Χειροκρότημα, γιατί το κορίτσι διάβασε -και οι καλεσμένοι της εκπομπής και οι συμμαθητές της άκουσαν και θαύμασαν-, ένα κείμενο του Αριστοτέλη για την Παιδεία.
Για να αποδείξουν λέει ότι …”κάνουν δρώμενα..” και δεν παίζουν μόνο τάβλι.

Μα τόσο χαμηλά πια, έχουμε βάλει τον πήχυ;
Τι ακριβώς θαύμασαν και χειροκρότησαν οι “μεγάλοι”;

Την ορθοφωνία της μαθήτριας; Κάκιστη.
Τον παλμό και τη ζέση της αναγνώστριας; Άψυχη και άχρωμη η εκφορά του λόγου.

Να το αποτολμήσω;

Πέρασε από κανενός το μυαλό ότι το κορίτσι, που θριαμβευτικά χειροκροτούσαν, ήταν ανίκανο να μάθει το κείμενο απέξω;
Προμελετημένο ήταν το σκηνικό. Στημένο. Τόσο δύσκολο ήταν να αποστηθίσει δέκα γραμμές; Τόσο ήταν το κείμενο. Όχι παραπάνω από δέκα γραμμές.
Μα θα μου πεις ήταν εκτός ύλης, γιατί να το μάθει;
Σωστό αυτό.

Μήπως τουλάχιστον να το διάβαζε στα αρχαία; Από το πρωτότυπο;
Μα, τι αηδίες λέω ε;

Αλλά εγώ θα τις πω και … ας το πιω.

Είναι κατόρθωμα αυτό μιας μαθήτριας του Λυκείου και χρειαζόταν να χειροκροτηθεί; Κανείς δεν ένοιωσε να προσβάλλεται από το γεγονός ότι το κορίτσι το διάβαζε αντί να το έχει αποστηθίσει; (όχι παπαγαλίσει…)
Κανείς δεν ντράπηκε που χειροκροτούσε την ανικανότητα και την αναπηρία της νέας γενιάς;

Από όσο φαίνεται ουδείς.

Όχι, είναι προφανές, το πρόβλημά μου δεν είναι η μαθήτρια.

Το πρόβλημά μου είμαστε εμείς. Οι μεγάλοι.
Εμείς που είμαστε έτοιμοι να θαυμάσουμε και να επιβραβεύσουμε οποιαδήποτε ανοησία, που, εν τέλει, θα χαϊδέψει τα δικά μας αφτιά και το δικό μας εγωισμό.

Το πρόβλημά μου είναι ότι και εγώ μετέχω σε αυτό το άθλιο παιχνίδι.

Έβλεπα νωρίτερα στις ειδήσεις, το πρόβλημα με τα παιδιά στο Λύκειο της Χαλκίδας.
Δεν ξέρω αν βιάστηκε η κοπέλα ή όχι. Δεν μπορώ να το ξέρω.
Εκείνο όμως που ξέρω, είναι ότι έχουμε γίνει ένας απέραντος οίκος ανοχής.

Ανεχόμαστε τα πάντα.

Να δεχτούμε ότι η κοπέλα πήγε αυτοβούλως με τους εραστές της σε ομαδικό έρωτα;
Να το δεχτούμε.
Πού πήγε; Σε κάποιο ξενοδοχείο; Σε μια γκαρσονιέρα; Στο δωμάτιο του φίλου της την ώρα που έλειπαν οι γονείς του; Μη ξεχνάμε για δεκαεξάχρονα και δεκαεπτάχρονα μιλάμε.
Σε κανένα από αυτά τα μέρη, που θα ήταν ίσως και κάπως αναμενόμενα.
Μέσα στο χώρο του σχολείου πήγαν.
Στις τουαλέτες του σχολείου, που λογικά έχουν πρόσβαση όλοι και βέβαια η δυνατότητα απομόνωσης είναι ελάχιστη.

Αλήθεια, αν η ερωτική πράξη μπορεί να εκτελείται οπουδήποτε και οποτεδήποτε ερεθιζόμαστε, σε τι διαφέρουμε άραγε από τα σκυλιά; Μήπως και έχουμε προσχωρήσει ΟΛΟΙ μας στο κίνημα των κυνικών φιλοσόφων.

Και καλά το σχολείο ήταν σε κατάληψη, άρα οι τουαλέτες μπορεί και να ήταν ένα πρόσφορο μέρος, η εικονοληψία και μάλιστα από την αδελφή ενός από τους φερόμενους ως επιβήτορες, πώς μπορεί να εξηγηθεί;

Μήπως θα παρουσίαζε το πόνημά της σε κανένα πάνελ “ειδικών” στη τηλεόραση, σαν έργο τέχνης, ώστε να εισπράξει και αυτή το χειροκρότημα όπως και η άλλη, που κατάφερε να διαβάζει το κείμενο του Αριστοτέλη;

Γράφουμε όλοι, λέμε όλοι, για το υγιές κομμάτι της κοινωνίας που είναι τα νέα παιδιά.

Ε, ας το παραδεχτούμε.
Άρρωστα είναι. Το ίδιο άρρωστα με όλους εμάς.

Αλλά βέβαια, αν το παραδεχτούμε θα πρέπει να πάρουμε και την ευθύνη αυτού που διαπράξαμε και διαπράττουμε.

Και δεν έχουμε καμιά τέτοια διάθεση.

Προτιμούμε να βαφτίζουμε την ανικανότητα πρωτοβουλία, τον εκφυλισμό απελευθέρωση, και να χειροκροτούμε τάχα μου έμπλεοι θαυμασμού τα κατορθώματα, που στο βάθος ξέρουμε ότι είναι δείγματα παρακμής.

Άκουγα νέα παιδιά, που έχουν γίνει οι ήρωες των ημερών, να μιλάνε, καλεσμένα σε στρογγυλά τραπέζια της τηλεόρασης.
Μα τι να πούνε τα έρμα;
Αφού ποτέ δεν τους δίνουμε το λόγο να μιλήσουν. Αφού δεν τους επιτρέπουμε να ασχοληθούν με κάτι άλλο, παρά μόνο με αυτά που είναι στο πρόγραμμα, σαν εξεταστέα ύλη.
Τι περιμένουμε να πούνε;
Αν δεν αναμασούν τη γραμμή της καθοδήγησης της παράταξης, προσπαθούν να απαγγείλουν “τσιτάτα” από τα νεοελληνικά αναγνώσματα του σχολείου τους.

Εκφορά Λόγου που βρίσκεται ανάμεσα στην ξύλινη γλώσσα του κομματικού ινστρούχτορα και την αβασάνιστη παπαγαλία του νεοδιόριστου ΑΣΕΠίτη καθηγητή.

Εξετάσεις του ΑΣΕΠ για τους εκπαιδευτικούς.
Τι σύλληψη κι αυτή θεέ μου.

Κανείς από τους περί τα εκπαιδευτικά κοπτόμενους δεν έχει δει τις διαφημίσεις “εκπαιδευτικών” οργανισμών που κάνουν φροντιστήρια για τις εξετάσεις του Ανωτάτου Συμβουλίου Επιλογής Προσωπικού για την εκπαίδευση;
Καμιά ντροπή; Καμιά τσίπα;

Για να το δούμε λίγο αυτό.
Ο Χ ως μαθητής πηγαίνει φροντιστήριο, ακόμα και όταν το σχολείο τελεί υπό κατάληψη, για να προαχθεί από τάξη σε τάξη.
Σαν τελειόφοιτος πηγαίνει στο φροντιστήριο για να δώσει πανελλήνιες εξετάσεις, που θα τον οδηγήσουν στο Πανεπιστήμιο.
Φοιτητής πια, πηγαίνει στο φροντιστήριο για να πάρει τα SOS θέματα, να περάσει μαθήματα και να πάρει το πολυπόθητο πτυχίο.
Και πτυχιούχος τρέχει στα φροντιστήρια για τις εξετάσεις του ΑΣΕΠ, ώστε να διδάξει στο δημόσιο και … δωρεάν σχολείο.

Πόσο στα αλήθεια, αυτός ο άνθρωπος, μπορεί να υπηρετήσει την εκπαίδευση που θέλει η κοινωνία να προσφέρει στα νέα μέλη της, μέσα από το τυπικό της εκπαιδευτικό σύστημα;
Είναι δυνατόν;
Δεν μπορεί να είναι αλήθεια όλα αυτά.
Μάλλον για κάποια παρωδία θα πρόκειται.

Τελευταία ημέρα του Οκτώβρη.
Φθινοπωρινή και η διάθεση.

Ξεκινώντας το κείμενο είχα πρόθεση να κάνω μια μικρή αναφορά στα παραπάνω και να συνεχίσω με άλλες σκέψεις.
Μου βγήκε αλλιώς. Και δεν είναι τυχαίο.

Όλα γύρω δείχνουν μια κοινωνία που σήπεται που κατρακυλάει και στην κατηφόρα της παρασύρει τα πάντα.
Δύσκολο να τα βλέπεις και να καμώνεσαι ότι δεν τα προσέχεις.
Να μην τα αφήνεις να σε επηρεάσουν.

Εκείνο που μένει μόνο να δεχτείς, είναι ότι αυτή η κατρακύλα, θα συμπαρασύρει και όλη τη σαπίλα, και από το βούρκο θα φυτρώσει κάποια στιγμή το όμορφο λουλούδι.

Είθε…

Λογικά όλα αυτά, γιατί η καλή η ημέρα από το πρωί φαίνεται.

Από τα ξημερώματα θα έλεγα. Τότε που ξύπνησα με πονοκέφαλο.

Κοιμήθηκα πάλι μετά το πρώτο “χτύπημα”, αλλά ο “κύριος”, μια και έκανε την επίσκεψή του, είπε να μείνει.
Και να με ταλαιπωρήσει.

Πρωινό έξω από την πόρτα. Καμιά αλλαγή.
Τα μυστικά τα λόγια μόνο. Η “αγάπη” αυτή κρατάει χρόνια.

Και ο πονοκέφαλος. Αυτός δεν κρατάει τόσα πολλά χρόνια, αλλά τα τελευταία έρχεται σχετικά συχνά.
Γλυκός στην αρχή είναι η αλήθεια, εκνευριστικός όμως για τα δικά μου γούστα. Έτσι κι αλλιώς είναι γνωστό ότι δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα τα γλυκά. Πάντως με έχει συνοδέψει σχεδόν παντού.
Θυμάμαι μια φορά στο Παρίσι ….
Σταματάω. Αν αρχίσω “να θυμάμαι”, μάλλον θα γίνω ακόμα περισσότερο γραφικός.
Δεν χρειάζεται να θυμάμαι τίποτα.
Φτάνει η καταγραφή του σημερινού. Ίσως μάλιστα, κι αυτές σιγά σιγά …..

