Ένα θερμό χειροκρότημα για τη μαθήτρια, στο κλείσιμο της εκπομπής του Πρετεντέρη, που είχε θέμα την κρίση στην Παιδεία, χτες αργά το βράδυ.
Χειροκρότημα, γιατί το κορίτσι διάβασε -και οι καλεσμένοι της εκπομπής και οι συμμαθητές της άκουσαν και θαύμασαν-, ένα κείμενο του Αριστοτέλη για την Παιδεία.
Για να αποδείξουν λέει ότι …”κάνουν δρώμενα..” και δεν παίζουν μόνο τάβλι.
Μα τόσο χαμηλά πια, έχουμε Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Της μέρας το ξεκίνημα μέσα στη συννεφιά.
Λογικό ήταν να μη δουλεύει και το ασανσέρ.
Είχαν ξεχάσει την πόρτα ανοιχτή, αυτοί του έκτου.
Λογικά όλα αυτά, γιατί η καλή η ημέρα από το πρωί φαίνεται.
Από τα ξημερώματα θα έλεγα. Τότε που ξύπνησα με πονοκέφαλο.
Κοιμήθηκα πάλι μετά το πρώτο “χτύπημα”, αλλά ο “κύριος”, μια και έκανε την επίσκεψή του, είπε να μείνει.
Και να με ταλαιπωρήσει.
Πρωινό έξω από Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Και μετά την εξηκοστή έκτη επέτειο, η τριακοστή.
Προσωπική αυτή.
Πιθανόν δεν είναι ακόμα η ώρα του απολογισμού, αλλά σίγουρα είναι μια καμπή της μικρής μου ιστορίας…
Τριάντα χρόνια στην ίδια εργασία.
Στο ίδιο επαγγελματικό περιβάλλον πιο σωστά. Οι αλλαγές πολλές, τα αποτελέσματά Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Γιορτασμός του ΟΧΙ.
Άνευ εθνικής εξάρσεως.
Μετ’ οικογενειακής συγκεντρώσεως, και ιδεολογικών διαφορών, από καταβολής κόσμου δεδηλωμένων.
Πόσο δύσκολο είναι να πάψει κανείς να είναι Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Είναι κάποιες φορές που μια απόδραση γίνεται συνώνυμη της αποτυχίας.
Είναι όμως και φορές που λες μα καλά πού ήμουνα τόσο καιρό;
Διαπραγματεύσεις συζητήσεις προβληματισμοί, όλα στην άκρη.
Από Δευτέρα πάλι. Τώρα προηγείται η παρέλαση.
Και της παρέλασης η …. απόδραση.
Λες το δικός σου όχι στην καθημερινότητα, μπαίνεις με το συνάδελφο στο αυτοκινητάκι σου και στρέφεσαι κατά την έξοδο της πόλης.
Άνευ ετέρων άλλων … τσιριμονίων ..
Η κίνηση στη δρόμο αναμενόμενη για Παρασκευή, αλλά χωρίς να εμποδίζονται και τα εκατόν είκοσι χιλιόμετρα.
Ούτε και η ευκαιρία για ανταλλαγή απόψεων υψηλού θεωρητικού επιπέδου.
Και λιγότερο θεωρητικού και καθόλου υψηλού κάπου κάπου, με επιφωνήματα του είδους, μα τι κάνει ο κόπανος, για το φορτηγατζή που επιχειρεί να προσπεράσει από δεξιά, αλλά αυτά είναι αναμενόμενα στο δρόμο. Κουβέντες της ασφάλτου.
Εδώ παρακάτω, δυο βήματα θα το έλεγα η αττική γη μας περιμένει.
Με το άλλο της πρόσωπο. Τα άλλα της ρούχα.
Οι άλλοι είχαν ξαναπάει και είχαν σημειώσει την απουσία μου.
Τούτη τη φορά ακολούθησα χωρίς πολλή πίεση είναι η αλήθεια. Μην πάρω και πάλι απουσία.
Και πολύ καλά έκανα που πήγα.
Γιατί όταν φτάνεις στην Πάχη των Μεγάρων και αντικρίζεις αυτό, λες …..
Δεν λες. Βγάζεις τη φωτογραφική μηχανή και αρχίζεις να φωτογραφίζεις.
Και απολαμβάνεις.
Και αναρωτιέσαι από μέσα σου ή και φωναχτά μα καλά, τόσα χρόνια πώς και δεν έτυχε να φτάσω μέχρι εδώ;
Γιατί έχω μείνει στην εποχή λίγο πριν από το Πολυτεχνείο όταν εξεγέρθηκαν οι Μεγαρίτες;
Τα μάτια κοιτάζουν αχόρταγα.
Η φωτογραφική μηχανή κλέβει τις στιγμές, αλλά είναι ανεπαρκής για να καταγράψει όλες τις εικόνες.
Τη μαγεία των εικόνων που παρουσιάζει αυτό το μικρό ψαροχώρι.
Δυο βήματα κυριολεκτικά από την Αθήνα και έχεις φύγει πολλά ναυτικά μίλια μακριά.
Έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε κάποιο νησάκι του Αιγαίου, μακριά από τη βοή και τους τρελούς ρυθμούς της πόλης.
Δηλαδή, εδώ που τα λέμε, πόσο συχνά έχεις τη δυνατότητα να χρησιμοποιείς για φωτογραφικό μοντέλο ένα γλάρο;
-Είναι θηλυκός!! αποφάνθηκα σοβαρά σοβαρά.
-Πώς το κατάλαβες, το ενδιαφέρον και ο θαυμασμός της παρέας για τις ορνιθολογικές μου γνώσεις.
