μια ήσυχη ημέρα …

Η πρωινή επίσκεψη του πονοκέφαλου μάλλον είχε να κάνει με το ελεύθερο πεδίο που βρήκε.

Ημέρα χωρίς πρόγραμμα. Και χωρίς συγκεκριμένες δραστηριότητες.
Και χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις.

Το ελεύθερο πρωινό επέτρεψε ένα βιαστικό και αδιάφορο κοίταγμα στα προγράμματα της τηλεόρασης.
Δεν θύμωσα πολύ, γιατί είχα αποφασίσει να αδιαφορήσω και γιατί είχε προλάβει να με επισκεφτεί ο πονοκέφαλος
Προτίμησα να ασχοληθώ με αυτόν παρά με τις ανοησίες των παρουσιαστών των πρωινών εκπομπών.
Πάντως οι τύποι είναι επικίνδυνοι!!!

Και βέβαια είχαν βαλθεί να επιβεβαίωσουν την άποψή μου ότι η ιδιωτική τηλεόραση είναι διαφημίσεις που διακόπτονται από κάποιες εκπομπές, ώστε να συνεχίσουν οι θεατές να βλέπουν τις διαφημίσεις.

Και η διαδικτυακή ενασχόληση περιορισμένη.

Ένα δυο σχόλια από εδώ και από εκεί.
Και ιδέες για να γράψω κάτι πιο ενδιαφέρον. Χωρίς διάθεση όμως να το κάνω τώρα .
Και ας υπήρχαν ερεθίσματα.
Έτσι κι αλλιώς αυτά πάντα θα υπάρχουν.

Φυσικά ο πονοκέφαλος με βαρέθηκε και με εγκατέλειψε.
Πριν από το μεσημέρι μάλιστα.
Εκείνος με άφησε, αλλά η αφεντιά μου δεν άφησε τη γενικά χαλαρή διάθεση.

Και τώρα ακόμα, πληκτρολογώ έτσι χωρίς πρόγραμμα, χωρίς να έχω κατά νου να γράψω κάτι άλλο εκτός από την πορεία μιας ήσυχης ημέρας, που περιμένω να κλείσει…

Άλματα μνήμης …

Πέρασαν δεκαπέντε χρόνια κιόλας!!

Μεγάλα γκριζογάλανα μάτια, όμορφο χαμόγελο, καλλίγραμμο σώμα.
-Είστε ο κύριος Κ ….; Είμαι η Ν….
-Μα ναι, σας θυμάμαι …

Η συνάντηση στον προθάλαμα ιατρικού διαγνωστικού κέντρου.
Πολύ νέα, αλλά εργαζόμενη ήδη δέκα χρόνια εκεί…
Μνήμες.

-Σας θυμάμαι. Θυμάμαι τότε που … Σας ευχαριστώ πολύ για τότε…

Η άκρη των ματιών της, καθώς μιλούσε, γυάλισε περισσότερο. Μπορεί και να πεις ότι νοτίστηκε λίγο…

Δεκαπέντε χρόνια …
Αλλά γιατί ξαφνιάζομαι γι αυτά τα δεκαπέντε;
Υπάρχουν και τα είκοσι εννιά.
Πιο πολλά από τα δεκαπέντε τα είκοσι εννιά.
Σαν σήμερα πριν από εικοσιενιά χρόνια.
Θυελλώδες το προηγούμενο βραδυ της ενδεκάτης Οκτωβρίου.
Πριν από 29 χρόνια.

Άλλη ζωή την επομένη.