Η επιστροφή έγινε κακήν κακώς λίγο πριν λίγο μετά τις δέκα. Και οι αντοχές έχουν τα όριά τους. Όχι ότι η παραμονή μου θα προσέθετε και τίποτα.
Ίσως λίγο παραπάνω εκνευρισμό, από αυτόν που βγήκε.

Έπρεπε να περάσουν οι τρεις το μεσημέρι, να επιστρατευθούν τα “μεγάλα μέσα” να πληρώσω μέρος από τα δανεικά του ύπνου που οφείλω, για να είμαι στα “ίσια” μου τώρα.

Άγνωστο για πόσο. Ελπίζω έως την άλλη κρίση.

Τουλάχιστον, σε μια ανάπαυλα της επίσκεψης του πονοκέφαλου, διευθέτησα και κάτι τις από τα κληρονομικά.
Σαν τον κάβουρα πάνε και αυτά.

Και όμως, το Φθινόπωρο μ’ αρέσει.

Μ’ αρέσει ο ουρανός γεμάτος μολυβένια σύννεφα.
Μ’ αρέσει να περπατάω στο βρεγμένο δρόμο.
Μ’ αρέσει ο ήχος της βροχής που πέφτει, των ελαστικών των αυτοκινήτων πάνω στη βρεγμένη άσφαλτο.
Μ’ αρέσει η λίγη ψύχρα ή και το κρύο που κάνει την εμφάνισή του.
Μ’ αρέσει η γκριζάδα της ημέρας.

Προσωπική αυτή.

Πιθανόν δεν είναι ακόμα η ώρα του απολογισμού, αλλά σίγουρα είναι μια καμπή της μικρής μου ιστορίας…

Τριάντα χρόνια στην ίδια εργασία.
Στο ίδιο επαγγελματικό περιβάλλον πιο σωστά. Οι αλλαγές πολλές, τα αποτελέσματά τους άδηλα τα περισσότερα.
Άδηλα. Όχι, ανύπαρκτα.

29 Οκτωβρίου, 1976.
Ημέρα Παρασκευή. Τότε εργαζόμασταν και τα Σάββατα.

“Σήμερον Παρασκευή 29 Οκτωβρίου 1976 και ώρα 8 πμ … κλπ κλπ”

Και μετά;

Το καλωσόρισμα, η πικρία άλλων, η είσοδος στο θαυμαστό κόσμο του εργασιακού περιβάλλοντος.
Μακρόκοσμος και μικρόκοσμος το ίδιο θαυμαστοί, το ίδιο αλλοτριωτικοί.

Τριάντα χρόνια με φορτία, με αγωνίες και αγώνες, με όμορφες και άσχημες στιγμές, με χαμόγελα και δάκρυα, με χαρές και απαγοητεύσεις.

Τριάντα χρόνια ζωής κατατεθειμένης.
Τριάντα χρόνια που είναι δύσκολο να τα αναπολήσω κιόλας.
Είναι πολλά.

Αύριο ξεκινάει ο άλλος κύκλος.
Αυτός της πορείας προς την έξοδο, κατά ένα τρόπο.
Ίσως …, ίσως να του προσθέσω και την υποχρέωση να ξαναφέρει στην επιφάνεια πολλά από τα άτακτα ριγμένα στους βυθούς της θάλασσας του χτες.
Δεν ξέρω αν είναι νωρίς ή είναι ήδη αργά.
Δεν ξέρω καν, αν θα το επιχειρήσω.
Δεν ξέρω, εδώ που τα λέμε, καν το χρόνο και τον τρόπο της εξόδου.
Ούτε και αν το θέλω …

Αύριο, αυτό το ξέρω σίγουρα, ξεκινάει νέα εβδομάδα.
Κι αυτός νέος κύκλος είναι …

Ο πλανόδιος οργανοπαίχτης, κάτω στο δρόμο, στέλνει με το ακορντεόν του σε όλη τη γειτονιά, τους ήχους από το θέμα της ταινίας “ο Νονός” κι ο παλιατζής φωνάζει από τα μεγάφωνα του αυτοκινήτου του, ότι όλα τα καθαρίζει.
Αποθήκες μνήμης καθαρίζει άραγε;
Και αν τις καθαρίζει πού θα πάει όλα τα παλιά που θα μαζέψει;

Πόσο δύσκολο είναι να πάψει κανείς να είναι φανατικός, όταν έχει και ο ίδιος ξεχάσει τι ήταν αυτό που τον έκανε φανατικό…

Ο σαββατοκυριακάτικος τύπος, μερικές διευθετήσεις από καιρό προγραμματισμένες, κουβέντες περί- τι άλλο;- των διαπροσωπικών σχέσεων, όλα μαζί, έσπρωξαν τις ώρες.

Προτάσεις εξόδου στη συσκευασία τους, το κυνήγι της τύχης άδοξο – ο … ανάδρομος Ερμής θα φταίει-, η τηλεόραση με τα σαββατιάτικα στολίδια της.

Στολίδια; Αυτή “η λιτανεία”, από τα ασεβή λαϊκά, πού κολλάει άραγε; Ύμνος στο “μαύρο” είναι. Στολίδι κι αυτή;
Μπορεί.

“…Γιατί στον άντρα τα φτερά τα δίνει μια γυναίκα…”, τραγουδά ο βάρδος, και λέω να τον παρακολουθήσω στα περαιτέρω.

Ε όχι να ασχοληθώ και με τα φτερά …

Διαπραγματεύσεις συζητήσεις προβληματισμοί, όλα στην άκρη.
Από Δευτέρα πάλι. Τώρα προηγείται η παρέλαση.
Και της παρέλασης η …. απόδραση.

Λες το δικός σου όχι στην καθημερινότητα, μπαίνεις με το συνάδελφο στο αυτοκινητάκι σου και στρέφεσαι κατά την έξοδο της πόλης.
Άνευ ετέρων άλλων … τσιριμονίων ..

Η κίνηση στη δρόμο αναμενόμενη για Παρασκευή, αλλά χωρίς να εμποδίζονται και τα εκατόν είκοσι χιλιόμετρα.
Ούτε και η ευκαιρία για ανταλλαγή απόψεων υψηλού θεωρητικού επιπέδου.
Και λιγότερο θεωρητικού και καθόλου υψηλού κάπου κάπου, με επιφωνήματα του είδους, μα τι κάνει ο κόπανος, για το φορτηγατζή που επιχειρεί να προσπεράσει από δεξιά, αλλά αυτά είναι αναμενόμενα στο δρόμο. Κουβέντες της ασφάλτου.

Εδώ παρακάτω, δυο βήματα θα το έλεγα η αττική γη μας περιμένει.
Με το άλλο της πρόσωπο. Τα άλλα της ρούχα.
Οι άλλοι είχαν ξαναπάει και είχαν σημειώσει την απουσία μου.
Τούτη τη φορά ακολούθησα χωρίς πολλή πίεση είναι η αλήθεια. Μην πάρω και πάλι απουσία.

Και πολύ καλά έκανα που πήγα.

Γιατί όταν φτάνεις στην Πάχη των Μεγάρων και αντικρίζεις αυτό, λες …..

Δεν λες. Βγάζεις τη φωτογραφική μηχανή και αρχίζεις να φωτογραφίζεις.

Και απολαμβάνεις.

Και αναρωτιέσαι από μέσα σου ή και φωναχτά μα καλά, τόσα χρόνια πώς και δεν έτυχε να φτάσω μέχρι εδώ;
Γιατί έχω μείνει στην εποχή λίγο πριν από το Πολυτεχνείο όταν εξεγέρθηκαν οι Μεγαρίτες;

Τα μάτια κοιτάζουν αχόρταγα.

Η φωτογραφική μηχανή κλέβει τις στιγμές, αλλά είναι ανεπαρκής για να καταγράψει όλες τις εικόνες.
Τη μαγεία των εικόνων που παρουσιάζει αυτό το μικρό ψαροχώρι.

Δυο βήματα κυριολεκτικά από την Αθήνα και έχεις φύγει πολλά ναυτικά μίλια μακριά.

Έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε κάποιο νησάκι του Αιγαίου, μακριά από τη βοή και τους τρελούς ρυθμούς της πόλης.

Δηλαδή, εδώ που τα λέμε, πόσο συχνά έχεις τη δυνατότητα να χρησιμοποιείς για φωτογραφικό μοντέλο ένα γλάρο;

-Είναι θηλυκός!! αποφάνθηκα σοβαρά σοβαρά.
-Πώς το κατάλαβες, το ενδιαφέρον και ο θαυμασμός της παρέας για τις ορνιθολογικές μου γνώσεις.
-Μα δε βλέπετε πώς ποζάρει;
Σιγά που έχω ιδέα από ορνιθολογία …

Οι ψαρομεζέδες, το κρασί, ο θαλασσινός αέρας, έστειλαν πολύ μακριά, μα πολύ μακριά, όλες τις σκέψεις και τα προβλήματα.

Ένα τηλεφώνημα που παρεισέφρησε και αφορούσε άκουσον άκουσον .. κληρονομικά, εστάλη από εκεί που ήρθε, και ακόμα παραπέρα μπορώ να σου πω, και η προσοχή επικεντρώθηκε στα ανέκδοτα της παρέας.

Αντροπαρέα, με άδεια από τη σημαία όλοι, δώσαμε όρκο τιμής να μην αποκαλύψουμε το κρησφύγετο στον … εχθρό.
Σε περίπτωση … έντονων βασανιστηρίων η κοινή συμφωνία λέει ότι θα “παραδεχτούμε” πως πήγαμε σε ένα άθλιο και βρώμικο μέρος.

Ε βέβαια και οι εν τω στρατεύματι περιπέτειες και δράσεις, κατατέθηκαν και αυτές στο τραπέζι. Πώς να λείψουν δηλαδή; Και τα κουτσομπολιά.
Όχι ότι ως αρσενικά ρέπουμε προς το κουτσομπολιό, αλλά μπορείς αν το εντάξεις στον κοινωνικό προβληματισμό, να έχεις μια λογική εξήγηση για το θέμα.

Για καφέ στο παρακάτω μαγαζί.
Ας κάνουμε και δημόσιες σχέσεις γιατί η δεδηλωμένη απόφαση είναι να επανέλθουμε.

Και θα επανέλθουμε οσονούπω.

