.

Οι συζητήσεις για τα θέματα της εκπαίδευσης το μόνο που κάνουν είναι να δείχνουν πως κάθε ανάλυση σε βάθος, ενισχύει τα αδιέξοδα. Τουλάχιστον για τους εχέφρονες.

Τι μένει; Το να προσπαθείς να απολαύσεις τη στιγμή. Μη φανταστείς τίποτα όργια και ακολασίες.
Και η αποστασιοποίηση από τα τρέχοντα, το άραγμα σε μια θέση στην “εξέδρα”, είναι μια χαρά τακτική. Δεν χρειάζεται παραπάνω.

Επί του παρόντος, η λύση είναι να μην παίρνεις πολύ σοβαρά τον εαυτό σου.
Και ας περιμένουν οι άλλοι πολλά.

Ε δεν τα μπορείς και όλα…

Γραμμένο αρκετές ώρες πριν, περίμενε να ολοκληρωθούν αλλότριες εργασίες στο Blogger

Ποιος θα άντεχε μια σταθερή ευθεία ευτυχίας;

Με αντιφάσεις.
Όχι ότι είναι κάτι πρωτότυπο, αλλά έτσι ήταν και σήμερα.
Μια ημέρα με αντιφάσεις.

Η πρωινή υγρασία και τα σχόλια του πεζοδρομίου.
Η λιακάδα και η ζεστή σοκολάτα.
Και η προσπάθεια να βρεθούν λύσεις. Και στη θεωρία και στην πράξη.
Το κατ’ ανάγκη ούζο στην παραλία, μακριά από τα εφ’ ων ετάχθην.
Η εκπομπή της τηλεόρασης. Προβληματισμοί μιας κοινωνίας για την εικόνα της οποίας έχω κι εγώ ευθύνη.
Εντάξει. Όσο η σκνίπα απέναντι στον ελέφαντα.
Αλλά είναι και δικό μου έργο αυτό που παίζεται σήμερα.

Και μέσα σε όλα αυτά, η βόλτα με το ποδήλατο εγκαταλείφθηκε.
Έμεινα στη χτεσινή απόπειρα.
Ίσως αύριο πάλι.

Και μέσα σε όλα αυτά, ψάχνω να βρω πού σκέπτομαι διαφορετικά. Έξω από τα παραδεκτά.

Και μέσα σε όλα αυτά, βλέπω για πολλοστή φορά τους ειδικούς να αναλύουν χωρίς να γνωρίζουν.

Μα το ξέρετε ότι δεν υπάρχουν εισαγωγικές εξετάσεις από τα Γενικά Λύκεια για τα Πανεπιστήμια;
Το ξέρετε ότι τα παιδιά που τώρα φοιτούν στα ΤΕΕ (που καταργήθηκαν όμως) μπορούσαν και μπορούν όσα ακόμα φοιτούν, να εισαχθούν με εισαγωγικές εξετάσεις στα Α-ΤΕΙ και την επόμενη χρονιά, μετέχοντας των εξετάσεων των Γενικών Λυκείων, στα ΑΕΙ;
Το ξέρετε ότι τα νεοϊδρυθέντα Επαγγελματικά Λύκεια ….
Τι να ξέρουν;
Πού να φανταστούν ότι … αυτά που φαντάζονται δεν ισχύουν;

Και αναγορεύονται σε ειδικούς.
Και δίνουν οδηγίες και μιλούν απαξιωτικά για τους άλλους.
Και φοράνε τις κομματικές τους ταυτότητες στο πέτο.
Και αποφαίνονται.

Ναι ξέρω. Πού είδα τις κομματικές ταυτότητες;
Μα είναι εύκολο.
Για κοιτάξτε πιο προσεκτικά.
Τι χρώμα γραβάτα φοράει αυτός; Τυχαίο είναι;
Πώς έχει φτιάξει το μαλλί εκείνη; Τυχαίο είναι;
Ποιες λέξεις επαναλαμβάνουν αυτοί; Τυχαίο είναι;

Χα

Οι κώδικες είναι σχετικά απλοί. Δεν χρειάζεται να είσαι χάκερ για να τους “σπάσεις”.

Και είναι απλοί γιατί πρέπει να διδάσκονται και απλά.

Τα νέα παιδιά οφείλουν και αυτά να ενταχθούν.
Και το εισαγωγικό μάθημα είναι η μίμηση.
Τουλάχιστον η τραγωδία είναι “μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας…”
Τούτη εδώ η μίμηση τι είναι;
Ο Αριστοτέλης είχε δώσει ορισμό και για τη φάρσα;
Πώς και του διέφυγε; Πώς να το φανταστεί όμως;
Πού να φανταστεί ότι τα σημερινά δεκαεξάχρονα θα μιλάγανε για το άρθρο δεκαέξι του Συντάγματος;
Τώρα θα μου πεις, εδώ οι Συνταγματολόγοι μιλάνε για το Σύνταγμα, τα παιδιά δεν θα μιλήσουν;
Τα παιδιά που προσπαθούν να παπαγαλίσουν όσα τους “δίδαξαν”. Που προσπαθούν να φτιάξουν μαγιά για το μέλλον.
Που είναι η εικόνα του μέλλοντός μας.
ΜΑΣ;
Δύσκολο.
Μπορείς να δεις όμως τη δική τους εικόνα όταν θα είναι σαν και εμάς.

Αντιφατική και ετούτη η ημέρα.

Με τα επάνω της και τα κάτω της.

Η άλλη οπτική των πραγμάτων βέβαια είναι ότι ευτυχώς που είναι και έτσι.

Ευτυχώς που έχουμε τα πάνω και τα κάτω μας.

Ποιος θα άντεχε και για πόσο μια σταθερή και μόνιμη ευθεία ευτυχίας;