Ψάχνω τις εικόνες του μυαλού.
Πατέρας εικοσιέξι χρονών! Χαμένος μέσα σε ένα μαιευτήριο να δέχομαι ευχές …

Αλλά τι νόημα έχει να πιάνω το νήμα από τα τόσο παλιά;
Να κάνω παιχνίδια του μυαλού;

Είναι μάλλον, μπορείς να τα πεις έτσι, μικρές απόπειρες διαφυγής από την καθημερινότητα δηλαδή …

Της καθημερινότητας με τις συγκρούσεις και τις κριτικές, σαν τις πρωινές.
Και τις εκκλήσεις που δεν μπορώ πια να ανταποκριθώ.
Δυστυχώς.
Και τα ερωτήματα για τα οποία δεν έχω απαντήσεις, αλλά οφείλω να είμαι πειστικός όταν… απαντάω.

Κοίταξα σήμερα τα … ζώδια.
Να ξεκουραστώ λένε.
Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω κουβαλήσει και τίποτα τσουβάλια, αλλά η κούραση δεν είναι μόνο σωματική. Μπορεί να οφείλεται και σε άλλα.

Όπως σε κριτικές που οδήγησαν στην ανάγκη να δοθούν εξηγήσεις για τις χτεσινές επιλογές και σε νέες συγκρούσεις, δι ασήμαντον αφορμήν.
Όσο ασήμαντο μπορεί να είναι να διακρίνεις ότι σε εκμεταλλεύονται

Οι εξηγήσεις έπιασαν τόπο. Δεν θα μπορούσε να ήταν κι αλλιώς.
Τη στιγμή της σύγκρουσης δεν έχεις περιθώρια να κάνεις πίσω, εκτός κι αν δεν θέλεις να “νικήσεις”. Αλλά αν δεν επιθυμείς να νικήσεις ή και να αντιμετωπίσεις το ενδεχόμενο να ηττηθείς, δεν συγκρούεσαι.
Για εχτές όλα αυτά.

Αλλά και σήμερα τα ίδια. Άλλη η αφορμή, αλλά ίδιο το θέμα.
Κάποιος οφείλει να πάρει την ευθύνη.
Και ας του βγει και σε κακό.
Τουλάχιστον, αν θεωρεί ότι υπηρετεί ιδέες, θα νοιώθει ότι δεν φυγομάχησε.

Και όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου, ιδέες προσπαθώ αν υπηρετήσω.
Όχι ανθρώπους.
Και δεν φυγομαχώ.

Δύσκολες τούτες οι ημέρες, ακόμα και αν φαίνεται να κυλούν ήρεμα.
Σαν την ηρεμία πριν από την νέα θύελλα.

Το τετραήμερο θα μου δώσει την ευκαιρία να ακολουθήσω τη συμβουλή των άστρων.
Να ξεκουραστώ.
Το ελπίζω.
Και να παίξω το παιχνίδι της ανάσυρσης εικόνων του παρελθόντος.
Των τελευταίων δεκαπέντε ετών ή και των είκοσι εννιά …

Ίσως και των πενήντα πέντε …

Μετά 41 χρόνια και κάτι μήνες …

Η φωνή στο τηλέφωνο από τα πολύ παλιά.
Διστακτική.
-Θα μπορούσα να μιλήσω με τον …
-Ναι, ο ίδιος..
-Είμαι η Ε ….

Το “τι κάνεις”, περισσότερο επιφώνημα χαράς, για την απρόσμενη επικοινωνία, παρά ερώτηση επί της ουσίας.
-Έγινα γιαγιά !! Ο γιός μου ..
-Να σου ζήσει. Να το χαίρεσε το εγγονάκι.

Ανταλλαγή ευχών και ανίχνευση. Πώς και με θυμήθηκε; Μάλλον όχι για να μου αναγγείλει ότι έγινε γιαγιά ..

-Ξέρεις το τηλέφωνό σου το βρήκα από τον ΟΤΕ και δυστυχώς δεν έχω καλά νέα.
………………………
Βουβαμάρα.
-Ο Γιάννης έφυγε
………………………
-Μα, …..

Εξηγήσεις. Λόγια.

Τι σημασία έχει το πώς και το τι.
Έφυγε.