Μια τελευταία φωτογραφία πριν επιβιβαστούμε στα αυτοκίνητα, για να την έχουμε συντροφιά στη διαδρομή και επιστροφή στην πόλη.
Γιατί μια τορπιλάκατο για φωτογραφία;
Ε, τόσα στρατιωτικοπολιτικά αναλύσαμε, επέτειο του ΟΧΙ θα γιορτάσουμε, να μη έχω και την κατάλληλη φωτογραφική υποστήριξη;

Η κίνηση στους δρόμους της επιστροφής ανεκτή, η κουβέντα και πάλι γύρω από τα τρέχοντα, η είσοδος στην πόλη επαναφορά στην καθημερινότητα.

Με άλλους όρους όμως.
Θαλασσινούς.

Ρητορεύεις στα πεζοδρόμια -χρόνια είχα να το κάνω στο πεζοδρόμιο- και σε κοιτάνε παράξενα, επιβεβαιώνοντας αυτά που ήδη ξέρεις. Ότι δηλαδή, μιλάτε άλλη γλώσσα γιατί έχετε άλλες παραστάσεις. Και αυτή η γλώσσα είναι εντελώς μα εντελώς διαφορετική

Βλέπεις ότι το κουβάρι τυλίγεται ασφυχτικά γύρω σου και πνίγει την ελευθερία σου στο όνομα της προστασίας των ατομικών ελευθεριών. Η προσαγωγή του ιδρυτή του blogme είναι το πιο πρόσφατο επεισόδιο. Δυστυχώς από όσο φαίνεται όχι και το τελευταίο του είδους.

Και μέσα σε όλα αυτά βλέπεις να γίνεσαι και μέρος του προβλήματος που αγωνίζεσαι να λύσεις. Τα τηλεφωνήματα πυκνώνουν και οι απαιτήσεις σε κάνουν να σκέφτεσαι το βάσιμο της προτροπής μάθε να αρνείσαι γιατί αλλιώς μαθαίνεις τους άλλους να ζητούν.

Γιορτή σήμερα. Γιορταστικό το τριήμερο που ακολουθεί.
Η απόρριψη της πρότασης για απονομές τιμών και άλλα συναφή τις προσεχείς ημέρες, έγινε χωρίς μεγάλη σκέψη. Και λίγο άγαρμπα.

Οι συζητήσεις για τα θέματα της εκπαίδευσης το μόνο που κάνουν είναι να δείχνουν πως κάθε ανάλυση σε βάθος, ενισχύει τα αδιέξοδα. Τουλάχιστον για τους εχέφρονες.

Τι μένει; Το να προσπαθείς να απολαύσεις τη στιγμή. Μη φανταστείς τίποτα όργια και ακολασίες.
Και η αποστασιοποίηση από τα τρέχοντα, το άραγμα σε μια θέση στην “εξέδρα”, είναι μια χαρά τακτική. Δεν χρειάζεται παραπάνω.

Επί του παρόντος, η λύση είναι να μην παίρνεις πολύ σοβαρά τον εαυτό σου.
Και ας περιμένουν οι άλλοι πολλά.

Ε δεν τα μπορείς και όλα…

Γραμμένο αρκετές ώρες πριν, περίμενε να ολοκληρωθούν αλλότριες εργασίες στο Blogger

Η πρωινή υγρασία και τα σχόλια του πεζοδρομίου.
Η λιακάδα και η ζεστή σοκολάτα.
Και η προσπάθεια να βρεθούν λύσεις. Και στη θεωρία και στην πράξη.
Το κατ’ ανάγκη ούζο στην παραλία, μακριά από τα εφ’ ων ετάχθην.
Η εκπομπή της τηλεόρασης. Προβληματισμοί μιας κοινωνίας για την εικόνα της οποίας έχω κι εγώ ευθύνη.
Εντάξει. Όσο η σκνίπα απέναντι στον ελέφαντα.
Αλλά είναι και δικό μου έργο αυτό που παίζεται σήμερα.

Και μέσα σε όλα αυτά, η βόλτα με το ποδήλατο εγκαταλείφθηκε.
Έμεινα στη χτεσινή απόπειρα.
Ίσως αύριο πάλι.

Και μέσα σε όλα αυτά, ψάχνω να βρω πού σκέπτομαι διαφορετικά. Έξω από τα παραδεκτά.

Και μέσα σε όλα αυτά, βλέπω για πολλοστή φορά τους ειδικούς να αναλύουν χωρίς να γνωρίζουν.

Μα το ξέρετε ότι δεν υπάρχουν εισαγωγικές εξετάσεις από τα Γενικά Λύκεια για τα Πανεπιστήμια;
Το ξέρετε ότι τα παιδιά που τώρα φοιτούν στα ΤΕΕ (που καταργήθηκαν όμως) μπορούσαν και μπορούν όσα ακόμα φοιτούν, να εισαχθούν με εισαγωγικές εξετάσεις στα Α-ΤΕΙ και την επόμενη χρονιά, μετέχοντας των εξετάσεων των Γενικών Λυκείων, στα ΑΕΙ;
Το ξέρετε ότι τα νεοϊδρυθέντα Επαγγελματικά Λύκεια ….
Τι να ξέρουν;
Πού να φανταστούν ότι … αυτά που φαντάζονται δεν ισχύουν;

Και αναγορεύονται σε ειδικούς.
Και δίνουν οδηγίες και μιλούν απαξιωτικά για τους άλλους.
Και φοράνε τις κομματικές τους ταυτότητες στο πέτο.
Και αποφαίνονται.

Ναι ξέρω. Πού είδα τις κομματικές ταυτότητες;
Μα είναι εύκολο.
Για κοιτάξτε πιο προσεκτικά.
Τι χρώμα γραβάτα φοράει αυτός; Τυχαίο είναι;
Πώς έχει φτιάξει το μαλλί εκείνη; Τυχαίο είναι;
Ποιες λέξεις επαναλαμβάνουν αυτοί; Τυχαίο είναι;

Χα

Οι κώδικες είναι σχετικά απλοί. Δεν χρειάζεται να είσαι χάκερ για να τους “σπάσεις”.

Και είναι απλοί γιατί πρέπει να διδάσκονται και απλά.

Τα νέα παιδιά οφείλουν και αυτά να ενταχθούν.
Και το εισαγωγικό μάθημα είναι η μίμηση.
Τουλάχιστον η τραγωδία είναι “μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας…”
Τούτη εδώ η μίμηση τι είναι;
Ο Αριστοτέλης είχε δώσει ορισμό και για τη φάρσα;
Πώς και του διέφυγε; Πώς να το φανταστεί όμως;
Πού να φανταστεί ότι τα σημερινά δεκαεξάχρονα θα μιλάγανε για το άρθρο δεκαέξι του Συντάγματος;
Τώρα θα μου πεις, εδώ οι Συνταγματολόγοι μιλάνε για το Σύνταγμα, τα παιδιά δεν θα μιλήσουν;
Τα παιδιά που προσπαθούν να παπαγαλίσουν όσα τους “δίδαξαν”. Που προσπαθούν να φτιάξουν μαγιά για το μέλλον.
Που είναι η εικόνα του μέλλοντός μας.
ΜΑΣ;
Δύσκολο.
Μπορείς να δεις όμως τη δική τους εικόνα όταν θα είναι σαν και εμάς.

Αντιφατική και ετούτη η ημέρα.

Με τα επάνω της και τα κάτω της.

Η άλλη οπτική των πραγμάτων βέβαια είναι ότι ευτυχώς που είναι και έτσι.

Ευτυχώς που έχουμε τα πάνω και τα κάτω μας.

Ποιος θα άντεχε και για πόσο μια σταθερή και μόνιμη ευθεία ευτυχίας;

Μιλάω για τις καταλήψεις των σχολείων από τους μαθητές.
Όχι, δεν μπορώ να τις καταλάβω.

Ή, να το πω διαφορετικά, τις καταλαβαίνω, αλλά έχω την ακλόνητη πεποίθηση ότι ο κεντρικός αποδέκτης του μηνύματος των παιδιών είναι οι ίδιοι οι γονείς.
Όχι το σχολείο, ούτε η Πολιτεία.
Οι ίδιοι οι γονείς.

Αν φωνάζουν κάτι τα παιδιά, που σίγουρα φωνάζουν, είναι ότι θέλουν να ζήσουν.
Θέλουν να έχουν χρόνο και για τον εαυτό τους.

Και έχουν δίκιο!!!

Αλλά το χρόνο δεν τους το παίρνει το σχολείο.
Το χρόνο τους τον κλέβουμε εμείς, οι γονείς.

Αυτό κάνουμε. Κλέβουμε το χρόνο από τα παιδιά μας, για να τον εκμεταλλευτούμε εμείς.

Μου έκανε τεράστια εντύπωση το κείμενο που φέρεται να έγραψε, μπορεί και να το έγραψε δε θέλω να μειώσω το παιδί, ο μαθητής από τη Σπάρτη και το “ανέβασε” ο padrazo στο blog του.
Ξεκινάει έτσι :”Καλέ μου πατέρα, γλυκιά μου μάνα
Έλα μαζί μου, μη στέκεσαι απέναντί μου.“

Για εμένα αυτό είναι συγκλονιστικό.
Αυτό τα λέει όλα.

Τα παιδιά, ή αυτός που έγραψε το κείμενο εν πάση περιπτώσει, δείχνουν τον ένοχο.

Είναι ο γονιός που στέκεται απέναντι από το παιδί του και όχι στο πλάι του.
Και το παιδί το εισπράττει αυτό.

Πάντα, σε όλες τις φάσεις ανάπτυξης των κοινωνιών, η οικογένεια γινόταν προνομιακό πεδίο ανάπτυξης της σύγκρουσης της νέας γενιάς με το “κατεστημένο”.
Μέσα στους κόλπους της οικογένειας, το παιδί μετρούσε το μπόι του.
Προσπαθούσε να γίνει πολύ καλύτερο από τους απερχόμενους, έχοντας σαν μέτρο σύγκρισης της δικής του προσπάθειας, την επιτυχία και την κοινωνική καταξίωση των γονιών του.

“Αμες δε γ’ εσόμεθα πολλώ κάρονες ..”

Τώρα;
Αυτή η δυνατότητα του μέτρου έχει χαθεί.
Τώρα έχει μια οικογένεια που “τοις κείνων ρήμασι πειθόμενη” (η οικογένεια) και επειδή η ιδέα ακούγεται χάδι στ’ αφτιά, έχει βγει όλη στο μεϊντάνι και παλεύει να επιβιώσει με τα ψίχουλα που της πετάνε.
Και θεωρεί και πρόοδο το δικαίωμα στη δουλεία !!!! (ο τόνος είναι σωστά βαλμένος)

Τώρα και οι δυο γονείς αναζητούν χρόνο και χώρο να αφήσουν το παιδί τους, ονειρευόμενοι γι αυτό, μια καλύτερη ζωή μέσα από ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που θα ετοιμάσει στελέχη ικανά να αντιμετωπίσουν τον υψηλό ανταγωνισμό και να επιβιώσουν μέσα α’ αυτόν.