-Μα δε βλέπετε πώς ποζάρει;
Σιγά που έχω ιδέα από ορνιθολογία …
Οι ψαρομεζέδες, το κρασί, ο θαλασσινός αέρας, έστειλαν πολύ μακριά, μα πολύ μακριά, όλες τις σκέψεις και τα προβλήματα.
Ένα τηλεφώνημα που παρεισέφρησε και αφορούσε άκουσον άκουσον .. κληρονομικά, εστάλη από εκεί που ήρθε, και ακόμα παραπέρα μπορώ να σου πω, και η προσοχή επικεντρώθηκε στα ανέκδοτα της παρέας.
Αντροπαρέα, με άδεια από τη σημαία όλοι, δώσαμε όρκο τιμής να μην αποκαλύψουμε το κρησφύγετο στον … εχθρό.
Σε περίπτωση … έντονων βασανιστηρίων η κοινή συμφωνία λέει ότι θα “παραδεχτούμε” πως πήγαμε σε ένα άθλιο και βρώμικο μέρος.
Ε βέβαια και οι εν τω στρατεύματι περιπέτειες και δράσεις, κατατέθηκαν και αυτές στο τραπέζι. Πώς να λείψουν δηλαδή; Και τα κουτσομπολιά.
Όχι ότι ως αρσενικά ρέπουμε προς το κουτσομπολιό, αλλά μπορείς αν το εντάξεις στον κοινωνικό προβληματισμό, να έχεις μια λογική εξήγηση για το θέμα.
Για καφέ στο παρακάτω μαγαζί.
Ας κάνουμε και δημόσιες σχέσεις γιατί η δεδηλωμένη απόφαση είναι να επανέλθουμε.
Και θα επανέλθουμε οσονούπω.
Μια τελευταία φωτογραφία πριν επιβιβαστούμε στα αυτοκίνητα, για να την έχουμε συντροφιά στη διαδρομή και επιστροφή στην πόλη.
Γιατί μια τορπιλάκατο για φωτογραφία;
Ε, τόσα στρατιωτικοπολιτικά αναλύσαμε, επέτειο του ΟΧΙ θα γιορτάσουμε, να μη έχω και την κατάλληλη φωτογραφική υποστήριξη;
Η κίνηση στους δρόμους της επιστροφής ανεκτή, η κουβέντα και πάλι γύρω από τα τρέχοντα, η είσοδος στην πόλη επαναφορά στην καθημερινότητα.
Με άλλους όρους όμως.
Θαλασσινούς.
Ξενυχτάς με αποκαλύψεις, που όμως αν έχεις στοιχειώδεις γνώσεις, τις ψυχανεμίζεσαι ήδη από καιρό. Τα κινητά τηλέφωνα προσφέρουν δωρεάν την κάθε σου στιγμή σε οποιοδήποτε θέλει να την ανιχνεύσει.
Ρητορεύεις στα πεζοδρόμια -χρόνια είχα να το κάνω στο πεζοδρόμιο- και σε κοιτάνε παράξενα, επιβεβαιώνοντας αυτά που ήδη ξέρεις. Ότι δηλαδή, μιλάτε άλλη γλώσσα γιατί έχετε άλλες παραστάσεις. Και αυτή η γλώσσα είναι εντελώς μα εντελώς διαφορετική
Βλέπεις ότι το κουβάρι τυλίγεται ασφυχτικά γύρω σου και πνίγει την ελευθερία σου στο όνομα της προστασίας των ατομικών ελευθεριών. Η προσαγωγή του ιδρυτή του blogme είναι το πιο πρόσφατο επεισόδιο. Δυστυχώς από όσο φαίνεται όχι και το τελευταίο του είδους.
Και μέσα σε όλα αυτά βλέπεις να γίνεσαι και μέρος του προβλήματος που αγωνίζεσαι να λύσεις. Τα τηλεφωνήματα πυκνώνουν και οι απαιτήσεις σε κάνουν να σκέφτεσαι το βάσιμο της προτροπής μάθε να αρνείσαι γιατί αλλιώς μαθαίνεις τους άλλους να ζητούν.
Γιορτή σήμερα. Γιορταστικό το τριήμερο που ακολουθεί.
Η απόρριψη της πρότασης για απονομές τιμών και άλλα συναφή τις προσεχείς ημέρες, έγινε χωρίς μεγάλη σκέψη. Και λίγο άγαρμπα.
Οι συζητήσεις για τα θέματα της εκπαίδευσης το μόνο που κάνουν είναι να δείχνουν πως κάθε ανάλυση σε βάθος, ενισχύει τα αδιέξοδα. Τουλάχιστον για τους εχέφρονες.
Τι μένει; Το να προσπαθείς να απολαύσεις τη στιγμή. Μη φανταστείς τίποτα όργια και ακολασίες.
Και η αποστασιοποίηση από τα τρέχοντα, το άραγμα σε μια θέση στην “εξέδρα”, είναι μια χαρά τακτική. Δεν χρειάζεται παραπάνω.
Επί του παρόντος, η λύση είναι να μην παίρνεις πολύ σοβαρά τον εαυτό σου.
Και ας περιμένουν οι άλλοι πολλά.
Ε δεν τα μπορείς και όλα…
Γραμμένο αρκετές ώρες πριν, περίμενε να ολοκληρωθούν αλλότριες εργασίες στο Blogger
Με αντιφάσεις.
Όχι ότι είναι κάτι πρωτότυπο, αλλά έτσι ήταν και σήμερα.