Τον πρωτόδα σε κάτι αθλητικούς αγώνες, που πήραμε κι οι δύο μέρος.
Ιούλιος του ‘65. Πριν από 41 χρόνια και κάτι μήνες…

Με νίκησε στα 300 μέτρα, τον νίκησα στα 60.
Γίναμε και οι δυο αθλητές του συλλόγου εκείνη την ημέρα υπογράφοντας δελτίο, και από εκείνη την ημέρα φίλοι.
Μόνο που αλλάξαμε αγωνίσματα. Εκείνος στις ταχύτητες και εγώ στην ημιαντοχή.

Πιο πολλές ώρες μαζί παρά με τα αδέλφια μας.

Αγωνίες, προπονήσεις, αγώνες, μυστικά…

Τέσσερα χρόνια συνεχώς μαζί.
Καθημερινά.

Καλοκαίρι του ‘69 έφυγε για Ιταλία.
Έφυγε για σπουδές.
Η καρδιά του είχε μείνει εδώ πίσω. Στην Ε.
Συνεχής επικοινωνία και ανάγκη να μαθαίνει. Κυρίως όταν, αναπόφευκτα, χώρισαν.

Τα χρόνια πέρασαν.

Η επικοινωνία αραίωσε.
Οι δρόμοι άλλαξαν.

Τον ξαναείδα πριν δέκα χρόνια.
Αγκαλιές φιλιά.
Ήξερα ότι η καρδιά του είχε μείνει στην Ε.
Κι ας παντρεύτηκε άλλη, κι ας έκανε παιδί με την άλλη, κι ας χώρισε.

Δεν ήξερα ότι είχε κάνει και τριπλό μπαϊ-πας στην καρδιά του.

Σήμερα το έμαθα.
Στα τριάντα του το είχε κάνει.

Έζησε δύσκολα. Σήμερα τα έμαθα κι αυτά.

Σήμερα που ήταν μια δύσκολη ημέρα.

Σήμερα, που το πρωί ανέπτυσσα “στρατηγικές και ελιγμούς”, ο Γιάννης μάλλον θα κοίταζε από ψηλά και θα χαμογελούσε.
Έτοιμος να ξεκινήσουμε τα “ανοίγματα”.
Έτοιμος να πει τα τελευταία ανέκδοτα. Ένα σε κάθε “κατέβασμα”
“Εκείνος σε εκείνη: Αν επιχειρήσω να σε βιάσω θα φωνάξεις βοήθεια; Και εκείνη: Γιατί μόνος σου δεν μπορείς;“
Έτοιμος να αναζητήσει για άλλη μια φορά την Ε. Να της στείλει μήνυμα. Συνήθως σε εμένα να της το δώσω, γιατί στο σπίτι της δεν μπορούσε…

Μόνο που το μήνυμα το έστειλε σήμερα, σε εμένα με την Ε.
Και ήταν εντελώς απρόσμενο.

-Έφυγε την Κυριακή. Θα ήθελες να σε ειδοποιήσω όταν θα γίνουν τα σαράντα;
-Μα ναι, σίγουρα το θέλω. Θάθελα να δω και την μητέρα του και τα αδέλφια του.
-Θα σε πάρω.
-Θα περιμένω.

Το κλικ το τηλεφώνου σήμανε το τέλος.

Φίλε Γιάννη, αντίο.

Εγώ, ατυχώς, δεν είναι υποψήφιος …

Χαμογέλα μωρέ. Υποψήφιος είσαι…

Κουστούμι. Γαλάζιο πουκάμισο. Γραβάτα.
Μουστάκι, μαλλί σχετικά κοντό.
Πουκάμισο και γραβάτα, ίδια με αυτά της αφίσας.
Στην αφίσα δεν φοράει γραβάτα.
Και χαμογελάει.

Μεσημέρι.

