Μικρές ανατροπές…

Φωνές στο δρόμο. Οι άνθρωποι κινούνται. Ζουν.
Λείπει ο ήχος του τραίνου που κυλάει πάνω στις ράγες.
Στάση εργασίας στα ΜΜΜ.
Και αλλού.
Μικρές ανατροπές στην καθημερινότητα.
Ξανθό, πολύ κοντά κουρεμένο μαλλί. Αγορίστικο. Γύρω στα σαραντατόσο. Δεν είναι ευγενικό να μιλάς για την ηλικία γυναικών, ή αυτό είναι μικροαστικός καθωσπρεπισμός;
Μπήκε στο γραφείο και ξάφνιασε.
Πολίτις του κόσμου. Δράση και [...]

Μικρός διάλογος …

Γεματούλης, ψηλούτσικος, δεκαεξάχρονος.
Κόκκινο μάγουλο, αμηχανία.
-Χτες που είδα τον πατέρα μου, μού είπε ότι θα έλθει.
-Και γιατί λες ότι τον είδες χτες; Η ερώτηση του φίλου εκπαιδευτικού που μου το μετέφερε. Δεν ζείτε μαζί;
-Έχουν χωρίσει με την μητέρα μου. Εγώ θέλω να πάω μαζί της, αλλά εκείνη δεν μπορεί να με έχει κοντά της. Έτσι ζω [...]

Καρνάβαλοι …

Μια Κυριακή πριν από την τελευταία των Απόκρεω.
Ρυθμοί αποκριάτικοι μεν, αλλά βρε παιδί μου κάπως τραβηγμένα από τα μαλλιά όλα.
Τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται. Οι ρυθμοί, ο τρόπος διασκέδασης, το ντύσιμο των καρναβαλιστών.
Και βέβαια η υποκρισία περισσεύει. Σταθερά.
Σήμερα το πρωί.
Ο παρουσιαστής κατατρομαγμένος, βγάζει άρον άρον από το πλατό της τηλεόρασης τους καλεσμένους από τη Θήβα, επειδή [...]

Χαμόγελα .. και λιγότερο χαμόγελα…

-Μου πίνουνε το αίμα !!!!
Το κραύγασε ο γιος, τετράχρονος τότε, όταν χρειάστηκε να κάνει εξετάσεις -πάνε και εικοσιπέντε χρόνια- και για κάποιο λόγο ο λήπτης γιατρός, έκανε αναρρόφηση με το στόμα (!!!) από τον τριχοειδή σωλήνα που χρησιμοποιούσε.
Το θυμήθηκα το πρωί, που το πρόγραμμα προέβλεπε διάφορες εξετάσεις. Για την ακρίβεια, άλλος έπρεπε να κάνει εξετάσεις [...]

Μικρές πινελιές της μέρας

Οι ουρανοί άνοιξαν τους κρουνούς τους από τα ξημερώματα. Και πριν από αυτά.
Η χτεσινή Τσικνοπέμπτη μασκάρεψε την πόλη με κόκκινη πούδρα.
Και, για να είναι σίγουρη για τ’ αποτέλεσμα, φρόντισε να αφήσει αυτή την πούδρα να αιωρείται όλη την ημέρα.
Μόνο κατά τ΄απόγευμα, κάτι το αεράκι, κάτι οι σταγόνες της βροχής διώξανε την σκόνη.
Γι’ απόψε τουλάχιστον.
Η [...]

Άντε να δεις καλό….

Όχι πες μου.
Μπορεί να πάει η ημέρα καλά;
Όχι μπορεί;
Η συζήτηση για τα γεγονότα της Νομικής του 1973. Η αφεντιά μου παίρνει το λόγο και τονίζει ότι τα γεγονότα εκείνα -τέτοιες ημέρες, Φλεβάρη του 73-, ήταν το ίδιο σημαντικά με τα γεγονότα, που ακολούθησαν μετά από μερικούς μήνες στο Πολυτεχνείο, γιατί επιτάχυναν τις πολιτικές εξελίξεις κλπ [...]

Ύβρεις… και νέμεσις. Ήταν όμως ανάγκη;

Επειγόντως να έρθω στα ίσια μου.
Τσικνοπέμπτη σήμερα, αλλά δεν θα έλεγα ότι το διασκεδάζω και πολύ.
Να το ρίξω έξω. Ναι, είναι μια καλή πρόταση, αλλά δεν “περπατάει”.
Μάλλον έχει … προσαράξει.
Προσπαθώ να δω την καθημερινότητα από την καλή της πλευρά κι αυτή μου δείχνει τα πρόχειρά της.
Ποια πρόχειρα; Τα λερωμένα τ΄άπλυτα, μου δείχνει.
Και πώς να [...]