Μια ημέρα με αντιφάσεις.
Η πρωινή υγρασία και τα σχόλια του πεζοδρομίου.
Η λιακάδα και η ζεστή σοκολάτα.
Και η προσπάθεια να βρεθούν λύσεις. Και στη θεωρία και στην πράξη.
Το κατ’ ανάγκη ούζο στην παραλία, μακριά από τα εφ’ ων ετάχθην.
Η εκπομπή της τηλεόρασης. Προβληματισμοί μιας κοινωνίας για την εικόνα της οποίας έχω κι εγώ ευθύνη.
Εντάξει. Όσο η σκνίπα απέναντι στον ελέφαντα.
Αλλά είναι και δικό μου έργο αυτό που παίζεται σήμερα.
Και μέσα σε όλα αυτά, η βόλτα με το ποδήλατο εγκαταλείφθηκε.
Έμεινα στη χτεσινή απόπειρα.
Ίσως αύριο πάλι.
Και μέσα σε όλα αυτά, ψάχνω να βρω πού σκέπτομαι διαφορετικά. Έξω από τα παραδεκτά.
Και μέσα σε όλα αυτά, βλέπω για πολλοστή φορά τους ειδικούς να αναλύουν χωρίς να γνωρίζουν.
Μα το ξέρετε ότι δεν υπάρχουν εισαγωγικές εξετάσεις από τα Γενικά Λύκεια για τα Πανεπιστήμια;
Το ξέρετε ότι τα παιδιά που τώρα φοιτούν στα ΤΕΕ (που καταργήθηκαν όμως) μπορούσαν και μπορούν όσα ακόμα φοιτούν, να εισαχθούν με εισαγωγικές εξετάσεις στα Α-ΤΕΙ και την επόμενη χρονιά, μετέχοντας των εξετάσεων των Γενικών Λυκείων, στα ΑΕΙ;
Το ξέρετε ότι τα νεοϊδρυθέντα Επαγγελματικά Λύκεια ….
Τι να ξέρουν;
Πού να φανταστούν ότι … αυτά που φαντάζονται δεν ισχύουν;
Και αναγορεύονται σε ειδικούς.
Και δίνουν οδηγίες και μιλούν απαξιωτικά για τους άλλους.
Και φοράνε τις κομματικές τους ταυτότητες στο πέτο.
Και αποφαίνονται.
Ναι ξέρω. Πού είδα τις κομματικές ταυτότητες;
Μα είναι εύκολο.
Για κοιτάξτε πιο προσεκτικά.
Τι χρώμα γραβάτα φοράει αυτός; Τυχαίο είναι;
Πώς έχει φτιάξει το μαλλί εκείνη; Τυχαίο είναι;
Ποιες λέξεις επαναλαμβάνουν αυτοί; Τυχαίο είναι;
Χα
Οι κώδικες είναι σχετικά απλοί. Δεν χρειάζεται να είσαι χάκερ για να τους “σπάσεις”.
Και είναι απλοί γιατί πρέπει να διδάσκονται και απλά.
Τα νέα παιδιά οφείλουν και αυτά να ενταχθούν.
Και το εισαγωγικό μάθημα είναι η μίμηση.
Τουλάχιστον η τραγωδία είναι “μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας…”
Τούτη εδώ η μίμηση τι είναι;
Ο Αριστοτέλης είχε δώσει ορισμό και για τη φάρσα;
Πώς και του διέφυγε; Πώς να το φανταστεί όμως;
Πού να φανταστεί ότι τα σημερινά δεκαεξάχρονα θα μιλάγανε για το άρθρο δεκαέξι του Συντάγματος;
Τώρα θα μου πεις, εδώ οι Συνταγματολόγοι μιλάνε για το Σύνταγμα, τα παιδιά δεν θα μιλήσουν;
Τα παιδιά που προσπαθούν να παπαγαλίσουν όσα τους “δίδαξαν”. Που προσπαθούν να φτιάξουν μαγιά για το μέλλον.
Που είναι η εικόνα του μέλλοντός μας.
ΜΑΣ;
Δύσκολο.
Μπορείς να δεις όμως τη δική τους εικόνα όταν θα είναι σαν και εμάς.
Αντιφατική και ετούτη η ημέρα.
Με τα επάνω της και τα κάτω της.
Η άλλη οπτική των πραγμάτων βέβαια είναι ότι ευτυχώς που είναι και έτσι.
Ευτυχώς που έχουμε τα πάνω και τα κάτω μας.
Ποιος θα άντεχε και για πόσο μια σταθερή και μόνιμη ευθεία ευτυχίας;
Ε, θα το γράψω εδώ.
Το κρατάω εδώ και καιρό μέσα μου ψάχνοντας να βρω πού κάνω λάθος.
Τι δεν καταλαβαίνω.
Μιλάω για τις καταλήψεις των σχολείων από τους μαθητές.
Όχι, δεν μπορώ να τις καταλάβω.
Ή, να το πω διαφορετικά, τις καταλαβαίνω, αλλά έχω την ακλόνητη πεποίθηση ότι ο κεντρικός αποδέκτης του μηνύματος των παιδιών είναι οι ίδιοι οι γονείς.
Όχι το σχολείο, ούτε η Πολιτεία.
Οι ίδιοι οι γονείς.
Αν φωνάζουν κάτι τα παιδιά, που σίγουρα φωνάζουν, είναι ότι θέλουν να ζήσουν.
Θέλουν να έχουν χρόνο και για τον εαυτό τους.
Και έχουν δίκιο!!!