Με ένα πρωινό άγονο, ή ιδιόρρυθμα δημιουργικό.
Ψιλόβροχο και υγρασία.
Κι αναμονή στο πεζοδρόμιο.
Καφές στο κοντινό καφέ. Και ακατάσχετη φλυαρία.
Εγώ, εγώ εγώ, εσύ που εγώ …
Δεν είμαι και πολύ τυχερός.
Ονειρευόμουν, ανάγκη τον είχα, ένα ζεστό μοναχικό καφέ ..
Δεν μπορώ να τα έχω όλα.

Ένα πρωινό φθινοπωρινό.
Γενικά φθινοπωρινό.

Επιστροφή.
Λαϊκή αγορά στο δρόμο.
Αγορά.
Τις αγορεύειν βούλεται;

Πελάτες στους πάγκους.
Εν δυνάμει και πιθανοί πελάτες για τους υποψήφιους Άρχοντες των κυριακάτικων εκλογών.

Ο υποψήφιος Δήμαρχος, με το κεφάλι σκυφτό, προχωράει προς τα εκεί.
Τρεις κοπέλες δίπλα του, κρατούν ενημερωτικά έντυπα.
Η επιτροπή του των δημοσίων σχέσεων μάλλον.

Το χαμόγελο ίσως το έχει σε κάποια από τις τσέπες του σακακιού του.
Θα το βγάλει μαζί με τις χειροψίες, σε λίγα λεπτά.

Τώρα η κατήφεια ζωγραφίζει στο πρόσωπό του μια ανέκφραστη μάσκα.
Πιθανόν γιατί ξέρει από τώρα το αποτέλεσμα των εκλογών της Κυριακής.
Πιθανόν γιατί μέσα του, κατά βάθος, αναρωτιέται Τι διάβολο θέλω εγώ εδώ;
Πάντως στην αφίσα, που είναι κολλημένη στην κολώνα, χαμογελάει αισιόδοξα.

Νύχτα.
Η βροχή ξανάρχισε.

Μια ματιά στην τηλεόραση, μια ακόμα απαγοήτευση.
Άκου τι του ήρθε του Παπαχελά στο Μέγκα.

Παρακολούθησε και παρουσίασε την πορεία δυο παιδιών που πέρασαν φέτος στην Ιατρική Θεσσαλονίκης.
Ένα κορίτσι και ένα αγόρι.

Το κορίτσι γράφτηκε και περιμένει να αρχίσει τα μαθήματα.
Το αγόρι έφυγε για το Yale.

Ας μη γράψω τι είδα.

Δυστυχώς, δεν φοράω σακκάκι για να βγάλω τα χαμόγελα από την τσέπη …

Άλλη μια φορά. Γιατί έχω μπλογκ.

Αφορμή παίρνω από το παρακάτω σχόλιο που γράφτηκε στο προηγούμενο κείμενό μου:

“Anonymous said
Έλεος με την background μουσική
Πάω να διαβάσω το post σου ενώ ακούω την πολύ ωραία ΜΟΥ μουσική και ξαφνικά ακούγεται η άσχετη μουσική ΣΟΥ
Who DO U think U R
Αν υπήρχε μια περίπτωση να σε διαβάσω μετά το πραξικόπημα που έκανες στα ηχεία μου δεν υπάρχει ΚΑΜΙΑ!!!!!!

EΛΕΟΣ
10/10/06 1:58 πμ”

Διαφωνώ. Η δική μου μουσική είναι καλύτερη ..

Η αλήθεια όμως είναι ότι κατ’ αρχήν έχει δίκιο.
Είναι όντως ενοχλητικό να ακούς μουσική στον υπολογιστή σου, να θέλεις να διαβάσεις κάτι και να σου χαλάει το άκουσμα η μουσική που υπάρχει στο κείμενο που θέλεις να διαβάσεις
Είναι λίγο .. σπαστικό
Μπορώ να καταλάβω τον/την σχολιαστή/ρια.

Αλλά λυπάμαι δεν θέλω να συμμορφωθώ προς τας υποδείξεις.