Περί ξενοδοχείων κλπ Πονήματα…

Το ξενοδοχείο με τα 28 δωμάτια.
Αρχή.
και μετά ;
και… μετά και μετά ;
και .. μετά και μετά και… μετά;
[...]

Σοβαροί και ακόμα πιο … σοβαροί προβληματισμοί της ημέρας …

Δύσκολο πράγμα να φτιάχνεις μόνος σου φαγητό.
Κάποιοι τα καταφέρνουν πολύ καλά, αλλά εγώ ανήκω στους άλλους.
Στους καταναλωτές.
Για την ακρίβεια δεν είναι ότι δεν μπορώ να φτιάξω φαγητό.
Δεν μπορώ καν να το σερβίρω!!!
Φυσικά, δεν επαίρομαι γι αυτό, αλλά τι να κάνω; Έχω .. συμβιβαστεί. Όπως και οι γύρω μου.
Το μεσημεριανό μου ήταν έτοιμο. Καλοψημένα μπιφτέκια κοτόπουλου [...]

Πρωινές εντάσεις …

Απλές κουβέντες, καθημερινές, αρκετές όμως να βγάλουν την πικρία που κρύβει το κορίτσι μέσα του.
Οι επιπτώσεις από το χωρισμό δυο ανθρώπων, διαχέονται σε όλο το περιβάλλον τους και οι πληγές που ανοίγουν δύσκολο να αποτιμηθούν.
Δύσκολο το θέμα και δεν είμαι ο ειδικός να το προσεγγίσω.
Τις πληγές όμως τις βλέπω χαίνουσες και να ζητούν βοήθεια για [...]

Σαν ανοιξιάτικη ημέρα…

Όμορφος ο σημερινός ήλιος.
Κι ας ήταν τα μηνύματα βροχερά το ξημέρωμα. Η συνέχεια της ημέρας έμοιαζε ανοιξιάτικη.
Έμοιαζε, γιατί η Άνοιξη δεν μπήκε ακόμα ημερολογιακά.
Δεν θ’ αργήσει όμως, να γίνει κι αυτό.
Τουλάχιστον οι εποχές έχουν την κανονικότητά τους.
Αρχή της εβδομάδας.
Ας κρατηθούν οι διαθέσεις θετικές. Και οι ελπίδες ζωντανές.
Οι βόλτες στους διαδρόμους των νοσοκομείων δεν είναι πάντα [...]

ειρηνική συνύπαρξη …

Η ώρα της Κυριακάτικης βόλτας.
Η παραλία και το πάρκο δίπλα της, γεμάτη από περιπατητές που, αν κι ο ήλιος σήμερα δεν είχε και πολλά κέφια, απολάμβαναν τη θάλασσα και το πράσινο.
Ψάχνω το χτεσινό θέαμα.
Τον υπαίθριο κουρέα.
Μάλλον κάποιος συνταξιούχος μπαρμπέρης πρέπει να είναι, στήνει μια καρέκλα κάτω από τα δέντρα και περιποιείται σβέρκους και μάγουλα.
Τον έχω [...]

Τα τεφτέρια κλείσανε για σήμερα…

Διακόπτες κλειστοί.
Φτάνει.
Η πρωινή ποδηλατική διαδρομή, τα ψώνια του Σαββάτου, το μεσημεριάτικο γεύμα που τείνει να δημιουργήσει παράδοση, όλα μαζί και το καθένα χώρια, έκλεισαν αθόρυβα, μα αποτελεσματικά, τα νιτερέσα των προηγούμενων ημερών.
Σίγουρα όχι οριστικά, πώς θα ήταν δυνατόν άλλωστε, αλλά για σήμερα τα έβαλα στην άκρη
Η απογευματινή επίσκεψη, που εξελίχθηκε σε αρμένικη … βίζιτα, συγνώμη [...]

Τουλάχιστον αυτό …

Δεκάδες οι ιστορίες.
Ξεδιπλώνονται από τους πρωταγωνιστές και τις ηρωίδες τους, κάποτε με ένα δάκρυ συνοδεία, άλλοτε με πρόσωπο παγωμένο.
Όνειρα που ποδοπατήθηκαν, σχέδια που κιτρίνισαν στα συρτάρια του μυαλού, περιμένοντας να γίνουν πράξη, συμβιβασμοί και υποχωρήσεις, με την προσδοκία της δικαίωσης των επιλογών.
Καταθέσεις ψυχής που περιμένουν ένα λόγο παρηγορητικό, ένα χάδι στη ψυχή, μια φωνή δικαίωσης.
Κι [...]