Αλλά το χρόνο δεν τους το παίρνει το σχολείο.
Το χρόνο τους τον κλέβουμε εμείς, οι γονείς.
Αυτό κάνουμε. Κλέβουμε το χρόνο από τα παιδιά μας, για να τον εκμεταλλευτούμε εμείς.
Μου έκανε τεράστια εντύπωση το κείμενο που φέρεται να έγραψε, μπορεί και να το έγραψε δε θέλω να μειώσω το παιδί, ο μαθητής από τη Σπάρτη και το “ανέβασε” ο padrazo στο blog του.
Ξεκινάει έτσι :”Καλέ μου πατέρα, γλυκιά μου μάνα
Έλα μαζί μου, μη στέκεσαι απέναντί μου.“
Για εμένα αυτό είναι συγκλονιστικό.
Αυτό τα λέει όλα.
Τα παιδιά, ή αυτός που έγραψε το κείμενο εν πάση περιπτώσει, δείχνουν τον ένοχο.
Είναι ο γονιός που στέκεται απέναντι από το παιδί του και όχι στο πλάι του.
Και το παιδί το εισπράττει αυτό.
Πάντα, σε όλες τις φάσεις ανάπτυξης των κοινωνιών, η οικογένεια γινόταν προνομιακό πεδίο ανάπτυξης της σύγκρουσης της νέας γενιάς με το “κατεστημένο”.
Μέσα στους κόλπους της οικογένειας, το παιδί μετρούσε το μπόι του.
Προσπαθούσε να γίνει πολύ καλύτερο από τους απερχόμενους, έχοντας σαν μέτρο σύγκρισης της δικής του προσπάθειας, την επιτυχία και την κοινωνική καταξίωση των γονιών του.
“Αμες δε γ’ εσόμεθα πολλώ κάρονες ..”
Τώρα;
Αυτή η δυνατότητα του μέτρου έχει χαθεί.
Τώρα έχει μια οικογένεια που “τοις κείνων ρήμασι πειθόμενη” (η οικογένεια) και επειδή η ιδέα ακούγεται χάδι στ’ αφτιά, έχει βγει όλη στο μεϊντάνι και παλεύει να επιβιώσει με τα ψίχουλα που της πετάνε.
Και θεωρεί και πρόοδο το δικαίωμα στη δουλεία !!!! (ο τόνος είναι σωστά βαλμένος)
Τώρα και οι δυο γονείς αναζητούν χρόνο και χώρο να αφήσουν το παιδί τους, ονειρευόμενοι γι αυτό, μια καλύτερη ζωή μέσα από ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που θα ετοιμάσει στελέχη ικανά να αντιμετωπίσουν τον υψηλό ανταγωνισμό και να επιβιώσουν μέσα α’ αυτόν.
Αλλά και ο ανταγωνισμός και το συγκεκριμένο όνειρο, επίτευγμα των γονιών είναι.
Το σχολείο δεν διαμορφώνει παραγωγικές σχέσεις.
Προετοιμάζει και υποβοηθά στην κοινωνική ένταξη.
Έχουν οι γονείς, έχουμε όλοι ως γονείς, άλλη αντίληψη για την οργάνωση της κοινωνίας;
Πού την εκδηλώνουμε και πώς την άλλη άποψη;
Υπάρχει κανείς γονιός, που μπορεί να δεχτεί την ύπαρξη ενός σχολείου όπου η μόρφωση θα κατακτάται χωρίς κόπο;
Θέλουμε ένα σχολείο, όπου το “τα αγαθά κόποις κτώνται” θα διαγραφεί;
Θέλουμε ένα μηχανισμό εκπαίδευσης, που όμως δεν θα προετοιμάζει το παιδί να αγωνιστεί για τη ζωή του;
Δεν αποτελεί ένα παράπλευρο αλλά ουσιαστικό σκοπό του σχολείου, που ζητάμε εμείς οι μεγάλοι, η εκπαίδευση των μαθητών στη συστηματική εργασία και η προετοιμασία τους για να αντιμετωπίσουν τον αγώνα της ζωής;
Πώς λοιπόν μπορεί να αφήνουμε να διαχέεται η εντύπωση ότι μπορεί κανείς να νικήσει χωρίς να αγωνιστεί και χωρίς να έχει μάθει να αγωνίζεται;
Μήπως η δική μας-των γονιών- συστηματική απουσία από τους χώρους που κινούνται τα παιδιά μας, τους στερεί το χρόνο και τις εικόνες, που χρειάζονται, για να έχουν πρότυπα και να μπορούν να ονειρεύονται;
Ναι τα παιδιά κάνουν καταλήψεις και προβάλλουν και “εκπαιδευτικά αιτήματα”.
Τα ακούσαμε όλοι ποια είναι αυτά;
Τα ψάξαμε;
Τα αναλύσαμε; Καταλάβαμε τι σημαίνουν σε ένα δεύτερο και ένα τρίτο επίπεδο ανάγνωσής τους;
Συμφωνούμε;
Λένε για παράδειγμα να καταργηθεί η “βάση” του 10. Ξέρουμε τι είναι αυτό;
Όχι τι νομίζουμε ότι είναι. Τι είναι πραγματικά, ξέρουμε;
Φοβάμαι ότι το “ποιοι είναι αυτοί που αποφασίζουν για εμένα χωρίς εμένα” που λέει το κείμενο έχει απάντηση.
Έχει όμως μια απροσδόκητη απάντηση.
Και η απάντηση είναι ότι Αυτοί που αποφασίζουν ή θα έπρεπε να αποφασίζουν είναι οι γονείς.