Αυτό εδώ είναι ένα εντελώς πρωτότυπο blog
Φτιάχτηκε για να καταθέτω τις σκέψεις μου, τις ιδέες μου, την καθημερινότητά μου, ό,τι μου κατεβαίνει στο κεφάλι …
Και ό,τι μου κάνει κέφι.
Και για να βάζω φωτογραφίες.
Και μουσική που εκείνη την ώρα με εκφράζει.
Εμένα.

Λυπάμαι που δεν σκέπτομαι κανέναν άλλο.
Ναι είμαι εγωιστής και εγωκεντρικός.
Αλλά εμένα έτσι μου αρέσει

Μπορεί κάποια στιγμή να γράφω και να σκέφτομαι άλλους ή άλλες.
Να βάζω μουσική γιατί κάποιος μου το ζήτησε ή εγώ το θέλω, ή να μη βάζω μουσική.
Μπορεί να κάνω ό,τι θέλω.
Έχω νομίζω το δικαίωμα.

Και σε αυτό ακριβώς έγκειται η παγκόσμια πρωτοτυπία αυτού του blog.
Στο ότι κάνω αυτό που έχω διάθεση να κάνω!!

Ξέρω. Θα πουν κάποιοι ή κάποιες : “Και εμείς, για να σε τιμωρήσουμε, δεν σε διαβάζουμε“.
Τους καταλαβαίνω, αλλά τι να κάνουμε; Δεν θέλω να αλλάξω.
Πειράζει πολύ;

Ας αλλάξω όμως λίγο ύφος.
Τούτο είναι ένα κοινό μπλογκ.

Ο υπογράφων το χρησιμοποιεί για τον ποιο κοινότυπο λόγο, που μπορεί να έχει κάποιος για να γράφει σε ένα Blog.
Τον αναφέρει και στην προμετωπίδα. Πρόκειται για

Σκέψεις και απόψεις
με ή χωρίς αντικείμενο
με ή χωρίς συνομιλητές…

Τα σχόλια είναι ανοιχτά για την περίπτωση που κάποιος θέλει να σχολιάσει οτιδήποτε.
Και είναι δεκτά όλα.
Καμιά λογοκρισία.

Ο/η ανώνυμος έθεσε ένα βασικό ερώτημα.

Ποιος νομίζεις ότι είσαι (Who DO U think U R?)

Όποιος και να είμαι δεν θα απολογηθώ εδώ. Ούτε και θα δώσω διαπίστευση.
Όπως και δεν ζητάω.
Λυπάμαι.

Ας σημειώσω και κάτι άλλο.
Γράφω αυτά που θέλω να γράψω, χωρίς να με απασχολεί το ενδεχόμενο να γίνω διάσημος. Ούτε καν είναι επιδίωξή μου να αποκτήσω πολλούς αναγνώστες.

Όσοι είστε εδώ μου δίνετε ειλικρινά μεγάλη χαρά που ασχολείστε με την αφεντιά μου.
Αλλά και όσους δεν έχουν καμιά διάθεση να παρακολουθούν τις σκέψεις μου, τις μεταπτώσεις μου, τις ανασφάλειές μου τους κατανοώ απολύτως.

Δεν σκέπτομαι όμως να προσαρμοστώ στα μέτρα άλλων για να γίνω αρεστός.
Δεν νοιώθω να το έχω ανάγκη.
Συνεπώς, τούτο το μπλογκ, ένα από τα μερικά* που έχω, σκέφτομαι να τα αφήσω έτσι.
Μια αποτύπωση με την οπτική της στιγμής, της δικής μου καθημερινότητας.

Λυπάμαι που δεν θα βγάλω τη μουσική που παίζει.
Δεν θέλω να τη βγάλω.

———————————
*Ναι δεν είναι το μόνο Blog που έχω δημιουργήσει
Υπάρχουν 5-6.
Και ένα δυο κλαμπς.
Και διάφορες άλλες απόπειρες, από εδώ κι από εκεί.