Κακό σκυλί …

Πρέπει να δηλώσω ότι κατά βάθος είμαι πολύ ευγενής άνθρωπος.
Και συμπονετικός.
Ουδέποτε θέλω να κουράζω τους άλλους.
Τι μου φταίνε για παράδειγμα οι γιατροί να τους ταλαιπωρώ;
(γι αυτό δεν τους επισκέπτομαι)

Άλλωστε, κατά που λέει ο λαός “Κακό σκυλί ψόφο δεν έχει..“
Εν πάση περιπτώσει, αύριο λέω να (ξανα)κάνω ένα τεστ κοπώσεως.
Με το ποδήλατό μου, φυσικά….

Μέχρι να πάρω μια ανάσα ..

Μπορούσα να έχω φύγει εδώ και λίγη ώρα.
Έμεινα πίσω στο γραφείο, προσπαθώντας να “μαζέψω” την ημέρα.
Τουλάχιστον μέσα στο μυαλό μου.
“Πες πως μ’ αντάμωσες μια νύχτα σ’ ένα όνειρο, πες πως με ξέχασες σαν ήρθε το πρωί” το τραγούδι ακούγεται από ένα ραδιόφωνο δίπλα.
Εγώ τα ξέχασα μέχρι το μεσημέρι.
Έμεινα λίγο να ξαναφέρω στο μυαλό μου, εκείνο [...]

Μια ημέρα της εβδομάδας..

Η πρωινή έξοδος ολοκληρώθηκε με την είσοδο στους χώρους δουλειάς.
Μικροπροβλήματα υγείας συνεργατών που ανατρέπουν προγράμματα και χρονοδιαγράμματα.
Αναδιοργάνωση και νέοι ημερήσιοι στόχοι.
Συναντήσεις.
Προβλήματα που βοούν. Λύσεις που δεν είναι άμεσα ορατές, αλλά επείγουν.
Τα πιο μεγάλα από αυτά ξεκινούν από απορρίψεις.
Δύσκολο να υποδείξεις και ακόμα πιο δύσκολο να επιβάλεις τις δικές σου θέσεις.
Δύσκολο με την έννοια της ευθύνης [...]

Μένω πίσω …

Καθυστερημένο ξύπνημα.
Λίγο τεμπέλιασμα παραπάνω, και η αποπληρωμή του γίνεται με τρέξιμο στους δρόμους.
Υπάρχουν και δυο σκύλοι βλέπεις, που θέλουν τα δικά τους.
Με την ψυχή στο στόμα η έξοδος και του δεύτερου σκύλου.
Στη γωνιά του δρόμου, η μαμά με τα παιδιά της, μάλλον στο Γυμνάσιο πρέπει να πηγαίνουν, δείχνουν μικρά για το Λύκειο, περιμένουν το σχολικό.
Να [...]

Εικόνες και σήματα…

Στο παγωμένο πρωινό, το φεγγάρι περίμενε την ανατολή του ήλιου.
Φαίνεται για να αποζημιώσει, όσους δεν κατάφεραν να το δουν τη νύχτα της πανσελήνου.
Ο ήλιος κράτησε την πρωινή του υπόσχεση και μας συνόδεψε όλη την ημέρα.
Η ζεστασιά δεν ήταν όμως ανάλογη.
Και τα χέρια πάγωναν, αλλά και η διάθεση δεν ζεστάθηκε πολύ.
Μα είναι απαγοητευτικό νέοι άνθρωποι να [...]

Ημέρα γιορτής … σχεδόν.

Βαλεντίνου του Αγίου.
Και ανασχηματισμού του .. καταλύτη.
Και “λυπητερής”, από το συνεργείο αυτοκινήτων (αυτό είναι απολύτως προσωπικό).
Όμορφη η ημέρα.
Μόνο που χτες βράδυ, η Πανσέληνος ήταν ντροπαλή και κρύφτηκε πίσω από βαρειά σύννεφα.
Σήμερα το πρωί ο καιρός αναποφάσιστος, ήταν δύσθυμος.
Το ένοιωθες καλά στο.. πετσί σου.
Ήλιος και κρύο.
Και όμως τα μέσα μαζικής μεταφοράς της πρωτεύουσας, δεν είναι και [...]