Είθε …

Μετάβαση στα σχόλια

Ένα θερμό χειροκρότημα για τη μαθήτρια, στο κλείσιμο της εκπομπής του Πρετεντέρη, που είχε θέμα την κρίση στην Παιδεία, χτες αργά το βράδυ.

Χειροκρότημα, γιατί το κορίτσι διάβασε -και οι καλεσμένοι της εκπομπής και οι συμμαθητές της άκουσαν και θαύμασαν-, ένα κείμενο του Αριστοτέλη για την Παιδεία.
Για να αποδείξουν λέει ότι …”κάνουν δρώμενα..” και δεν παίζουν μόνο τάβλι.

Μα τόσο χαμηλά πια, έχουμε βάλει τον πήχυ;
Τι ακριβώς θαύμασαν και χειροκρότησαν οι “μεγάλοι”;

Την ορθοφωνία της μαθήτριας; Κάκιστη.
Τον παλμό και τη ζέση της αναγνώστριας; Άψυχη και άχρωμη η εκφορά του λόγου.

Να το αποτολμήσω;

Πέρασε από κανενός το μυαλό ότι το κορίτσι, που θριαμβευτικά χειροκροτούσαν, ήταν ανίκανο να μάθει το κείμενο απέξω;
Προμελετημένο ήταν το σκηνικό. Στημένο. Τόσο δύσκολο ήταν να αποστηθίσει δέκα γραμμές; Τόσο ήταν το κείμενο. Όχι παραπάνω από δέκα γραμμές.
Μα θα μου πεις ήταν εκτός ύλης, γιατί να το μάθει;
Σωστό αυτό.

Μήπως τουλάχιστον να το διάβαζε στα αρχαία; Από το πρωτότυπο;
Μα, τι αηδίες λέω ε;

Αλλά εγώ θα τις πω και … ας το πιω.

Είναι κατόρθωμα αυτό μιας μαθήτριας του Λυκείου και χρειαζόταν να χειροκροτηθεί; Κανείς δεν ένοιωσε να προσβάλλεται από το γεγονός ότι το κορίτσι το διάβαζε αντί να το έχει αποστηθίσει; (όχι παπαγαλίσει…)
Κανείς δεν ντράπηκε που χειροκροτούσε την ανικανότητα και την αναπηρία της νέας γενιάς;

Από όσο φαίνεται ουδείς.

Όχι, είναι προφανές, το πρόβλημά μου δεν είναι η μαθήτρια.

Το πρόβλημά μου είμαστε εμείς. Οι μεγάλοι.
Εμείς που είμαστε έτοιμοι να θαυμάσουμε και να επιβραβεύσουμε οποιαδήποτε ανοησία, που, εν τέλει, θα χαϊδέψει τα δικά μας αφτιά και το δικό μας εγωισμό.

Το πρόβλημά μου είναι ότι και εγώ μετέχω σε αυτό το άθλιο παιχνίδι.

Έβλεπα νωρίτερα στις ειδήσεις, το πρόβλημα με τα παιδιά στο Λύκειο της Χαλκίδας.
Δεν ξέρω αν βιάστηκε η κοπέλα ή όχι. Δεν μπορώ να το ξέρω.
Εκείνο όμως που ξέρω, είναι ότι έχουμε γίνει ένας απέραντος οίκος ανοχής.

Ανεχόμαστε τα πάντα.

Να δεχτούμε ότι η κοπέλα πήγε αυτοβούλως με τους εραστές της σε ομαδικό έρωτα;
Να το δεχτούμε.
Πού πήγε; Σε κάποιο ξενοδοχείο; Σε μια γκαρσονιέρα; Στο δωμάτιο του φίλου της την ώρα που έλειπαν οι γονείς του; Μη ξεχνάμε για δεκαεξάχρονα και δεκαεπτάχρονα μιλάμε.
Σε κανένα από αυτά τα μέρη, που θα ήταν ίσως και κάπως αναμενόμενα.
Μέσα στο χώρο του σχολείου πήγαν.
Στις τουαλέτες του σχολείου, που λογικά έχουν πρόσβαση όλοι και βέβαια η δυνατότητα απομόνωσης είναι ελάχιστη.

Αλήθεια, αν η ερωτική πράξη μπορεί να εκτελείται οπουδήποτε και οποτεδήποτε ερεθιζόμαστε, σε τι διαφέρουμε άραγε από τα σκυλιά; Μήπως και έχουμε προσχωρήσει ΟΛΟΙ μας στο κίνημα των κυνικών φιλοσόφων.

Και καλά το σχολείο ήταν σε κατάληψη, άρα οι τουαλέτες μπορεί και να ήταν ένα πρόσφορο μέρος, η εικονοληψία και μάλιστα από την αδελφή ενός από τους φερόμενους ως επιβήτορες, πώς μπορεί να εξηγηθεί;

Μήπως θα παρουσίαζε το πόνημά της σε κανένα πάνελ “ειδικών” στη τηλεόραση, σαν έργο τέχνης, ώστε να εισπράξει και αυτή το χειροκρότημα όπως και η άλλη, που κατάφερε να διαβάζει το κείμενο του Αριστοτέλη;

Γράφουμε όλοι, λέμε όλοι, για το υγιές κομμάτι της κοινωνίας που είναι τα νέα παιδιά.