Θα ρωτήσει ο καλοπροαίρετος “και γιατί δεν τα έχεις όλα σε ένα;”

Δεν υπάρχει κάποια πειστική απάντηση.
Έτσι.
Αφού έχω τη δυνατότητα γιατί όχι.

Τώρα που το σκέφτομαι, πιθανόν γιατί έτσι αντιμετωπίζω τη γραφή γενικά.
Δεν έχω ένα τετράδιο, ένα ημερολόγιο, ένα moleskin να γράφω.
Γράφω, αν μου έρθει να γράψω, όπου βρω χαρτί και μολύβι.
Τα πιο πολλά φυσικά, πετιούνται
Ο υπολογιστής μού έδωσε τη δυνατότητα να μη τα χάνω εύκολα…

Να γιατί κόλλησα με τον υπολογιστή.
Και για την αμεσότητα στην επικοινωνία που προσφέρει, βέβαια..

Α, και γιατί μπορεί να καλύψει την τεμπελιά μου.

Πώς λέγεται το αντίθετο της τσαγκαροδευτέρας είπαμε; ….

Βαρύ το φορτίο σήμερα.
Υπό έλεγχο μεν, βαρύ δε.

Αναμενόμενο. Τα μηνύματα της χτεσινής ημέρας, επαληθεύτηκαν.
Συζητήσεις. Χειρισμοί.
Απουσίες. Νέες παρουσίες.

Και ως συνήθως στο μάτι του κυκλώνα.
Τα φώτα και οι κεραυνοί επάνω μου.
Και το αλεξικέραυνο σε λειτουργία.
Αλλά οι γύρω απόντες. Ως συνήθως.

Και τα λοιπά αναμενόμενα.
Η αδιαφορία των άλλων δεν μπορεί γίνει αιτία στέρησης των στοιχειωδών για κανένα. Δεν μπορούσα να μην παρέμβω. Κοστίζει μεν, αλλά όταν δεν έχεις άλλες λύσεις, κοιτάζεις πάλι προς τον εαυτό σου.

Είναι όμως φορές, που νοιώθω πως παίρνω μεγαλύτερο μερίδιο από όσο μου αναλογεί.
Σε ευθύνες.
Δεν γίνεται όμως αλλιώς. Δεν ξέρω να το κάνω αλλιώς.

Και το απογευματινό τηλεφώνημα, αποτέλεσμα αυτού ήταν. Συμμετοχή στις ευθύνες.
Εκ του πονηρού βέβαια. Δεν είναι δα και τόσο αγγελικός ο κόσμος γύρω μουπου με περιβάλλει.

Οι διαπραγματεύσεις, λογικό ήταν, απέβησαν άκαρπες.
Τουλάχιστον όμως ήμουν εκεί.
Βέβαια αυτό είναι αμφίσημο.
Τις προσεχείς ημέρες θα έχω τις εισπράξεις.

Έως τότε όμως ψυχραιμία.

Λίγα κάστανα, κρασί, διότι “το κάστανο θέλει κρασί και το καρύδι μέλι ..” και διαδρομές με στάσεις και καταθέσεις, σε φιλόξενους και δημιουργικούς τόπους.

Αφού τα γεγονότα δεν μπορώ να τα αλλάξω, δεν μου μένει παρά να αφήσω να τ’ αντιμετωπίσω στην ώρα τους.

Με τη μυρουδιά της κανέλλας και του μοσχοκάρυδου …

Να κλείνει η Κυριακή με Πολίτικη κουζίνα, είναι μια όμορφη κατάληξη.
Tρυφερή ιστορία, όμορφες εικόνες, γλυκιά μουσική.
Μια τρυφερή ματιά στην πορεία της νιότης μας, ακόμα κι αν, προσωπικά, δεν έχω καμιά σχέση με κουζίνα, ούτε και με την Πόλη

Να που η τηλεόραση δεν είναι μόνο για αρνητικά μηνύματα.
Όχι ότι έλειψαν κι αυτά.
Οι ειδήσεις στέλνουν κάποιες φορές μηνύματα που μπορεί να αφορούν σε εσένα προσωπικά.