Αλλά επειδή είμαστε απασχολημένοι και αφιερωμένοι στο δικό μας χρόνο και στα δικά μας όνειρα, ξεχάσαμε να πούμε στα παιδιά ότι συμφωνούμε με όσα έχουν αποφασιστεί, γιατί αυτή την κοινωνία θέλουμε …
Εν τέλει, όλη αυτή η ιστορία των καταλήψεων, έχω την αίσθηση ότι βρίσκεται σε λάθος κατεύθυνση.
Δεν έχουν νόημα οι καταλήψεις των σχολείων.
Αν θέλουν τα παιδιά να πιάσει τόπο ο αγώνας τους, ας κάνουν κατάληψη στα σπίτια τους.
Εκεί είναι το πρόβλημα !!!!
Ξέρω πως, ό,τι γράφω τώρα εδώ, ακούγεται και είναι προκλητικό.
Αλλά δεν μπορώ να τα κρατήσω άλλο μέσα μου.
Με πιέζουν και ειλικρινά δεν ξέρω πού κάνω λάθος.
Μπορεί και με το πέρασμα του χρόνου να έγινα συντηρητικός. Δεν είναι παράλογο.
Δεν έχω ακούσει όμως κάποια σοβαρά επιχειρήματα, -όχι συνθήματα- που να με βοηθήσουν να βγω από την πλάνη μου.
Και πολύ θα το ήθελα…
Τα χρόνια περνάνε και μαζί τους κι εμείς.
Μένουν οι στιγμές, οι εικόνες, οι μνήμες, που γίνονται μεταλαβιά μετά τις εξομολογήσεις.
Το τραπέζι για τέσσερις και ο πέμπτος να “ίπταται” κάπου εκεί.
Η επίσκεψη, ανάγκη και μνημόσυνο μαζί.
Οι μνήμες αγκαλιά με αφηγήσεις που συμπλήρωναν το μισοτελειωμένο ψηφιδωτό.
Και μερικές από αυτές σκληρές και άδικες.
Ποιος μπορεί όμως να καταλογίσει τις ευθύνες για τα άδικα αυτού του κόσμου;
Ποιος μπορεί να πει το γιατί ταράζονται οι ισορροπίες και χάνεται η επαφή με την αρμονία;
Έφυγε ο φίλος μας αγκαλιά με τις δικές μας αναμνήσεις και άφησε εμάς να ξεφυλλίζουμε τις εικόνες της δικής του πραγματικότητας.
Δύσκολη η πρώτη επαφή με τους δικούς του. Με τη μάνα δηλαδή, που έμεινε τα τελευταία χρόνια να κουβαλάει το θεόρατο φορτίο της άδικης αρρώστιας του γιου της.
Της μάνας που πάσχιζε να ξαναδώσει στο γιο την άκρη του νήματος που εγκαταλείφθηκε πριν από τριάντα σχεδόν χρόνια.
Και εμείς, η παρέα που δέθηκε πολλά χρόνια πριν, αφορμή γυρεύαμε.
Ίσως και να μη τη γυρεύαμε, αλλά πάντως την αδράξαμε.
Πήραμε και δώσαμε εικόνες, σκέψεις, συναισθήματα, από χρόνια καταχωνιασμένα στα σεντούκια της μικρής προσωπικής ιστορίας του καθενός μας.
Όπως και να είναι, η αποχώρηση των τριών, με την διαβεβαίωση ότι θα επαναλάβουμε την επίσκεψη, έγινε αφορμή για συνέχιση της συνάντησης σε άλλο χώρο.
Και με τέταρτο στην παρέα.
Και όπως αρμόζει σ’ αυτές τις περιπτώσεις.
Με ένα ποτήρι κρασί. Μπορεί και δύο.
Και πολλές αναμνήσεις.
Και γέλια.
Και εξομολογήσεις.
Για έρωτες εφηβικούς, για κουτσομπολιά , για όνειρα που μπήκανε στο ράφι και άλλα που αλλάξανε πορεία μαζί με τους καιρούς.
Η μια ώρα “να τα πούμε λίγο” έγινε τέσσερις, μπορεί και πέντε.
Τα βλέμματα ψάχνανε σημάδια από τον καιρό της νιότης.
Εκεί ήταν.
Μαζί με τις κουβέντες, έρχονταν εικόνες σαν νάταν μόλις χτες!!!
Οι εξομολογήσεις που έφεραν χαμόγελα. Τρυφερά, κατανόησης, αποδοχής.
Τα αγγίγματα, τα χάδια, τα φιλιά, ο μίτος για το ταξίδι ανάμεσα στο σήμερα και το χτες.
Και ο πέμπτος να είναι πάντα εκεί παρών.
Να μας χαμογελά ή να δακρύζει. Να συνοφρυώνεται ή να συγκατανεύει.
Και εμείς να περνάμε από το προχτές στο χτες, να πασπαλίζουμε το χρόνο με ψήγματα του σήμερα και πάλι να αναζητάμε την άκρη στις όχθες του καιρού.
Δυο γυναίκες και δυο άντρες.
Δυο κορίτσια και δυο αγόρια, σαράντα χρόνια μετά.
Σμίξιμο για τον φίλο των εφηβικών των χρόνων.
Εκεί τον αφήσαμε, στα χρόνια της πρώιμης νιότης.
Εκεί αφήσαμε ο καθένας τον άλλον, και τώρα που μας άφησε αυτός για το δικό του το μεγάλο ταξίδι, εμείς βρεθήκαμε εδώ.
Μεσήλικες έφηβοι.