Αλλά και ο ανταγωνισμός και το συγκεκριμένο όνειρο, επίτευγμα των γονιών είναι.
Το σχολείο δεν διαμορφώνει παραγωγικές σχέσεις.
Προετοιμάζει και υποβοηθά στην κοινωνική ένταξη.

Έχουν οι γονείς, έχουμε όλοι ως γονείς, άλλη αντίληψη για την οργάνωση της κοινωνίας;
Πού την εκδηλώνουμε και πώς την άλλη άποψη;

Υπάρχει κανείς γονιός, που μπορεί να δεχτεί την ύπαρξη ενός σχολείου όπου η μόρφωση θα κατακτάται χωρίς κόπο;
Θέλουμε ένα σχολείο, όπου το “τα αγαθά κόποις κτώνται” θα διαγραφεί;
Θέλουμε ένα μηχανισμό εκπαίδευσης, που όμως δεν θα προετοιμάζει το παιδί να αγωνιστεί για τη ζωή του;
Δεν αποτελεί ένα παράπλευρο αλλά ουσιαστικό σκοπό του σχολείου, που ζητάμε εμείς οι μεγάλοι, η εκπαίδευση των μαθητών στη συστηματική εργασία και η προετοιμασία τους για να αντιμετωπίσουν τον αγώνα της ζωής;
Πώς λοιπόν μπορεί να αφήνουμε να διαχέεται η εντύπωση ότι μπορεί κανείς να νικήσει χωρίς να αγωνιστεί και χωρίς να έχει μάθει να αγωνίζεται;

Μήπως η δική μας-των γονιών- συστηματική απουσία από τους χώρους που κινούνται τα παιδιά μας, τους στερεί το χρόνο και τις εικόνες, που χρειάζονται, για να έχουν πρότυπα και να μπορούν να ονειρεύονται;

Ναι τα παιδιά κάνουν καταλήψεις και προβάλλουν και “εκπαιδευτικά αιτήματα”.
Τα ακούσαμε όλοι ποια είναι αυτά;
Τα ψάξαμε;
Τα αναλύσαμε; Καταλάβαμε τι σημαίνουν σε ένα δεύτερο και ένα τρίτο επίπεδο ανάγνωσής τους;
Συμφωνούμε;
Λένε για παράδειγμα να καταργηθεί η “βάση” του 10. Ξέρουμε τι είναι αυτό;
Όχι τι νομίζουμε ότι είναι. Τι είναι πραγματικά, ξέρουμε;

Φοβάμαι ότι το “ποιοι είναι αυτοί που αποφασίζουν για εμένα χωρίς εμένα” που λέει το κείμενο έχει απάντηση.
Έχει όμως μια απροσδόκητη απάντηση.
Και η απάντηση είναι ότι Αυτοί που αποφασίζουν ή θα έπρεπε να αποφασίζουν είναι οι γονείς.
Αλλά επειδή είμαστε απασχολημένοι και αφιερωμένοι στο δικό μας χρόνο και στα δικά μας όνειρα, ξεχάσαμε να πούμε στα παιδιά ότι συμφωνούμε με όσα έχουν αποφασιστεί, γιατί αυτή την κοινωνία θέλουμε …

Εν τέλει, όλη αυτή η ιστορία των καταλήψεων, έχω την αίσθηση ότι βρίσκεται σε λάθος κατεύθυνση.
Δεν έχουν νόημα οι καταλήψεις των σχολείων.
Αν θέλουν τα παιδιά να πιάσει τόπο ο αγώνας τους, ας κάνουν κατάληψη στα σπίτια τους.
Εκεί είναι το πρόβλημα !!!!

Ξέρω πως, ό,τι γράφω τώρα εδώ, ακούγεται και είναι προκλητικό.
Αλλά δεν μπορώ να τα κρατήσω άλλο μέσα μου.
Με πιέζουν και ειλικρινά δεν ξέρω πού κάνω λάθος.

Μπορεί και με το πέρασμα του χρόνου να έγινα συντηρητικός. Δεν είναι παράλογο.
Δεν έχω ακούσει όμως κάποια σοβαρά επιχειρήματα, -όχι συνθήματα- που να με βοηθήσουν να βγω από την πλάνη μου.
Και πολύ θα το ήθελα…

Μένουν οι στιγμές, οι εικόνες, οι μνήμες, που γίνονται μεταλαβιά μετά τις εξομολογήσεις.

Το τραπέζι για τέσσερις και ο πέμπτος να “ίπταται” κάπου εκεί.

Η επίσκεψη, ανάγκη και μνημόσυνο μαζί.
Οι μνήμες αγκαλιά με αφηγήσεις που συμπλήρωναν το μισοτελειωμένο ψηφιδωτό.
Και μερικές από αυτές σκληρές και άδικες.
Ποιος μπορεί όμως να καταλογίσει τις ευθύνες για τα άδικα αυτού του κόσμου;
Ποιος μπορεί να πει το γιατί ταράζονται οι ισορροπίες και χάνεται η επαφή με την αρμονία;

Έφυγε ο φίλος μας αγκαλιά με τις δικές μας αναμνήσεις και άφησε εμάς να ξεφυλλίζουμε τις εικόνες της δικής του πραγματικότητας.

Δύσκολη η πρώτη επαφή με τους δικούς του. Με τη μάνα δηλαδή, που έμεινε τα τελευταία χρόνια να κουβαλάει το θεόρατο φορτίο της άδικης αρρώστιας του γιου της.
Της μάνας που πάσχιζε να ξαναδώσει στο γιο την άκρη του νήματος που εγκαταλείφθηκε πριν από τριάντα σχεδόν χρόνια.

Και εμείς, η παρέα που δέθηκε πολλά χρόνια πριν, αφορμή γυρεύαμε.
Ίσως και να μη τη γυρεύαμε, αλλά πάντως την αδράξαμε.
Πήραμε και δώσαμε εικόνες, σκέψεις, συναισθήματα, από χρόνια καταχωνιασμένα στα σεντούκια της μικρής προσωπικής ιστορίας του καθενός μας.

Όπως και να είναι, η αποχώρηση των τριών, με την διαβεβαίωση ότι θα επαναλάβουμε την επίσκεψη, έγινε αφορμή για συνέχιση της συνάντησης σε άλλο χώρο.
Και με τέταρτο στην παρέα.

Και όπως αρμόζει σ’ αυτές τις περιπτώσεις.

Με ένα ποτήρι κρασί. Μπορεί και δύο.
Και πολλές αναμνήσεις.
Και γέλια.
Και εξομολογήσεις.
Για έρωτες εφηβικούς, για κουτσομπολιά , για όνειρα που μπήκανε στο ράφι και άλλα που αλλάξανε πορεία μαζί με τους καιρούς.

Η μια ώρα “να τα πούμε λίγο” έγινε τέσσερις, μπορεί και πέντε.
Τα βλέμματα ψάχνανε σημάδια από τον καιρό της νιότης.
Εκεί ήταν.
Μαζί με τις κουβέντες, έρχονταν εικόνες σαν νάταν μόλις χτες!!!

Οι εξομολογήσεις που έφεραν χαμόγελα. Τρυφερά, κατανόησης, αποδοχής.
Τα αγγίγματα, τα χάδια, τα φιλιά, ο μίτος για το ταξίδι ανάμεσα στο σήμερα και το χτες.

Και ο πέμπτος να είναι πάντα εκεί παρών.
Να μας χαμογελά ή να δακρύζει. Να συνοφρυώνεται ή να συγκατανεύει.

Και εμείς να περνάμε από το προχτές στο χτες, να πασπαλίζουμε το χρόνο με ψήγματα του σήμερα και πάλι να αναζητάμε την άκρη στις όχθες του καιρού.

Δυο γυναίκες και δυο άντρες.
Δυο κορίτσια και δυο αγόρια, σαράντα χρόνια μετά.
Σμίξιμο για τον φίλο των εφηβικών των χρόνων.
Εκεί τον αφήσαμε, στα χρόνια της πρώιμης νιότης.
Εκεί αφήσαμε ο καθένας τον άλλον, και τώρα που μας άφησε αυτός για το δικό του το μεγάλο ταξίδι, εμείς βρεθήκαμε εδώ.

Μεσήλικες έφηβοι.
Λυπημένοι για το φίλο που δεν είναι πια μαζί μας, χαρούμενοι γιατί οι καρδιές μας είναι γεμάτες και μέσα τους είναι κι αυτός.

Αργά το βράδυ, σηκωθήκαμε απ’ το τραπέζι, σίγουρα πιο νέοι από όσο καθίσαμε σ’ αυτό.
Και με γέλια και χαρούμενες φωνές…

Όπως πάντα κάναμε όλοι μαζί..

Εκλογές μεν, αλλά όχι στην περιοχή μου.

Η αλήθεια είναι πως νοιώθω σαν να μην αφορά σε εμένα όλη αυτή η πολιτική αντιπαράθεση.

Λάθος.

Το ξέρω ότι είναι λάθος αυτή η σκέψη, αλλά υπάρχει κάτι στην ατμόσφαιρα που με κάνει να θέλω να κρατήσω αποστάσεις από τα τεκταινόμενα …

Θα ακουστεί υπερβολικό, έχω όμως την αίσθηση ότι, το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι, κατά το φαίνεσθαι μόνον έχει υπόσταση.

Δεν μπορώ ακόμα να το αναλύσω περισσότερο.

Ούτε και οι αναλύσεις που διάβασα και άκουσα βοηθούν προς αυτή την κατεύθυνση.

Είναι όλα τόσο αντιφατικά.
Ή εγώ τα βλέπω όλα τόσο αντιφατικά …

Ευτυχώς, τούτες οι σκέψεις που δεν είναι της στιγμής, δεν εμπόδισαν την αποδοχή της πρόσκλησης για μεσημεριανό γεύμα στη λιακάδα.

Η σκιά των δέντρων της αυλής, υπήρξε πολύτιμος σύμμαχος και οι μεζέδες ταξίδευαν απευθείας από τη σχάρα στα πιάτα.
Η λήξη αυτής της γευστικής συνεδρίας έγινε τις απογευματινές ώρες.

Οι εκπομπές της τηλεόρασης σχετικά με τα αποτελέσματα μάλλον ανιαρές μου φάνηκαν.
Δεν μπορώ τελικά να αντέξω τόσους πολλούς νικητές μαζεμένους σε τόσο λίγες ίντσες γυαλιού.