Η εικόνα του σγουρομάλλη νεαρού, δεν αφήνει αμφιβολία ότι αύριο ξεκινάει μια δύσκολη εβδομάδα.
Σε πολλά επίπεδα.

Το αύριο όμως έρχεται. Το σήμερα περνάει.
Και η πρωινή βόλτα με το ποδήλατο, μέσα στη λιακάδα ήταν χρειαζούμενη.

Η χτεσινή νεροποντή παντού παρούσα.
Οι βρεγμένοι δρόμοι, τα νερά στα βαθουλώματα των πεζοδρομιών, η νοτισμένη άμμος της παραλίας.
Και η θάλασσα. Πιο βαθύ το μπλε της σήμερα.
Και η επιφάνειά της γεμάτη ρυτίδες.

Ο καιρός δεν εμπόδισε τα μικρά ιστιοπλοϊκά να βγουν για αγώνες, ούτε και τους κολυμβητές να πάρουν το μπάνιο τους. Ίσα ίσα θα έλεγα ήταν σύμμαχός τους.

Η ανάγνωση του τύπου, μετά την επιστροφή και το ανακουφιστικό ντους.
Τα νέα, σερβίρισμα παλιάς μερίδας.
Θλίψη για το θάνατο του συνδικαλιστή των ΕΛΤΑ, θλίψη και για τη επιχειρούμενη διάρρηξη του κοινωνικού ιστού και ρήξη της κοινωνικής συνοχής έναντι προσωπικών μικροπολιτικών.

Είναι έντονα τα σημάδια ενός προϊόντος ρεβανσισμού αλλά και μιας προσπάθειας να ενισχυθούν οι κοινωνικές συγκρούσεις και αυτό μπορεί να φέρει και τα χειρότερα.

Οι επιπτώσεις της χτεσινής νεροποντής, κυρίως στις περιοχές του Νομού Θεσσαλονίκης, έπληξαν και πάλι τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα.
Πού αλλού θα γίνονταν ορατές άραγε;

Μια σκέψη.
Οι κακοτεχνίες των έργων αποδίδονται κυρίως στους εργολάβους και τους διαπλεκόμενους πολιτικούς. Και μπορεί να είναι βάσιμο αυτό, αλλά τις μελέτες και τα σχέδια των έργων τα υπογράφουν Μηχανικοί.
Θα κληθούν αυτοί ποτέ να αναλάβουν την ευθύνη της υπογραφής τους;

Ρητορικά ερωτήματα.
Απλώς τα θέτω.
Δεν ξέρω την απάντηση.

Δεν θέλω να την ψάξω άλλωστε τώρα.

Τα μπαχαρικά της Πολίτικης κουζίνας, τελικά, αποδεικνύονται πιο ισχυρά από τα υλικά των υπολοίπων πιάτων που σερβιρίστηκαν.

Η ημέρα μου κλείνει με τη μυρουδιά της κανέλλας και τη γεύση τού μοσχοκάρυδου.

Τα κρατάω σαν προίκα για την αυριανή …

Στον απόηχο της χτεσινής βιασύνης …

Βιάστηκα να φέρω την Πανσέληνο.
Όχι ότι πειράζει κιόλας, αλλά δεν είχε χτες Πανσέληνο.
Σήμερα είναι.
Και θα ήταν πολύ ωραία αν φαινόταν.
Η βροχή όμως, που ήρθε μαζί με το σκοτάδι, στέρησε την εικόνα του ολόγιομου φεγγαριού επάνω από την πόλη.