Λυπημένοι για το φίλο που δεν είναι πια μαζί μας, χαρούμενοι γιατί οι καρδιές μας είναι γεμάτες και μέσα τους είναι κι αυτός.
Αργά το βράδυ, σηκωθήκαμε απ’ το τραπέζι, σίγουρα πιο νέοι από όσο καθίσαμε σ’ αυτό.
Και με γέλια και χαρούμενες φωνές…
Όπως πάντα κάναμε όλοι μαζί..
Ήρεμα κύλησε η ημέρα.
Εκλογές μεν, αλλά όχι στην περιοχή μου.
Η αλήθεια είναι πως νοιώθω σαν να μην αφορά σε εμένα όλη αυτή η πολιτική αντιπαράθεση.
Λάθος.
Το ξέρω ότι είναι λάθος αυτή η σκέψη, αλλά υπάρχει κάτι στην ατμόσφαιρα που με κάνει να θέλω να κρατήσω αποστάσεις από τα τεκταινόμενα …
Θα ακουστεί υπερβολικό, έχω όμως την αίσθηση ότι, το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι, κατά το φαίνεσθαι μόνον έχει υπόσταση.
Δεν μπορώ ακόμα να το αναλύσω περισσότερο.
Ούτε και οι αναλύσεις που διάβασα και άκουσα βοηθούν προς αυτή την κατεύθυνση.
Είναι όλα τόσο αντιφατικά.
Ή εγώ τα βλέπω όλα τόσο αντιφατικά …
Ευτυχώς, τούτες οι σκέψεις που δεν είναι της στιγμής, δεν εμπόδισαν την αποδοχή της πρόσκλησης για μεσημεριανό γεύμα στη λιακάδα.
Η σκιά των δέντρων της αυλής, υπήρξε πολύτιμος σύμμαχος και οι μεζέδες ταξίδευαν απευθείας από τη σχάρα στα πιάτα.
Η λήξη αυτής της γευστικής συνεδρίας έγινε τις απογευματινές ώρες.
Οι εκπομπές της τηλεόρασης σχετικά με τα αποτελέσματα μάλλον ανιαρές μου φάνηκαν.
Δεν μπορώ τελικά να αντέξω τόσους πολλούς νικητές μαζεμένους σε τόσο λίγες ίντσες γυαλιού.
Το τηλεφώνημα του συναδέλφου, που νοιώθει εαυτόν ολίγον προστάτη, μάλλον μου έτεινε να μου ταράξει λίγο τη διάθεση, ενώ τα τελευταία νέα δείχνουν ότι σύντομα θα έχω να αντιμετωπίσω και άλλα προβλήματα.
Κυριακή βράδυ, ό,τι είναι να γίνει αύριο θα το αντιμετωπίσω στην ώρα του, προς το παρόν ας μείνω με την χαλαρή διάθεση της ημέρας, που εξακολουθεί να ανθίσταται …
Ένας ήλιος λαμπρός ταξίδευε από το πρωί στον ουρανό.
Τα καθημερινά, τα ίδια.
Μάλλον λιγότερο από τα ίδια. Έλειπαν δυο τρεις καφέδες.
Όχι ότι έλειψε η ένταση της ημέρας.
Σιγά.
Αλλά ήταν εκτός … χώρου.
Ίσως γιατί ήθελα να “βγάλω το άχτι μου” για τους χαμένους μεζέδες.
Πρόσκληση που δεν μπορούσε, αντικειμενικά, να γίνει δεκτή.
Την άλλη φορά όμως θα είμαι περισσότερο οργανωμένος.
Και βέβαια δεν ισχύει αυτό το περί του να βγάλω το άχτι μου. Οι συνθήκες έφταιγαν.
Σίγουρα όμως χρειάζομαι “αποσυμπίεση”.
Θα το καταφέρω και αυτό.
Ζήτημα χρόνου.
Και ξανακοιτάγματος των επιλογών.
Προς το παρόν, ας κάνω χώρο να ανθίσει ένα χαμόγελο.
Δεν χρειάζεται να έχει συγκεκριμένη αιτία.
Ένα χαμόγελο έτσι.
Αναίτιο.
Για να κλείσει το κεφάλαιο της πίεσης, τουλάχιστον γι αυτή την περίοδο ….
Είναι όλα καλά.
Η καλή μας φίλη η απουσία είναι καλά και όσο πάει, μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, θα γίνεται καλύτερα.
Της το εύχομαι με όλη μου την καρδιά.
Η αλήθεια είναι ότι όταν διάβασα το πρωί το σημερινό της σημείωμα, γραμμένο δια χειρός του αδελφού της, ένοιωσα κεραυνόπληκτος …
Πρέπει να πω ότι το περίεργο μυαλό μου έχει μια τάση να πηγαίνει στα χειρότερα.
Γνωρίζοντας λοιπόν αυτή του την τάση, απέρριπτα και με συνοπτικές διαδικασίες μάλιστα, τις αρνητικές σκέψεις που έκανα, κάθε φορά που έμπαινα στο δικτυακό της χώρο, ο οποίος παρέμενε πεισματικά αδρανής από το καλοκαίρι.
Το σημερινό της σημείωμα ήρθε δυστυχώς να δικαιώσει τις αρνητικές λειτουργίες του μυαλό μου.
Ευτυχώς όμως, μετά από το πρωινό σοκ, αυτό το περίεργο μυαλό, όχι μόνο δεν έκανε άλλες αρνητικές σκέψεις, αλλά ήταν και ήρεμο.
Το πιστεύω.
