Απογευματινή βολτούλα…

Τα άνθη της λεμονιάς δήλωσαν την παρουσία τους.
Το φεγγάρι, μια μικρή λεπτή φέτα, ξαπλωμένο στο κρεβάτι του ουρανού.
“Ξάπλα το φεγγάρι όρθιος καραβοκύρης” έλεγε η μάνα μου κι ας ήξερε τη θάλασσα μόνο από τα μπάνια του καλοκαιριού.
Και από τις βόλτες στην παραλία του Φαλήρου, στα πολύ νιάτα της όμως, γιατί αφ’ ότου απόκτησε την αφεντιά [...]

Νεανικό ντύσιμο …

Τώρα για καλό ήταν αυτό;
-Σας πάει το νεανικό ντύσιμο. Το τζην και το πουλόβερ που φοράτε σας δείχνει πολύ νέο.
Μα καλή μου συνάδελφε τι εννοείτε; Ότι δεν τιμώ την ηλικία μου; Εξ ου και η απάντηση.
-Ωραία, αύριο θα βάλω το κοστούμι μου και το παπιγιόν!!!
Γέλια στην ομήγυρη, αλλά η στιφίλα έμεινε.
Καλή μου δεν έκανα νεανικό [...]

Χαμόγελο …

Και βέβαια αφού βγήκαν, κάποια να τα φροντίζει …

Ποιος να είναι ο ενοχλητικός;

-Η μαμά θα λείψει για λίγο, κι εμείς μόλις βγήκαμε από τ’ αυγό …

Απόβραδο μετά την έκλειψη κι ακόμα πίνω τον καφέ μου …

Σωστά.
Τι θέλω εγώ στο διαδίκτυο.
Το αντεπιχείρημα μπορεί να ήταν ότι δεν υπάρχουν ηλικιακοί περιορισμοί στην επικοινωνία, αλλά η έκπληξη ήταν βάσιμη.
-Δεν έχετε να κάνετε κάτι άλλο; Η ερώτηση ειλικρινής.
Η απάντηση λιγότερο ειλικρινής αν και αληθινή.
-Τούτη την ώρα χαλαρώνω.
Στιχομυθία με μιαν άγνωστη. Ή για την ακρίβεια από λάθος περιλαμβανόμενη στη λίστα του διακομιστή μηνυμάτων κοινώς messenger.
Ευγενικός [...]

Η ζωή που περιμένει να “σκάσει απ’ τ’ αυγό”.

Στο παράθυρο, ανάμεσα στο τζάμι και το κλιματιστικό, οι φτερωτοί φίλοι, βρήκαν φιλόξενο χώρο. Και ασφάλεια.
Αρκετές οι προϋποθέσεις από όσο φαίνεται για να στήσει το σπιτικό του, το ζευγάρι των περιστεριών.
Η παρουσία τους όλο το χειμώνα, συντροφιά για τον ένοικο του γραφείου και πολλές φορές ξάφνιασμα για τους επισκέπτες του.
Αρκετές φορές το κουλούρι χαρίστηκε [...]

Πατέρας, γιοι

Πάλεψε με τα κύματα.

Δε σκιάχτηκε την αντάρα. Πολέμησε με την αλμύρα.
Μα τούτο ‘δω. Τούτο ‘δω …
Δυο γιοι. Δυο παλικάρια.
Τα όνειρα για τη συνέχεια τ’ ονόματος, της γενιάς.
Πενήντα χρόνια στη θάλασσα. Από παιδί. Ούτε το δημοτικό καλά, καλά δεν είχε τελειώσει, όταν στο πρώτο κιόλας μπάρκο ξανοίχτηκε στους ωκεανούς.
Γύρισε όλες τις θάλασσες της γης, πάτησε σ’ [...]

Με τη νέα ώρα σήμερα. ….

Λογικό ήταν.
Τα βιολογικά ρολόγια δεν κουρδίζονται, ούτε και ρυθμίζονται αυτόματα.
Μπορεί ο υπολογιστής μου να προσάρμοσε την ώρα του τα ξημερώματα του Σαββάτου, αν και συνέλαβα να κάνει κι αυτός το λαθάκι του, ο οργανισμός μου έχει τη δική του άποψη.
Δευτέρα σήμερα και ήρθε κάπως βαρύ το ξύπνημα.
Άφιξη στο γραφείο με καθυστέρηση. Όχι τίποτα τραγικά πράγματα. [...]