Ε, ας το παραδεχτούμε.
Άρρωστα είναι. Το ίδιο άρρωστα με όλους εμάς.

Αλλά βέβαια, αν το παραδεχτούμε θα πρέπει να πάρουμε και την ευθύνη αυτού που διαπράξαμε και διαπράττουμε.

Και δεν έχουμε καμιά τέτοια διάθεση.

Προτιμούμε να βαφτίζουμε την ανικανότητα πρωτοβουλία, τον εκφυλισμό απελευθέρωση, και να χειροκροτούμε τάχα μου έμπλεοι θαυμασμού τα κατορθώματα, που στο βάθος ξέρουμε ότι είναι δείγματα παρακμής.

Άκουγα νέα παιδιά, που έχουν γίνει οι ήρωες των ημερών, να μιλάνε, καλεσμένα σε στρογγυλά τραπέζια της τηλεόρασης.
Μα τι να πούνε τα έρμα;
Αφού ποτέ δεν τους δίνουμε το λόγο να μιλήσουν. Αφού δεν τους επιτρέπουμε να ασχοληθούν με κάτι άλλο, παρά μόνο με αυτά που είναι στο πρόγραμμα, σαν εξεταστέα ύλη.
Τι περιμένουμε να πούνε;
Αν δεν αναμασούν τη γραμμή της καθοδήγησης της παράταξης, προσπαθούν να απαγγείλουν “τσιτάτα” από τα νεοελληνικά αναγνώσματα του σχολείου τους.

Εκφορά Λόγου που βρίσκεται ανάμεσα στην ξύλινη γλώσσα του κομματικού ινστρούχτορα και την αβασάνιστη παπαγαλία του νεοδιόριστου ΑΣΕΠίτη καθηγητή.

Εξετάσεις του ΑΣΕΠ για τους εκπαιδευτικούς.
Τι σύλληψη κι αυτή θεέ μου.

Κανείς από τους περί τα εκπαιδευτικά κοπτόμενους δεν έχει δει τις διαφημίσεις “εκπαιδευτικών” οργανισμών που κάνουν φροντιστήρια για τις εξετάσεις του Ανωτάτου Συμβουλίου Επιλογής Προσωπικού για την εκπαίδευση;
Καμιά ντροπή; Καμιά τσίπα;

Για να το δούμε λίγο αυτό.
Ο Χ ως μαθητής πηγαίνει φροντιστήριο, ακόμα και όταν το σχολείο τελεί υπό κατάληψη, για να προαχθεί από τάξη σε τάξη.
Σαν τελειόφοιτος πηγαίνει στο φροντιστήριο για να δώσει πανελλήνιες εξετάσεις, που θα τον οδηγήσουν στο Πανεπιστήμιο.
Φοιτητής πια, πηγαίνει στο φροντιστήριο για να πάρει τα SOS θέματα, να περάσει μαθήματα και να πάρει το πολυπόθητο πτυχίο.
Και πτυχιούχος τρέχει στα φροντιστήρια για τις εξετάσεις του ΑΣΕΠ, ώστε να διδάξει στο δημόσιο και … δωρεάν σχολείο.

Πόσο στα αλήθεια, αυτός ο άνθρωπος, μπορεί να υπηρετήσει την εκπαίδευση που θέλει η κοινωνία να προσφέρει στα νέα μέλη της, μέσα από το τυπικό της εκπαιδευτικό σύστημα;
Είναι δυνατόν;
Δεν μπορεί να είναι αλήθεια όλα αυτά.
Μάλλον για κάποια παρωδία θα πρόκειται.

Τελευταία ημέρα του Οκτώβρη.
Φθινοπωρινή και η διάθεση.

Ξεκινώντας το κείμενο είχα πρόθεση να κάνω μια μικρή αναφορά στα παραπάνω και να συνεχίσω με άλλες σκέψεις.
Μου βγήκε αλλιώς. Και δεν είναι τυχαίο.

Όλα γύρω δείχνουν μια κοινωνία που σήπεται που κατρακυλάει και στην κατηφόρα της παρασύρει τα πάντα.
Δύσκολο να τα βλέπεις και να καμώνεσαι ότι δεν τα προσέχεις.
Να μην τα αφήνεις να σε επηρεάσουν.

Εκείνο που μένει μόνο να δεχτείς, είναι ότι αυτή η κατρακύλα, θα συμπαρασύρει και όλη τη σαπίλα, και από το βούρκο θα φυτρώσει κάποια στιγμή το όμορφο λουλούδι.

Είθε…

23 σχόλια

Filed under Κοινωνικά