Πιστεύω ότι, σε πολύ λίγο καιρό, η φίλη η απουσία θα είναι και πάλι παρούσα και θα μας χαρίζει το λόγο και τις σκέψεις της, όπως μοναδικά ξέρει να το κάνει.
Απουσία μου γρήγορα Σιδερένια …
Και τι άλλο μένει να κάνω;
Τρεις φορές φτου φτου φτου στον κόρφο μου, επτά περιστροφές γύρω από τον εαυτό μου και να περάσω τα σαράντα κύματα μια νύχτα με πανσέληνο … χωρίς φεγγάρι.
Μένει κάτι άλλο;
Αλλά ας τα πάρω με τη σειρά.
Η λογική σειρά των πραγμάτων είναι το παν…
Πρωινό εγερτήριο.
Ο προγραμματισμός λέει ενίσχυση των ταμείων του κράτους. Μια βόλτα στην εφορία είναι ιδανική για το σκοπό αυτό.
Η έγερση, τρία τέταρτα αργότερα από το συνηθισμένο, είναι ένα πρόβλημα.
Κακές κουβέντες, πιπέρι, ντύσιμο και η βόλτα των σκύλων.
Είναι αναγκαία.
Η βόλτα των σκύλων είναι αναγκαία, το ασανσέρ όμως δεν ήταν ανάγκη να είναι χαλασμένο!
Τέταρτος όροφος βόλτα σκύλου και τούμπαλιν δις.
Πώς λέγαμε ανάτασις πρότασις δις άρξαστε; Ε κάτι τέτοιο, αλλά στο πιο βίαιο.
Βλέπεις, δυο σκύλαρους δεν μπορείς να τους κουλαντρίσεις μαζί και έτσι έχει επιλεγεί η κατά μόνας βόλτα.
Το τραγουδάκι του Κηλαηδόνη “αν σηκωθείς αργά, θα ξεκινήσεις αργά και αν βρεις να παρκάρεις … φτύσε με” δεν λέει ακριβώς έτσι, αλλά ούτε και επαληθεύτηκε.
Βρήκα να παρκάρω. Έξι εφτά τετράγωνα πιο πάνω από την εφορία, αλλά δεν είναι θέμα. Είχα κάνει και την πρωινή γυμναστική μου με τους σκύλους, άρα είχα κάνει προθέρμανση.
Μια χαρά ήταν.
Συνηθίζω να μην αργώ στη δουλειά μου και λόγω ειδικών συνθηκών, καλώς εχόντων των πραγμάτων, η σημερινή καθυστέρηση δεν θα ήταν ορατή.
Καλώς εχόντων των πραγμάτων όμως.
Διότι κακώς εχόντων των πραγμάτων, η συνάδελφος αποφάσισε να δείξει ότι δεν μασάει. Ούτε οι άλλοι μάσησαν όμως, αρπαχτήκανε και να το τηλεφώνημα.
-Είσαι εντός του κτηρίου;
-Όχι είμαι μερικά κτήρια και δυο προάστια παρακάτω .…
Ακολούθησε η κατάθεση του πόνου και του καημού και η διαβεβαίωση ότι θα επιληφθώ του θέματος πάραυτα, αρκεί να τελείωνα γρήγορα με την αποψίλωση του πορτοφολιού μου.
Όπερ και εγένετο.
Μόνος ήμουν, ο υπάλληλος ήλεγξε επιστημονικώ τω τρόπω ότι τα ευρουδάκια που είχα άρτι σηκώσει από την τράπεζα, χωρίς να μπορώ να κάνω κι εγώ τον ίδιο έλεγχο, δεν ήταν παραχαραγμένα ή φωτοτυπίες ή τούρκικες λίρες, μου έδωσε την απόδειξη και ανάχωρησα τάχιστα.
Έγινε παρεξήγηση κι εξήγηση εδόθηκε στην περίπτωσή μας και- δεδομένων των συνθηκών και κατά τον ρουν της ιστορίας-, κατασκηνώσαμε στο παρακείμενο καφέ, όπου αναλύσαμε πάντα τα τρέχοντα ζητήματα.
Ακόμα και τα της πρωινής τρεχάλας.
Πριχού να μου στείλει μήνυμα το κινητό μου τηλέφωνο ότι εντός ολίγου θα μείνει από μπαταρία, το τηλεφώνημα από το κοντινό κατάστημα του ΤΤ (Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο είναι αυτό όχι τύπος του AUDI), με πληροφόρησε -κοίτα ταχύτης- ότι το βιβλιάριο που είχα πάει εχτές εκεί, έχει ακυρωθεί και ότι ίσως στα κεντρικά μπορούσαν να κάνουν κάτι.
Θαύμα. Ανακοίνωσα στην ομήγυρη ότι θα βάλω στόχο ζωής να ανιχνεύσω την επίλυση του σοβαρού τούτου θέματος, πλήρωσα το λογαριασμό έναντι των τόκων που θα εισέπραττα άμα τω ξεμπλοκαρίσματι του λογαριασμού και ανεχώρησα.
Οι πρόχειροι υπολογισμοί μου, μού έδειξαν ότι ήθελον λαμβάνειν τουλάχιστον δέκα οκτώ ευρώ.
Τόκοι και κεφάλαιο.
Ναι δεν ξέχασα τις χιλιάδες. Δέκα οκτώ σκέτο είναι…
Άφιξη στην Ομόνοια και βόλτα προς την Πεσμαζόγλου.
Ευκαιρία να χαζέψω τον κόσμο που κυκλοφορεί.