Επετειακό

Το διακοσιοστό !!!
Διακόσια κείμενα έχουν μπει εδώ από τις 25 Ιουλίου και ώρα 10 και 54 μμ.
Αυτό εδώ είναι το διακοσιοστό δηλαδή.
Το πρώτο ήταν μια φωτογραφία από το δρόμο.
Ένα πανό πάθους.
Κραυγή ενός συμπολίτη στη Λίλη του
“ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΛΙΛΗ ΜΕ ΠΟΝΑΣ?”.
Μετά, άρχισα να γράφω για να γεμίσω τις καλοκαιρινές ώρες.
Πιο μετά, για να βγάλω πιέση και [...]

Πόσο πάει…;

Αλλαγή της ώρας.
Ξημέρωσε ο Θεός την ημέρα, αλλά τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι, ρυθμίσαμε τα ρολόγια να δείχνουν μια ώρα αργότερα.
Θα χρειαστεί λίγος χρόνος προσαρμογής στα νέα δεδομένα.
Το απόγευμα πάντως ήταν λίγο παράξενο τα ρολόγια να δείχνουν περασμένες επτά και ο ήλιος να μην έχει δύσει.
Και το πρωινό της Κυριακής ήταν παράξενο χωρίς εφημερίδες, μια [...]

παράδοση …

Πολύ καιρό είχε να συμβεί.
Έντεκα το πρωί και να είμαι ακόμα στο κρεβάτι.
Κατέρριψα το φετινό μου ρεκόρ.
Παράξενη η αίσθηση.
Βέβαια όλης της σημερινής ημέρας η αίσθηση ήταν παράξενη.
Πιο πολύ με Κυριακή έμοιαζε.
Και οι εφημερίδες που σήμερα διένειμαν τα κυριακάτικα φύλλα τους, μαζί με το ότι ήταν κλειστά τα μαγαζιά, βοήθησαν στην ενίσχυση της αίσθησης.
Η πρωινή αργοπορία, [...]

Παραμονή ευαγγελισμού ..

Έχουν δίκιο όσοι λένε ότι δεν επιτρέπεται να ρωτάς μια κυρία, πότε γεννήθηκε.
Διότι μετά από κάποια ηλικία του ερωτώντος, υπάρχουν και ενδεχόμενα καρδιακών επεισοδίων, εξ αιτίας των απαντήσεων.
Το πρόγραμμα σήμερα χαλαρό.
Μέχρι και μικρή απόδραση για καφέ προέβλεπε.
Και φυσικά η ευκαιρία δεν έμεινε στα αζήτητα.
Η παρέα έξω από τα συνηθισμένα καλούπια, έχοντας αφήσει στην κρεμάστρα τα [...]

Κουρά …

Το θέμα δεν είναι να πας για κούρεμα.
Άντε και το αποφάσισες.
Το θέμα είναι το πού θα βρεις να παρκάρεις.
Γύρω γύρω το τετράγωνο πέντε (!!!) φορές έως ότου να εντοπισθεί η πολυπόθητη θεσούλα.
Αμ, καλά είχα κάνει την προηγούμενη φορά και είχα πάει με το ποδήλατο.
Μόνο που τότε ήταν αρχές Φθινοπώρου …
Το ψαλίδι κάνει τη δουλειά του [...]

Ημερολογιακές εγγραφές …

Οι κοινοί τόποι, άγνωστη γη..
Ο κόσμος των σπουδών και των επαγγελμάτων.
(Πόσο μεγάλωσε η απόσταση…)
Η ευθύνη που δεν αναλαμβάνεται.
Ο ηγέτης που ψάχνει πατερίτσες.
Θάνατος του αλτρουισμού.
Η δειλία που κατατροπώνεται από ένα χαμόγελο.
Ποιός είναι ο Αστερίξ;
(Δεν ξέρω τα παραμύθια που ακούνε σήμερα τα παιδιά.)
Μια ώρα δίχως πρόγραμμα. Μια ώρα κερδισμένη.
Οι συγκρούσεις για το αδειανό πουκάμισο [...]

Και γιατί πρέπει ένα μυθιστόρημα να αρχίζει να γράφεται από τον πρόλογο;

Με αυτά τα δεδομένα ….
Επειδή ο ενέργειές του δεν επέτρεψαν ….
Mε τέτοιες διαστάσεις που πήρε το θέμα …
Δεν ήταν δυνατόν ….
Καυγάδες και συνεχείς αμφισβητήσεις …
Η απάντηση που πήρε, δεν μπόρεσε να καλύψει τα κενά ….
Εξηγήσεις που δεν έπειθαν..
Οι μορφές την ακολουθούσαν από το παρελθόν …
Λόγια λόγια λόγια από στόματα κλειστά, σε ώτα [...]

