λιακάδες και συννεφιές …

Μετάβαση στα σχόλια

Το χτεσινό σύννεφο έφερε βροχή, αλλά ευτυχώς δεν την έβαλε μέσα από τα ανοιχτά παράθυρα.
Το, μετά φόβου θεού πίστεως αγάπης και ειρήνης κλπ κλπ, άνοιγμα της πόρτας το πρωί, δεν μας είχε εκπλήξεις.

Τουλάχιστον ως προς αυτό, η ημέρα ήταν το ίδιο χαμογελαστή με τον ήλιο, που είχε κάνει την εμφάνισή του.
Όχι ότι μου “μούτρωσε” και πολύ στη συνέχεια.
Για την ημέρα λέω.

Τα προβλήματα φυσικά δεν έλειψαν ούτε λείπουν, αλλά εδώ που τα λέμε και χωρίς αυτά τι θα κάναμε;
Μόνο που χρειάζεται να τα βλέπουμε κατάματα.

Το να καμωνόμαστε ότι δεν τα βλέπουμε, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν ή ότι δεν θα τα βρούμε μπροστά μας σύντομα κιόλας.
Και δεν είναι μόνο τα προσωπικά.
Σε τελευταία ανάλυση αυτά, τα πολύ προσωπικά δεν είναι και για δημοσίευση.
Ποιον ενδιαφέρουν..

Είναι τα άλλα. Αυτά που εμφανίζονται, μέσα σε μια κοινωνία, που υποχρεώνεται να αλλάζει γοργά τα ρούχα, που είχε μάθει χρόνια να φοράει.

Είναι αυτά που ήρθαν μαζί με την πολυπολιτισμική προίκα της κοινωνίας μας.
Είναι τα προβλήματα που πηγάζουν από τις διαφορετικές κουλτούρες, τα διαφορετικά όνειρα, αλλά και την απροετοίμαστη ελληνική κοινωνία να τα δει έγκαιρα όλα αυτά και να τα αντιμετωπίσει.
Μαθημένοι αυτάρεσκα να λέμε ότι εμείς δεν είμαστε ρατσιστές και ξέρουμε από μετανάστες και διωγμούς, όταν βρεθήκαμε μπροστά σε πραγματικούς μετανάστες και ανθρώπους διαφορετικούς, κλειστήκαμε τρομαγμένοι στο καβούκι μας.

Τρομαγμένοι και άλαλοι τις πιο πολλές φορές.
Αφού δεν έχουμε και τι να πούμε.

Δηλαδή τι λες όταν εμφανίζεται μπροστά σου ένας πολίτης του κόσμου, που νοιώθει στον τόπο που γεννήθηκε κυνηγημένος γιατί του λένε πως είναι έλληνας, και στον τόπο που τώρα βρίσκετα το ίδιο κυνηγημένος γιατί του λένε πως είναι αλβανός;

Τι λες στο παιδί που βλέπεις στα μάτια του να γυαλίζουν φωτισμένα από τα όνειρά του, με τον γονιό του να στέκεται με αξιοπρέπεια στο πλάι του για να το στηρίξει στην αντιμετώπιση των προβλημάτων του, αλλά έχει ένα μικρό πρόβλημα.
Είναι δεκαπέντε χρονών και δεν ξέρει άλλη γλώσσα εκτός από τα πολωνικά.
Να πάει στη χώρα του; Μα στη χώρα του είναι !!!!
Πολίτες της ευρωπαϊκής ένωσης είμαστε όλοι, αν δεν το έχουμε καταλάβει …

Τι λες στο άλλον, που σου αποκαλύπτει ότι,
όταν πρωτόρθαμε περπατώντας μέσα από τους ορεινά μονοπάτια της Πίνδου, για να επιβιώσουμε βγάλαμε ψεύτικα χαρτιά, αλλά τώρα μετά από σκληρό αγώνα για το μεροκάματο, πάνω από δέκα χρόνια, θέλω να ξαναβρώ τον εαυτό μου,
και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ψάξεις να βρείς αν έχεις το δικαίωμα να του αλλάξεις όλα τα ψεύτικα στοιχεία που έδωσε για να μπορέσει το παιδί του να ενταχθεί μέσα σε τούτη την κοινωνία που τον δέχτηκε μεν αλλά πρέπει να το παραδεχτούμε, όχι πάντα καλοπροαίρετα.

Πώς αντιμετωπίζεις αυτόν που, από ανάγκη επιβίωσης, ασπάστηκε την επίσημη θρησκεία του εδώ κράτους, αλλάζοντας και όνομα και μετά ζητάει να αναφέρεται πότε με το ένα και πότε με το άλλο όνομα ανάλογα με τα μικροσυμφέροντα της στιγμής;
Μη βιαστεί να πει κανείς, ότι η λύση είναι η κατά γράμμα εφαρμογή του νόμου, γιατί πολύ απλά κανένας νόμος δεν μπορεί να τα προβλέψει ΟΛΑ.
Αν ασπαστώ τον χριστιανισμό, θα το δηλώσω στο ληξιαρχείο και θα αλλάξω όνομα.
Αλλά αν δεν το δηλώσω ή δηλώσω άλλο όνομα ή ξαναλλάξω δόγμα; Η ονοματοδοσία, ευτυχώς, είναι ανεξάρτητη από το θρησκευτικό τυπικό και η μια φορά αλλαγή δόγματος κάτω από συνθήκες ανάγκης επιβίωσης, μάλλον επιτρέπει και μελλοντικές αλλαγές, αν παραστεί ανάγκη.

Μα αυτά είναι διαδικαστικά προβλήματα, λύνονται, λέει ο καλοπροαίρετος και ανυποψίαστος ίσως.

Και όμως, δεν είναι διαδικαστικά.
Πολιτικά είναι.
Και κοινωνικά.
Προβλήματα που αναφύονται από την προσπάθεια επιβίωσης μέσα σε συνθήκες αβεβαιότητας.

Άλλωστε κανένα πρόβλημα δεν είναι ουδέτερο.
Όσο και αν μας εξυπηρετεί να το βλέπουμε έτσι.

Φυσικά η καθημερινότητα είναι πάντα εδώ.
Και η αφεντιά μου επίσης.
Και μη φανταστεί κανείς ότι στέκομαι ατάραχος απέναντι στην πραγματικότητα.
Ούτε ότι δεν υπάρχει και μια άλλη πραγματικότητα, λιγότερο ορατή, λιγότερο “κοινωνική”, αλλά καθόλου λίγοτερο έντονη και σημαντική.

Εκεί, στα αζήτητα, πάντα μπορείς να ανακαλύψεις πολύτιμα στοιχεία, επιμελώς κρυμμένα από τα μάτια καμιά φορά κι αυτού του ίδιου του εαυτού σου.

Το πάτημα του ctrl+F5, κρίνεται απαραίτητο αν δεν ακούγεται νέα μουσική ή πολύ περισσότερο, αν δεν ακούγεται καθόλου.

12 σχόλια

Filed under Κοινωνικά