Σχόλια άλλη φορά.
Η πρόθυμη κυρία της υποδοχής, ελληνιστί ρεσεψιόν, με πληροφόρησε ότι πρέπει να πάω στο απέναντι κτήριο στο δεύτερο όροφο.
Κοντά ήταν, πήγα. Στον τρίτο έπρεπε να πάω.
Μια χαρά ήταν. Ενας όροφος με τα πόδια δεν ήταν και μεγάλο κατόρθωμα.
Η αίθουσα με τέλεια οργάνωση.
Σε κάθε γραφείο δυο με τρεις κοπέλες που δεν έπαιζαν … πινακωτή.
Επάνω στην επιφάνεια του γραφείου τους κάθε μιας … ομάδας, ένας τόνος από χαρτιά, τα τηλέφωνα χτυπούσαν σαν τρελά, ένας συναγερμός για την πυρκαγιά κάθε τόσο ηχούσε, τα φώτα αναβόσβηναν και ένα όνομα, αυτό του κυρίου Ξυνοτέτοιου ήταν η λέξη κλειδί για ό,τι συνέβαινε εκεί.
Πάντως καρέκλες είχαν περισσευούμενες.
Έτσι, ώσπου να λύσουν το πρόβλημά μου οι κυρίες εκεί οι οποίες αυτό το λέω χωρίς καμιά διάθεση για πλάκα ήταν απολύτως εξυπηρετικές και πρόθυμες, είχα το χρόνο να διαβάσω το περιοδικό που προμηθεύτηκα στην είσοδο.
Οι διαδικασίες τελείωσαν γρήγορα, το τοκοκεφάλαιο που ενεγράφη εν τω βιβλιαρίω, τω όντι ανήρχετο εις το ποσόν των 18 και κάτι ευρώ και εγώ αναρωτιόμουν, τι διάβολο κάνουν τόσες γυναίκες εκεί μέσα.
Δεν δουλεύουν άντρες υπάλληλοι στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο;
Ο άντρας πάντως, που έπαιζε ακορντεόν και τραγουδούσε στη γωνία Πεσμαζόγλου και Σοφοκλέους, ήταν από τους πιο καλλίφωνους που έχω ακούσει!!!
Με το ζεστό χρήμα στο βιβλιάριο, άρχισα την περιπλάνησή μου στους δρόμους της Αθήνας.
Καιρό είχα να περάσω από τηνΑγίου Μάρκου.
Και Καλαμιώτου και την Αθηναϊδος και σε όλη την περιοχή.
Καιρό είχα να δω τα εμπορεύματα εκτεθειμένα στους δρόμους και κράχτες να διαλαλούν την πραμάτεια τους.
Καιρό είχα να περάσω από αυτή την, γυναικεία κατά το μάλλον ή ήττον, αγορά.
Πλατεία Καπνικαρέας. Ευχαρίστως θα χόρευα ένα ταγκό αν είχα παρτενέρ.
Η ad hoc ορχήστρα εκτελούσε με θαυμαστή δεξιοτεχνία τους αλιείς των μαργαριταριών και οι περιηγητές απαθανάτιζαν τη σκηνή.
Περιπλάνηση στα στενά προς το Μοναστηράκι.
Συνάντηση με ένα παλιό συνάδελφο.
Μια χαρά περνάει από τότε που πήρε σύνταξη.
Προμήθεια και άλλου περιοδικού για ανάγνωση και απάντηση στο τηλέφωνο, που αν και με σχεδόν πεθαμένη μπαταρία εξακολουθούσε να λαλεί.
Εδώ που τα λέμε όμως, όσο χαλαρή διάθεση και να έχεις, το “φέρε μου εκείνο που το έχω εκεί“, είναι σπαστικό και ας μου συγχωρεθεί η λέξη.
Η μαγεία του “δεν κάνω τίποτα, δεν σκέπτομαι τίποτα”, διαλύεται και αρχίζεις να λες μέσα σου ασυναίσθητα, από πού θα φτάσω πιο εύκολα στο σταθμό για να επιστρέψω.
Όχι ότι δεν ήξερα δηλαδή.
Αποβίβαση και κατεύθυνση για την αναζήτηση του “εκείνου που έχω εκεί“.
Τα συναπαντήματα γίνονται συνήθως όταν δεν τα θέλεις και εκεί που δεν τα επιθυμείς.
Και δεν μπορείς να τα αποφύγεις γιατί εκτός από τον εαυτό σου, υπάρχουν και άλλοι που δεν έχουν πού την κεφαλή κλίναι, στην κυριολεξία.
Όσο και να θέλω να το δω από τη πλευρά “του μισογεμάτου ποτηριού”, δεν γίνεται.
Και αυτό δεν είναι πρόβλημα ίδιας τάξης με το χαλασμένο ασανσέρ και τα υπαρξιακά της συναδέλφου.
Δεμένο κόμπο το στομάχι και υπόσχεση ότι ναι θα κάνω αυτό που λες.
Το ελάχιστο που μπορώ να κάνω.
Το τηλέφωνο με τη σχεδόν άδεια μπαταρία, τώρα γίνεται αιτία θυμού.
Δεν μπορώ να καλέσω, αλλά μπορούν να με καλέσουν.
Ακόμα τουλάχιστον.
Και με καλούν.
-Έλα γρήγορα γιατί ο θείος …
Βρισιές από μέσα μου, θυμός, απάντηση στα όρια της ευπρέπειας και το τηλέφωνο απολύτως νεκρό.
Ο θείος όμως μια χαρά.
Αποφάσισε να πάει μόν