Πρώτη ημέρα της Άνοιξης….

-Σε θέλουν στο τηλέφωνο.
Η ματιά, μέσα στο μισοσκόταδο, στο ρολόι. 7 και 30′.
-Άργησα να πάρει. Με πήρε ο ύπνος. Πώς θα προλάβω την πρωινή διαδρ…
Μα γιατί νύχτα ακόμα;
Πού είμαι;
Απόγευμα 7.30.
Η μεσημεριανή σιέστα κράτησε ολόκληρο τρίωρο και συνoδεύτηκε με προσωρινή απώλεια της αίσθησης του χρόνου και του χώρου.
Αν είναι δυνατόν!
Και είναι ακόμα μόλις η πρώτη [...]

κύκλοι….

Ε, ναι. Ήρθε.
Αύριο, τι αύριο, σε λίγες ώρες μπαίνει και επίσημα.
Για την Άνοιξη λέω. Ήρθε. Τη νοιώθεις. Τη βλέπεις στο φώς που μοιάζει να ξύπνησε.
Τη βλέπεις στην κίνηση στους δρόμους. Τη μοιράζεις στη μυρωδιά των λουλουδιών.
Η απογευματινή βόλτα καθυστέρησε.
Σκοτάδι έξω, αλλά ανοιξιάτικο σκοτάδι.
Τα φώτα των αυτοκινήτων, τα φώτα των σπιτιών και των καταστημάτων, τα φώτα [...]

ανυπακοή …

Κούραση και σήμερα.
Αργά το βράδυ μπροστά στον υπολογιστή, απόπειρα καταγραφής μικρών στιγμών της ημέρας που έφυγε.
Τα δάχτυλα αρνούνται όμως.
Και το μυαλό.
Δεν θέλουν να γράψουν κάτι. Ούτε καν πώς ήταν η ημέρα.
Όχι ότι έγινε κάτι συγκλονιστικό. Τα συγκλονιστικά πήγαν αλλού. Δεν ξέρω πού, αλλά όχι σε εμένα.
Τα λιγότερο συγκλονιστικά, δεν θέλουν να βγουν.
Ντρέπονται ίσως, [...]

Προσκλητήριο και σύναξη …

Μετακόμιση στο ευρύτερο οικογενειακό περιβάλλον. Η παρουσία φίλων τε και συγγενών, επιβεβλημένη.
Σκέφτομαι, ότι τούτο είναι ένα από τα ελάχιστα κατάλοιπα κοινωνικής αλληλεγγύης.
Στις παλιές γειτονιές, όλοι “βάζανε ένα χεράκι” για να συντρέξουν το γείτονα. Τώρα αυτό έχει χαθεί μαζί με τις γειτονιές.
Και είναι κάτι φορές, σαν κι αυτή τη σημερινή, που σημαίνει προσκλητήριο και όλοι είναι [...]

Άλλη μια βδομάδα στο τέλος της …

Μανάδες.
Πίσω από τους κανακάρηδές σας, να μαζέψετε ό,τι χαλάνε.
Και μπροστά, να βάλετε εσείς τα στήθη σας, να ανοίξετε τις πόρτες που κλείνουν.
Τους χαλάτε, μας χαλάτε, αλλά το χαίρεστε αυτό που κάνετε.
Γι αυτό σας αγαπάμε.
Πώς να αντισταθείς στο δάκρυ της μάνας;
Κι ας ξέρεις ότι κάνεις κακό.
Σκέψεις, που συνεχίζονται στον προθάλαμο της σύσκεψης.
Δίωρη σύσκεψη, για να [...]

Χαλαρή απόψε η βραδιά…

Ψύχρα απόψε.
Όχι κρύο. Ψύχρα.
Το φεγγάρι, μια ημέρα μετά την πρεμιέρα του, βγήκε πίσω από το βουνό κι αμέσως έσπευσε να κρυφτεί πίσω από τα σύννεφα.
Οι εναλλαγές του καιρού και της διάθεσης σημεία της εποχής.
Ηλιόλουστο το πρωινό κ’ η αδρεναλίνη στα ύψη.
Συνήθως αυτά τα μεγέθη είναι αντίστροφα, σήμερα όμως είπαν να αλλάξουν τον κανόνα.
Και οι προγραμματισμοί [...]