Το τηλεφώνημα του συναδέλφου, που νοιώθει εαυτόν ολίγον προστάτη, μάλλον μου έτεινε να μου ταράξει λίγο τη διάθεση, ενώ τα τελευταία νέα δείχνουν ότι σύντομα θα έχω να αντιμετωπίσω και άλλα προβλήματα.

Κυριακή βράδυ, ό,τι είναι να γίνει αύριο θα το αντιμετωπίσω στην ώρα του, προς το παρόν ας μείνω με την χαλαρή διάθεση της ημέρας, που εξακολουθεί να ανθίσταται …

Τα καθημερινά, τα ίδια.

Μάλλον λιγότερο από τα ίδια. Έλειπαν δυο τρεις καφέδες.

Όχι ότι έλειψε η ένταση της ημέρας.
Σιγά.
Αλλά ήταν εκτός … χώρου.

Ίσως γιατί ήθελα να “βγάλω το άχτι μου” για τους χαμένους μεζέδες.
Πρόσκληση που δεν μπορούσε, αντικειμενικά, να γίνει δεκτή.

Την άλλη φορά όμως θα είμαι περισσότερο οργανωμένος.

Και βέβαια δεν ισχύει αυτό το περί του να βγάλω το άχτι μου. Οι συνθήκες έφταιγαν.

Σίγουρα όμως χρειάζομαι “αποσυμπίεση”.

Θα το καταφέρω και αυτό.
Ζήτημα χρόνου.
Και ξανακοιτάγματος των επιλογών.

Προς το παρόν, ας κάνω χώρο να ανθίσει ένα χαμόγελο.

Δεν χρειάζεται να έχει συγκεκριμένη αιτία.

Ένα χαμόγελο έτσι.
Αναίτιο.

Για να κλείσει το κεφάλαιο της πίεσης, τουλάχιστον γι αυτή την περίοδο ….

Η καλή μας φίλη η απουσία είναι καλά και όσο πάει, μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, θα γίνεται καλύτερα.

Της το εύχομαι με όλη μου την καρδιά.

Η αλήθεια είναι ότι όταν διάβασα το πρωί το σημερινό της σημείωμα, γραμμένο δια χειρός του αδελφού της, ένοιωσα κεραυνόπληκτος …

Πρέπει να πω ότι το περίεργο μυαλό μου έχει μια τάση να πηγαίνει στα χειρότερα.

Γνωρίζοντας λοιπόν αυτή του την τάση, απέρριπτα και με συνοπτικές διαδικασίες μάλιστα, τις αρνητικές σκέψεις που έκανα, κάθε φορά που έμπαινα στο δικτυακό της χώρο, ο οποίος παρέμενε πεισματικά αδρανής από το καλοκαίρι.

Το σημερινό της σημείωμα ήρθε δυστυχώς να δικαιώσει τις αρνητικές λειτουργίες του μυαλό μου.

Ευτυχώς όμως, μετά από το πρωινό σοκ, αυτό το περίεργο μυαλό, όχι μόνο δεν έκανε άλλες αρνητικές σκέψεις, αλλά ήταν και ήρεμο.
Το πιστεύω.
Πιστεύω ότι, σε πολύ λίγο καιρό, η φίλη η απουσία θα είναι και πάλι παρούσα και θα μας χαρίζει το λόγο και τις σκέψεις της, όπως μοναδικά ξέρει να το κάνει.

Απουσία μου γρήγορα Σιδερένια …

Αλλά ας τα πάρω με τη σειρά.
Η λογική σειρά των πραγμάτων είναι το παν…

Πρωινό εγερτήριο.
Ο προγραμματισμός λέει ενίσχυση των ταμείων του κράτους. Μια βόλτα στην εφορία είναι ιδανική για το σκοπό αυτό.

Η έγερση, τρία τέταρτα αργότερα από το συνηθισμένο, είναι ένα πρόβλημα.
Κακές κουβέντες, πιπέρι, ντύσιμο και η βόλτα των σκύλων.
Είναι αναγκαία.

Η βόλτα των σκύλων είναι αναγκαία, το ασανσέρ όμως δεν ήταν ανάγκη να είναι χαλασμένο!
Τέταρτος όροφος βόλτα σκύλου και τούμπαλιν δις.
Πώς λέγαμε ανάτασις πρότασις δις άρξαστε; Ε κάτι τέτοιο, αλλά στο πιο βίαιο.
Βλέπεις, δυο σκύλαρους δεν μπορείς να τους κουλαντρίσεις μαζί και έτσι έχει επιλεγεί η κατά μόνας βόλτα.

Το τραγουδάκι του Κηλαηδόνη “αν σηκωθείς αργά, θα ξεκινήσεις αργά και αν βρεις να παρκάρεις … φτύσε με” δεν λέει ακριβώς έτσι, αλλά ούτε και επαληθεύτηκε.

Βρήκα να παρκάρω. Έξι εφτά τετράγωνα πιο πάνω από την εφορία, αλλά δεν είναι θέμα. Είχα κάνει και την πρωινή γυμναστική μου με τους σκύλους, άρα είχα κάνει προθέρμανση.
Μια χαρά ήταν.

Συνηθίζω να μην αργώ στη δουλειά μου και λόγω ειδικών συνθηκών, καλώς εχόντων των πραγμάτων, η σημερινή καθυστέρηση δεν θα ήταν ορατή.

Καλώς εχόντων των πραγμάτων όμως.
Διότι κακώς εχόντων των πραγμάτων, η συνάδελφος αποφάσισε να δείξει ότι δεν μασάει. Ούτε οι άλλοι μάσησαν όμως, αρπαχτήκανε και να το τηλεφώνημα.
-Είσαι εντός του κτηρίου;
-Όχι είμαι μερικά κτήρια και δυο προάστια παρακάτω .…

Ακολούθησε η κατάθεση του πόνου και του καημού και η διαβεβαίωση ότι θα επιληφθώ του θέματος πάραυτα, αρκεί να τελείωνα γρήγορα με την αποψίλωση του πορτοφολιού μου.

Όπερ και εγένετο.
Μόνος ήμουν, ο υπάλληλος ήλεγξε επιστημονικώ τω τρόπω ότι τα ευρουδάκια που είχα άρτι σηκώσει από την τράπεζα, χωρίς να μπορώ να κάνω κι εγώ τον ίδιο έλεγχο, δεν ήταν παραχαραγμένα ή φωτοτυπίες ή τούρκικες λίρες, μου έδωσε την απόδειξη και ανάχωρησα τάχιστα.

Έγινε παρεξήγηση κι εξήγηση εδόθηκε στην περίπτωσή μας και- δεδομένων των συνθηκών και κατά τον ρουν της ιστορίας-, κατασκηνώσαμε στο παρακείμενο καφέ, όπου αναλύσαμε πάντα τα τρέχοντα ζητήματα.
Ακόμα και τα της πρωινής τρεχάλας.

Πριχού να μου στείλει μήνυμα το κινητό μου τηλέφωνο ότι εντός ολίγου θα μείνει από μπαταρία, το τηλεφώνημα από το κοντινό κατάστημα του ΤΤ (Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο είναι αυτό όχι τύπος του AUDI), με πληροφόρησε -κοίτα ταχύτης- ότι το βιβλιάριο που είχα πάει εχτές εκεί, έχει ακυρωθεί και ότι ίσως στα κεντρικά μπορούσαν να κάνουν κάτι.

Θαύμα. Ανακοίνωσα στην ομήγυρη ότι θα βάλω στόχο ζωής να ανιχνεύσω την επίλυση του σοβαρού τούτου θέματος, πλήρωσα το λογαριασμό έναντι των τόκων που θα εισέπραττα άμα τω ξεμπλοκαρίσματι του λογαριασμού και ανεχώρησα.

Οι πρόχειροι υπολογισμοί μου, μού έδειξαν ότι ήθελον λαμβάνειν τουλάχιστον δέκα οκτώ ευρώ.
Τόκοι και κεφάλαιο.
Ναι δεν ξέχασα τις χιλιάδες. Δέκα οκτώ σκέτο είναι…

Άφιξη στην Ομόνοια και βόλτα προς την Πεσμαζόγλου.
Ευκαιρία να χαζέψω τον κόσμο που κυκλοφορεί.
Σχόλια άλλη φορά.

Η πρόθυμη κυρία της υποδοχής, ελληνιστί ρεσεψιόν, με πληροφόρησε ότι πρέπει να πάω στο απέναντι κτήριο στο δεύτερο όροφο.
Κοντά ήταν, πήγα. Στον τρίτο έπρεπε να πάω.
Μια χαρά ήταν. Ενας όροφος με τα πόδια δεν ήταν και μεγάλο κατόρθωμα.

Η αίθουσα με τέλεια οργάνωση.
Σε κάθε γραφείο δυο με τρεις κοπέλες που δεν έπαιζαν … πινακωτή.
Επάνω στην επιφάνεια του γραφείου τους κάθε μιας … ομάδας, ένας τόνος από χαρτιά, τα τηλέφωνα χτυπούσαν σαν τρελά, ένας συναγερμός για την πυρκαγιά κάθε τόσο ηχούσε, τα φώτα αναβόσβηναν και ένα όνομα, αυτό του κυρίου Ξυνοτέτοιου ήταν η λέξη κλειδί για ό,τι συνέβαινε εκεί.

Πάντως καρέκλες είχαν περισσευούμενες.
Έτσι, ώσπου να λύσουν το πρόβλημά μου οι κυρίες εκεί οι οποίες αυτό το λέω χωρίς καμιά διάθεση για πλάκα ήταν απολύτως εξυπηρετικές και πρόθυμες, είχα το χρόνο να διαβάσω το περιοδικό που προμηθεύτηκα στην είσοδο.

Οι διαδικασίες τελείωσαν γρήγορα, το τοκοκεφάλαιο που ενεγράφη εν τω βιβλιαρίω, τω όντι ανήρχετο εις το ποσόν των 18 και κάτι ευρώ και εγώ αναρωτιόμουν, τι διάβολο κάνουν τόσες γυναίκες εκεί μέσα.
Δεν δουλεύουν άντρες υπάλληλοι στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο;

Ο άντρας πάντως, που έπαιζε ακορντεόν και τραγουδούσε στη γωνία Πεσμαζόγλου και Σοφοκλέους, ήταν από τους πιο καλλίφωνους που έχω ακούσει!!!

Με το ζεστό χρήμα στο βιβλιάριο, άρχισα την περιπλάνησή μου στους δρόμους της Αθήνας.
Καιρό είχα να περάσω από τηνΑγίου Μάρκου.
Και Καλαμιώτου και την Αθηναϊδος και σε όλη την περιοχή.
Καιρό είχα να δω τα εμπορεύματα εκτεθειμένα στους δρόμους και κράχτες να διαλαλούν την πραμάτεια τους.
Καιρό είχα να περάσω από αυτή την, γυναικεία κατά το μάλλον ή ήττον, αγορά.

Πλατεία Καπνικαρέας. Ευχαρίστως θα χόρευα ένα ταγκό αν είχα παρτενέρ.
Η ad hoc ορχήστρα εκτελούσε με θαυμαστή δεξιοτεχνία τους αλιείς των μαργαριταριών και οι περιηγητές απαθανάτιζαν τη σκηνή.

Περιπλάνηση στα στενά προς το Μοναστηράκι.
Συνάντηση με ένα παλιό συνάδελφο.
Μια χαρά περνάει από τότε που πήρε σύνταξη.

Προμήθεια και άλλου περιοδικού για ανάγνωση και απάντηση στο τηλέφωνο, που αν και με σχεδόν πεθαμένη μπαταρία εξακολουθούσε να λαλεί.

Εδώ που τα λέμε όμως, όσο χαλαρή διάθεση και να έχεις, το “φέρε μου εκείνο που το έχω εκεί“, είναι σπαστικό και ας μου συγχωρεθεί η λέξη.
Η μαγεία του “δεν κάνω τίποτα, δεν σκέπτομαι τίποτα”, διαλύεται και αρχίζεις να λες μέσα σου ασυναίσθητα, από πού θα φτάσω πιο εύκολα στο σταθμό για να επιστρέψω.

Όχι ότι δεν ήξερα δηλαδή.

Αποβίβαση και κατεύθυνση για την αναζήτηση του “εκείνου που έχω εκεί“.

Τα συναπαντήματα γίνονται συνήθως όταν δεν τα θέλεις και εκεί που δεν τα επιθυμείς.
Και δεν μπορείς να τα αποφύγεις γιατί εκτός από τον εαυτό σου, υπάρχουν και άλλοι που δεν έχουν πού την κεφαλή κλίναι, στην κυριολεξία.
Όσο και να θέλω να το δω από τη πλευρά “του μισογεμάτου ποτηριού”, δεν γίνεται.

Και αυτό δεν είναι πρόβλημα ίδιας τάξης με το χαλασμένο ασανσέρ και τα υπαρξιακά της συναδέλφου.
Δεμένο κόμπο το στομάχι και υπόσχεση ότι ναι θα κάνω αυτό που λες.
Το ελάχιστο που μπορώ να κάνω.

Το τηλέφωνο με τη σχεδόν άδεια μπαταρία, τώρα γίνεται αιτία θυμού.
Δεν μπορώ να καλέσω, αλλά μπορούν να με καλέσουν.
Ακόμα τουλάχιστον.

Και με καλούν.

-Έλα γρήγορα γιατί ο θείος …

Βρισιές από μέσα μου, θυμός, απάντηση στα όρια της ευπρέπειας και το τηλέφωνο απολύτως νεκρό.

Ο θείος όμως μια χαρά.

Αποφάσισε να πάει μόνος στο γιατρό, δεν ειδοποίησε κανέναν και ένα πρωινό τον ψάχνανε και τώρα έψαχνα κι εγώ να βρω τι θα γίνει.

Η άφιξη στο σπίτι δίνει τη δυνατότητα επίλυσης με μεσοβέζικη λύση και του άλλου προβλήματος.

Και για ένα καλό μεσημεριανό έδωσε τη δυνατότητα, αλλά η αλήθεια είναι ότι όσο και να έφτιαξε ο καιρός έξω, όσο και αν αποκαταστάθηκε η βλάβη του ασανσέρ, όσο και αν η συνάδελφος ένοιωσε δικαιωμένη, όσο και αν ο θείος είναι μια χαρά στην υγεία του και χαίρεται τα ογδοντατόσα χρόνια του, όσο κι αν ο συνάδελφος βρήκε μια πρόσκαιρη λύση αν και τον περιμένουν ακόμα δυσκολότερες ημέρες, η αλήθεια λοιπόν είναι ότι το φαΐ εν τέλει μου ξίνιζε.

Ελπίζω στον καφέ που πάω να φτιάξω ….

Το βιβλιάριο του ταχυδρομικού ταμιευτηρίου ανακαλύφτηκε μετά από περισσότερα από δέκα χρόνια, ξεχασμένο σε μια τσάντα.
Η περιέργεια και ο χρόνος που είχα σήμερα, κίνησαν τα βήματά μου λίγα μέτρα παραπέρα.
Μέχρι την κεντρική πλατεία της περιοχής, που βρίσκεται και το Ταμιευτήριο.

Ψιλόβροχο. Μάλλον υποψία ψιλόβροχου.

Κινήσεις χωρίς στόχο.
Μπορεί και ζωγραφισμένες από μια υποψία απαγοήτευσης. Ίσως και μεγαλύτερης δόσης, από υποψία.

Ανταλλαγές απόψεων και προβληματισμών για να γεμίσουν το χρόνο ή να νομιμοποιήσουν τη ροή του.
Προγραμματισμός μιας δυο συναντήσεων για αύριο.

Ένα ζεστό ρόφημα, δυο εφημερίδες από τις δωρεάν διατιθέμενες, μερικές γραμμές στο νεοαποκτηθέν σημειωματάριο. Κάπου πρέπει να βγει η πίεση.

Φιγούρες της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας στο δρόμο.
Καιρό έχω να κάνω αυτή τη διαδρομή με τα πόδια.

Σκέφτομαι ότι μέρα με τη μέρα έχω μπει σε ένα κανονικό μαγγανοπήγαδο.

Τούτη εδώ τη στοά έχω καιρό να την περάσω. Δυο τρία καφέ που τα βλέπω πρώτη φορά.
Στη γωνιά το ταχυδρομικό ταμιευτήριο.
Ουρές.
Η υπάλληλος που ρώτησα ευτυχώς ήταν εξυπηρετική.
-Δεν μπορώ να σας απαντήσω τώρα, σε μερικές ημέρες όμως θα σας πω.
Κανένα πρόβλημα.
Έτσι κι αλλιώς από περιέργεια πήγα.
Επ’ ευκαιρία βρήκα και από πού μπορώ να προμηθεύομαι ένα ακόμα περιοδικό, που ήθελα από καιρό να του ρίξω μια ματιά.

Έξω στο πεζοδρόμιο.
Κόσμος πηγαινοέρχεται.
Μαμάδες με τα μωρό τους, ηλικιωμένοι που κάθονται στα παγκάκια του πεζόδρομου, μπροστά από το Δημαρχείο της περιοχής.
Η υγρασία δεν φαίνεται να τους πειράζει.

Το καφέ απέναντι είναι κυριολεκτικά μινιόν. Αν το έλεγαν έτσι δεν θα με εντυπωσίαζε.

Το αντρικό πρόσωπο μέσα από το τζάμι μου χαμογελάει.
Ανταποδίδω ψάχνοντας χωρίς επιτυχία μέσα στις αποθήκες του μυαλού και πάω να προχωρήσω.
Τα χείλη του -το διακρίνω καθαρά- σχηματίζουν το επώνυμό μου μιλώντας με τον διπλανό του.
Τον δεύτερο τον αναγνώρισα αμέσως.

Αγκαλιές και φιλιά μεταξύ πενηντατοσάρηδων.

Χρόνια να βρεθούμε.
Πολλά.

Παρέα και αυτοί των εφηβικών χρόνων.

Κοίτα που όλος ο σύλλογος παρελαύνει ετούτο τον καιρό.
Ναι, και με τους δυο υπήρξα συναθλητής.
Ένα χρόνο μικρότερος εγώ.

Ο ένας σε σύνταξη πλέον, ο άλλος εργαζόμενος ακόμα.

Ζούμε και κινούμαστε δυο βήματα ο ένας από τον άλλον και όμως είμαστε τόσο μακριά.

Η ώρα περνάει με παλινδρομήσεις ανάμεσα στο χτες και το σήμερα.

Εικόνες μιας αθωότητας που πέρασε αλλά άφησε έντονα τα σημάδια της.
Εύκολα διακρίνεις κοινά ιδανικά και αξίες.
Ακόμα και τώρα.
Τριανταπέντε χρόνια από τότε που αφήσαμε τους αθλητικούς στίβους και αρχίσαμε τον αγώνα στο μεγάλο στάδιο της ζωής.

Συνέχιση της κουβέντας με τον ένα από του δύο, καθώς κινούμαστε για την επιστροφή.
Το σπίτι του ακόμα πιο κοντά στο γραφείο μου, από όσο φανταζόμουν.

Αποχαιρετισμός.

-Θα βρεθούμε.
Δυο λέξεις που σκέπτομαι ότι δεν πρέπει να μείνουν υπόσχεση.
Το χρωστάμε όλοι μαζί στο Γιάννη.
Ήταν κι εκείνος μέλος της ίδιας παρέας ….

Της ίδιας παρέας που ζει το δικό της γλυκό φθινόπωρο .

Χρόνια είχα να τον δω ή να τον ακούσω.
Είχα ξεχάσει και την ύπαρξή του.
Τα χρόνια δεν τον έχουν αγγίξει πολύ. Αδυσώπητος ο χρόνος αλλά και ευγενής.

Καθισμένος δίπλα στο παράθυρο στον πρώτο όροφο, υπό την σκιαν της Ακροπόλεως, απολαμβάνω τον καπουτσίνο που μόλις μου έφερε η κοπέλα.

-Ναι, θέλω κανέλλα επάνω.

Άδειο το μαγαζί. Είμαι ο πρώτος πελάτης μάλλον. Ποιος να έρθει τέτοια ώρα.
Η κίνηση εδώ αρχίζει μετά τις δέκα και μισή μέ έντεκα.
Τότε αρχίζει και σερβίρει και ούζα με μεζέδες. Καλούς.

Τώρα είναι 9 και μισή το πρωί της Τρίτης 17 Οκτωβρίου.

Τι κάνω εδώ;
Κρύβομαι ή αποφεύγω;
Το είπα κίνηση τακτικής.
Κοπάνα πάντως δεν είναι.

Κατεβαίνοντας στο σταθμό του Θησείου, έλεγα μέσα μου ότι κάνω κοπάνα.
Λογικό ήταν να αποφύγω τις χαιρετούρες. Σχεδόν πάντα έτσι συμβαίνει. Όταν ανατρέπεις την πορεία της καθημερινότητας, τότε εμφανίζονται και αναπάντεχα συναπαντήματα.

-Μην αργήσεις πολύ. Λόγια με άγχος και λίγο τρόμο θα έλεγα, του συνεργάτη όταν του είπα ότι φεύγω και το γιατί φεύγω.
-Χειρίσου το εσύ, στηριζόμενος στην απουσία μου, η απάντησή μου.

Στραβοκατάπιμα που δεν το είδα, δυο τρεις κουβέντες που δεν τις άκουσα είχα φτάσει ήδη έξω στο δρόμο.

Ψύχρα σήμερα.
Να βρω μια τράπεζα να πάρω χρήματα. Δεν πήρα και τα γυαλιά μου. Θα κοιτάξω μήπως πάρω από κανένα πλανόδιο. Και μολύβι και χαρτί. Αν θέλω να γράψω κάτι δεν θα βλέπω τίποτα.
Σκέψεις καθώς ανεβαίνω τις σκάλες του σταθμού στο Θησείο.

Περπάτημα δίπλα στις γραμμές του τραίνου.
Απειλητικά γκρίζος ο ουρανός, αρκετός αέρας που σκορπίζει τα φύλλα των δέντρων και κάνει τα κλαδιά τους να λυγάνε. Όλα τα καφέ και τα μπαράκια κλειστά.

Μικροπωλητές που ετοιμάζουν την πραμάτεια τους για να αρχίσουν το μεροκάματο.
-Πού είναι ο Θανάσης σήμερα;
-Δεν ήρθε.
-Αρρώστησε. Κάνει άσχημο καιρό.

Συνεχίζω προς το Μοναστηράκι.
Έτσι κι αλλιώς είναι νωρίς ακόμα. Ούτε εννιά το πρωί.
Στάση στην τράπεζα έξω από τη Μητρόπολη για να πάρω χρήματα. Από το ΑΤΜ όχι από την Μητρόπολη.
Το ΑΤΜ είναι μέσα στο κατάστημα. Το ΑΤΜ είναι ένας υπολογιστής, άλλος ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής στη ζωή μας.
Μου έρχεται στο μυαλό η συζήτηση για τις στατιστικές που δείχνουν ότι το 60% των ελλήνων δεν κάνουν χρήση, λέει, υπολογιστών.
Και όμως. Να που κάνουμε σχεδόν όλοι.

Το Υπουργείο της περιοχής φυλάσσεται καλά.
Σήμερα είναι η συνάντηση της Γιαννάκου με τους εκπαιδευτικούς;

Το άλλο, το μεγάλο Υπουργείο, αυτό της Εθνικής Οικονομίας που είναι λίγο πιο πάνω, δεν το φυλάει κανείς.

Ξανά στην Ερμού. Χρόνια έχω να μπω στου Πάλλη.
Ένα μικρό σημειωματάριο από το ισόγειο και ένα απλό στυλό από το υπόγειο.
Το moleskine το απέρριψα.
Δεν είμαι εγώ για τέτοια.
Άσε δηλαδή που μη φορώντας γυαλιά μάλλον μουτζούρες θα έκανα παρά γράμματα.

Περπάτημα προς την Πλάκα.
Σχεδόν όλα κλειστά.
“Παραδοσιακό Καφενείο” γράφει η πινακίδα.
Δεν έχει ανοίξει ακόμα και είναι περασμένες εννιά.
Αμ, τα παραδοσιακά καφενεία ανοίγουν “κατά παράδοσιν”, από τις 6 το πρωί.
Εδώ, στην περιοχή αυτή φαίνεται ότι υπάρχουν άλλες παραδόσεις …

Πλατεία Φιλομούσου Εταιρίας ή κάπως έτσι. Γεμάτη μεζεδοπωλεία.
Κλειστά βέβαια.

Κατηφορίζω την Αδριανού. Άδεια σχεδόν και αυτή.
Μερικοί τουρίστες, ελάχιστοι αγουροξυπνημένοι υπάλληλοι, σκυλιά τεμπέλικα ξαπλωμένα μπροστά στις πόρτες των κλειστών καταστημάτων.

Οδός Πανδρόσου.
Αφήνω πίσω μου τον “φτερά” να φωνάζει με τη χαρακτηριστική του φωνή είναι εδώ κανένας πελάτης μου και μπαίνω μέσα στη στοά.
Πρώτος όροφος.
Άδειο το καφενείο.
Γωνιά με θέα τα κεραμίδια των γύρω οικημάτων.
Ψηλά, πάνω στο βράχο, το Ερεχθείο και ο Παρθενώνας.

Παραγγέλνω τον καπουτσίνο και βγάζω το σημειωματάριο και το στυλό.

Η μουσική από τα μεγάφωνα χαϊδεύει απαλά τα αφτιά.

Σκέφτομαι και γράφω.

Μπορεί το απόγευμα να τα περάσω αυτά από το μπλοκ στο blog.
Αν μπορώ να διαβάσω τι έχω γράψει.

Ήδη δυο κυρίες κάθονται στο απέναντι τραπέζι.
Το ζευγάρι που μπήκε αμέσως μετά από αυτές, ξαναφεύγει.
Μάλλον χρήση της τουαλέτας ήθελαν να κάνουν.

Η βιαστική μου αναχώρηση το πρωί, δεν μου επέτρεψε να σκεφτώ καν να πάρω μαζί τη φωτογραφική μηχανή.
Βέβαια, δεν ήταν προγραμματισμένο αυτό όλο.

Νίνα Σιμόν.
Η φωνή της γεμίζει όλο το χώρο.
Ο ουρανός γεμάτος γκρίζα σύννεφα.
Η σημαία πάνω στο Βράχο κυματίζει.
Αρκετοί επισκέπτες ήδη φαίνεται να κάνουν τη βόλτα τους ή το προσκύνημά τους Εκεί.
Παρά το κρύο

Απόπειρα να χρησιμοποιήσω το κινητό τηλέφωνο σαν φωτογραφική μηχανή.
Αποτυχημένη. Θα το επαναλάβω φεύγοντας.
Ίσως να είναι καλύτερα.

Απόηχος των εκλογών και εδώ.
-Ο Νίκος δεν ξέρει ακόμα πόσε ψήφους έχει πάρει.

Ακούω αδιάφορα τις απέναντι.
Μικροαστές, μέσης και πάνω ηλικίας, που χαίρονται τον ελεύθερο χρόνο τους.
Μπορεί και να έχουν δραπετεύσει όπως κι εγώ.
Ελπίζω να μην έχουν μπλογκ….

Ο καφές μου τελείωσε. Θα μείνω λίγο ακόμα.
Δεν είναι ακόμα η ώρα της επιστροφής.

Πριν ξεκινήσω θα τηλεφωνήσω. Είναι σημαντικό να ξέρω πώς είναι τα πνεύματα.
Αν και σε περίπτωση που είχε συμβεί κάτι, θα είχα ειδοποιηθεί.

-Ήρθα.
Να και η τρίτη της παρέας. Λέει τον καημό της, πιο σωστά καταθέτει τα σώψυχά της.
Τα έχει με τους τραπεζικούς. Ήταν στην τράπεζα για να καταθέσει σαρανταπέντε ευρώ και έκανε σαράντα πέντε λεπτά. Λεπτό και ευρώ σκέφτομαι.

-Φταίμε εμείς οι έλληνες που είμαστε τεμπέληδες, αποφαίνεται, χωρίς να έχει και διάθεση να σταματήσει.

Ελπίζω να της φέρουν γρήγορα τον μέτριο ελληνικό που παράγγειλε και να εκτονωθεί.
Μην πάθει και τίποτα.

Την ακούω και ψάχνω τα ανάλογα.
Κάποιοι θα έχουν “φουρκιστεί” το ίδιο με την απέναντι, εξ αιτίας της απουσίας μου, αλλά λέω να την παρατείνω λίγο ακόμα. Δεν πτοούμαι.

Περιεργάζομαι το χώρο. Δεν μου είναι άγνωστος.
Καρέκλες ξύλινες με ψάθα, τραπεζάκια φτιαγμένα από κολώνες που χρησιμοποιούν στα μανουάλια.
Στους τοίχους παλιές γκραβούρες, που η κάθε μια τους είναι ολόκληρο κεφάλαιο της ιστορίας.
Διαβάζω

Βενιζέλος
Ελληνόπαις
Παρνασσός
La cri de Paris
ΖΥΘΟΣ ΦΙΞ
Ένα ρολόι με εκκρεμές δείχνει 11 παρά τέταρτο. Είναι σταματημένο.

Καφενείον η ωραία ελλάς.

Οι τηλεοράσεις συνεχίζουν να παρουσιάζουν τις συζητήσεις περί των εκλογών.
Αναλύσεις που ακροβατούν στα όρια της λογικής.
Αναμενόμενο βέβαια, γιατί μεταξύ των αναλυτών υπάρχουν και έξυπνοι άνθρωποι.

Έχουν καταλάβει ότι το χτεσινό μήνυμα είχε τον τόνο στο “και χάσαν όλοι οι άλλοι” και όχι στο “και βγήκαν όλοι νικητές“.

Θέλω να πιστεύω δηλαδή ότι το έχουν καταλάβει.

Ό,τι και να έχει γίνει πάντως, η καθημερινότητα δεν αλλάζει.
Είναι η ίδια, με τα ίδια προβλήματα και τα ίδια αδιέξοδα, ή τις ίδιες μικρές και μεγάλες χαρές.

Δεν αντέχω όμως στον πειρασμό να μη σημειώσω μια αποστροφή του λόγου του Υπουργού Εσωτερικών, που την άκουσα νωρίς το βράδυ.

-Με το τέταρτο κοινοτικό πλαίσιο στήριξης οι τοπικές κοινωνίες έχουν να διαχειριστούν τεράστια κονδύλια, και πρέπει να τις προετοιμάσουμε για να τα καταφέρουν.

Βρίσκω ότι είναι μια από τις σημαντικές παρατηρήσεις αυτή.

Φοβάμαι όμως ότι δύο πράγματα θα συμβούν.
Είτε οι τοπικές αρχές θα πουν εδώ είμαστε και θα θεωρήσουν ότι είναι μπροστά στο μεγάλο φαγοπότι, που θα προσπαθήσουν να μπουν, αλλά μάλλον θα γεμίσουν οι φυλακές με εκλεγμένους άρχοντες

Είτε θα καταλάβουν γρήγορα την ανυπαρξία τους και την ανικανότητά τους και θα χαθούν τεράστια ποσά, για άλλη μια φορά.

Τώρα γιατί τα σημειώνω αυτά εδώ;

Πιο πολύ από μια διάθεση να καταγράψω αυτές τις σκέψεις, σαν μια ημερολογιακή απεικόνιση όσων βιώνω, αλλά και γιατί μέσα από αυτά φαίνεται και η απαγοήτευσή μου για τον τρόπο που λειτουργούν οι κοινωνικοί θεσμοί, αλλά και οι απλοί άνθρωποι μέσα και έξω από αυτούς.

Ας το πω κι αυτό για να καταγραφεί η πρόκληση-ερώτημα, που εδώ και αρκετό καιρό αντιμετωπίζω.

Σημαντικό μέρος των κοινοτικών κονδυλίων προβλέπεται (;) για την κοινωνική πρόνοια.
Ε λοιπόν, πώς μπορεί ένας άνθρωπος, που το έχουν συμβεί σοβαρά γεγονότα και ναι, ίσως για τα περισσότερα μπορεί να φταίει αυτός, πώς μπορεί όμως να επωφεληθεί από αυτές τις παροχές ώστε να μη νοιώθει αναξιοπρεπής επαιτώντας και αντιμετωπίζοντας το ενδεχόμενο να κοιμηθεί στα παγκάκια;

Δεν μπορεί.
Αυτή είναι η απάντηση.
Δεν μπορεί …
Ούτε και ο απλός άνθρωπος που διαβαίνει δίπλα του είναι σε θέση να τον κατανοήσει.
Τις πιο πολλές φορές μάλιστα όχι μόνο αδιαφορεί, αλλά είναι και έτοιμος να τον καταδικάσει σε θάνατο.

Ημέρα πρώτη μετεκλογική και οι επιβήτορες της εξουσίας, συνεχίζουν να μιλάνε για τις εκλογές.
Άμεσα ή έμμεσα.

Κάποιος όμως θα πρέπει να τους πει ότι το πρόβλημα δεν είναι οι εκλογές.
Αυτές αντιπροσωπεύουν μια στιγμή

Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί έχουν ιππεύσει ένα άλογο, που το λένε εξουσία, αλλά εκείνοι, ως ιππείς αποδεικνύονται ότι το οδηγούν προς το πράσσειν άλογα..

Και βγήκαν όλοι νικήτες και χάσαν όλοι οι άλλοι …

Δεν έχω καμιά διάθεση να μηδενίσω τις εκλογικές διαδικασίες. Γενικά πιστεύω στις πολιτικές διαδικασίες.
Το σόου όμως στην τηλεόραση δεν είναι πολιτική διαδικασία.

Τώρα γιατί οι θεωρούμενοι πολιτικοί χρησιμοποιούν το βήμα της για να κάνουν το κομμάτι τους, γιατί επιλέγουν να γίνουν μέρος του σόου, μπορώ να το καταλάβω, δεν σημαίνει όμως ότι το αποδέχομαι κιόλας.

Και το θέατρο του δρόμου δεν έχω καμιά διάθεση να το δεχτώ.
Τους υποψήφιους και τις υποψήφιες που εμφανίστηκαν πρωί πρωί, έξω από τα εκλογικά κέντρα φορώντας τα καλά τους χαμόγελα, εννοώ.

Τους εύχομαι να τα έχουν ακόμα, αν και δύσκολο το βλέπω.
Μάλλον εκλογικά ήταν.

Σκέφτομαι ότι κάποιοι από αυτούς θα εκλεγούν και ελπίζω να αρχίσουν να δουλεύουν από αύριο.
Αυτοί όμως θα είναι οι λιγότεροι.
Αντικειμενικό αυτό.

Οι άλλοι, οι πολλοί, αυτοί που δεν θα εκλεγούν, θα πάνε σπίτι τους.

Αλλά αλήθεια, γιατί να πάνε σπίτι τους;
Δεν δήλωσαν ότι θέλουν να προσφέρουν;

Το ότι δεν εξελέγησαν, δεν τους απαγορεύει να ασχοληθούν με τα κοινά.
Ίσα ίσα τους ελευθερώνει από τα όποια παραταξιακά δεσμά.

Για να δούμε, θα το σκεφτούν αυτό ή θα τους ξαναδώ σε τέσσερα χρόνια;

Πάντως το πρωί, εκών άκων, βρέθηκα έξω από δύο μεγάλα εκλογικά κέντρα.
(Σχολεία με πολλά εκλογικά τμήματα).

Τα συναισθήματα αντιφατικά.

Από τη μια μεριά η πανηγυρική εικόνα -πανηγυρική όχι πανηγυριώτικη- που με έκανε να χαίρομαι για την ειρηνική συνύπαρξη και από την άλλη αρνητικά συναισθήματα από την ακούσια παρουσία ανθρώπων.

Και η παρουσία μου εκεί, έξω από ένα από αυτά, κι αυτή με αρνητικά συναισθήματα ήταν συνδεδεμένη.
Συνάντηση ήταν που από λάθος έγινε εκεί.
Αλλά μέσα στην πίεση για τη συνάντηση, το τελευταίο που θα σκεφτόμουν ήταν το πού.
Πώς όμως να την αρνηθώ;

Ούτε και τις χαιρετούρες μπόρεσα να αποφύγω.

Απλώς φρόντισα να φύγω γρήγορα.

Είχα και λόγο σοβαρό.
Με περίμενε η κάλπη και μετά το οικογενειακό τσιμπούσι.

Σε τελευταία ανάλυση, η φτώχεια θέλει καλοπέραση, και αφού η πολιτική και η πολιτισμική φτώχεια γύρω μας περισσεύει, είπα να απολαύσω την πριζόλα στα κάρβουνα και το κρασί που ήταν σώσμα.

Και τα απόλαυσα …

Αυτό το εργοτάξιο είναι μέσα στη μαρίνα του Παλαιού Φαλήρου.
Φαίνεται άλλωστε …

Ποιός ξεπούλησε την παραλία στο Τροκαντερό στο Παλαιό Φάληρο και ποιος επέτρεψε να συνεχίζονται τα έργα εκεί και να είναι τώρα έτσι;

Αύριο έχουμε Δημοτικές εκλογές.

Φοβάμαι ότι μεθαύριο δεν θα μπορεί κανείς μας να κάνει βόλτα εκεί …

Ο Δον Κιχώτης ήταν ένας σαλεμένος
ή είναι το σαράκι της συνείδησης του βολεμένου;
Η παράσταση της καθημερινότητας, σκηνοθετείται κατ’ επιταγή των “θέλω” μας ή υπακούει στα “πρέπει” των αναίτιων συμβιβασμών μας;

Οι απαντήσεις είναι δίπλα μας, είναι μέσα μας.

Είναι το δικαίωμα στο όνειρο.
Το ζωγραφισμένο χαμόγελο ευτυχίας στα χείλη των παιδιών.
Η ανακάλυψη της ομορφιάς του κόσμου, πίσω από τους παραμορφωτικούς καθρέφτες και το θόλωμα των τζαμιών.
Το περπάτημα του νου σε μονοπάτια αδιάβατα, σε σοκάκια ξεχασμένα, σε δρόμους ανήλιαγους.
Οι μάχες με τους ανεμόμυλους, που αναδύονται από το πουθενά και ταράζουν χωρίς ντροπή και χωρίς αιδώ την αρμονία.

Το ξύσιμο του πάτου του βαρελιού,
γιατί και εκεί είναι καλά φυλαγμένη η ζωή …..!

Η Αλεξίου στην τηλεόραση…

Τα λεφτά μου όλα δίνω για ένα τάγκο
και ένα άγγιγμα σου κάτω από το τραπέζι….

Και εγώ, ήρεμα, ψάχνω την μέρα που φεύγει.
Νοιώθω αποστασιοποιημένος από τα γύρω μου.
Και ναι, δεν είναι καλό αυτό.
Αλλά αυτό είναι.

Κοίταζα πιο πριν τις δεκάδες των υποψηφίων σ’ αυτές τις εκλογές και αναρωτιόμουν γιατί;
Γιατί είναι υποψήφιοι; Γιατί όλα αυτά;

Φυσικά και θα πάω αύριο να ψηφίσω.
Φυσικά και έχω αποφασίσει το τι θα ψηφίσω.
Φυσικά και θα υποστηρίξω μέχρι το τέλος της τετραετίας την επιλογή αυτή. Κοντολογίς μέχρι τώρα ουδέποτε υπήρξα … κοψοχέρης.

Αλλά ναι, αναρωτιόμουν, γιατί όλα αυτά;

Δηλαδή όλοι αυτοί θέλουν να με σώσουν; Μα δεν ξέρουν καλά καλά από τι.
Δεν έχουν, οι περισσότεροι, ιδέα των όσων συμβαίνουν γύρω μας.
Γύρω τους.

Τι ακριβώς θα κάνουν;

Ξέρω ότι αυτές είναι αρνητικές σκέψεις.
Ήδη ο ίδιος κατέγραψα εικόνες της περιοχής μου, με την ελπίδα ότι …
Δεν ξέρω τι ακριβώς ελπίζω.
Ήδη κατέγραψα σκέψεις για τα θέματα της επικαιρότητας, με την ελπίδα ότι …
Και γι αυτά δεν ξέρω τι ακριβώς ελπίζω.

Αντιφατικό, αλλά παρόλα αυτά δεν παύω να ελπίζω.
Μέσα στις αρνητικές σκέψεις και μέσα από αυτές, ναι δεν παύω να ελπίζω.

Να ελπίζω, όχι ότι θα με .. σώσουν, αλλά ότι μπορώ να ….

Στο μεσημεριανό τραπέζι -Σάββατο σήμερα και η οικογένεια σε πλήρη απαρτία- η κουβέντα ήρθε και στα της πόλης. Και στις εκλογές βέβαια.

Τα αντιπαρήλθαμε γρήγορα.
Μόνο μια επιτόπια εξέταση αποφασίστηκε και πραγματοποιήθηκε.

Για τα χάλια της παραλίας.

Ο πρεσβύτερος της οικογένειας, αν και περνάει σχεδόν καθημερινά από εκεί κοντά, δεν είχε καν φανταστεί το τι συνέβαινε.
Θυμήθηκα και ένα άλλο ζευγάρι ηλικιωμένων προ καιρού.
Και αυτοί έμειναν ενεοί με το έγκλημα που συντελείται εκεί.
Ε, και;

Θα φανεί παράξενο, αλλά εν τέλει δεν ξέρω αν συνετελείται έγκλημα, ή πρόοδος.
Ποιος το ξέρει πια;

Η Αλεξίου συνεχίζει να τραγουδά

Όλα σε θυμίζουν
απλά κι αγαπημένα,
πράγματα δικά σου
καθημερινά..

Σαν θα ξημερώσει
τι θα ‘ν’ αληθινό …

Ας “φύγω” μαζί της …