Οι επιπτώσεις της όμως πέρασαν μέσα από τα σύννεφα.
Και σήμερα.
Και βρήκαν πεδίο δράσης.

Λέω να τους φορτώσω τον πρωινό εκνευρισμό και την κακότροπη συμπεριφορά μου, την χωρίς ορατή αιτία.
Και το ραντεβού με την ατυχία.
Θα μου γίνει βίτσιο η παρακολούθηση της πλάτης της θεάς Τύχης.
Αλλά ας μη γκρινιάζω και πολύ.
Έχουν περάσει και χειρότερες

Εν όψει του Σαββατοκύριακου, έστειλα πίσω στη θέση τους και τα άλλα.
Δεν θέλω να ασχοληθώ μαζί τους.

Εδώ που τα λέμε, με πολύ λίγα θέλω να ασχοληθώ απόψε…

Ημέρα με γρήγορους ρυθμούς …

Ουδείς αιφνιδιασμός.
Τα αναμενόμενα.

Τι κι αν ήρθαν όλοι μαζεμένοι; Αναμενόμενο.
Τι κι αν υπήρξαν απώλειες;
Αναμενόμενες.
Και τα δάκρυα.
Και οι γονεϊκές πιέσεις.
Και οι μητρικές ανασφάλειες.
Όλα αναμενόμενα.

Και το μικρό αλαλούμ.
Μοιάζει δύσκολο μερικές φορές να χωρίσεις δυο “γαϊδουριών άχυρα”. Πιθανόν γιατί δεν κυκλοφορούν και πολύ αυτά τα συμπαθητικά τετράποδα πλέον.
Άσε που έχω την εντύπωση ότι δεν τρέφονται πια με άχυρα.

Η ημέρα πέρασε γρήγορα.
Ο απολογισμός της δεν είναι ακόμα εφικτός.
Ούτε και ξέρω πότε θα γίνει.

Όπως και δεν ξέρω τι θα γίνει τις επόμενες ημέρες.
Ελπίζω ο καλός θεός της Ελλάδας να σκεφτεί ότι και εγώ είμαι έλληνας.

Ραντεβού τη Δευτέρα λοιπόν.
Προφανώς έως τότε, ολόκληρο Σαββατοκύριακο παρεμβάλλεται, θα υπάρξουν νέες συνθήκες.

Ο φρέσκος χυμός και η ήρεμη συζήτηση βοήθησαν να στεγνώσουν τα δάκρυα. Μερικές εξηγήσεις δόθηκαν.
Τις έδωσα αν και αναρμόδιος, αλλά ήταν αναγκαίο. Σίγουρα δεν έπεισαν, αλλά τουλάχιστον βοήθησαν να ξαναβρεθεί η χαμένη αυτοκυριαρχία.
Τι άλλο να κάνει κανείς σε αυτές τις περιπτώσεις;
Προσπάθησα να ελαχιστοποιήσω τις αρνητικές σκέψεις και ας μην είμαι εγώ ο υπεύθυνος για την κατάσταση.
Κι ας ήταν σίγουρο ότι το δίκιο δεν ήταν με όσα έλεγα.

Υπήρξαν και προβλήματα που δεν λύθηκαν.
Και ούτε ξέρω πώς θα λυθούν.
Εκείνο που ξέρω είναι ότι κάθε ημέρα που περνάει, τα πράγματα δυσκολεύουν γι αυτά..
Κλείνουν οι πόρτες.
Δεν το άντεξα. Το είπα.
-Και καλά, επειδή η συμπεριφορά κάποιου είναι αυτή που είναι, τον καταδικάζουμε σε θάνατο;

Και δυστυχώς η λέξη θάνατος δεν είναι μεταφορική.

Την απάντηση δεν την άκουσα. Ούτε και νομίζω δόθηκε.

Δύσκολες ημέρες.
Αναμενόμενες όμως.

Άλλωστε σήμερα έχει Πανσέληνο.

Τελευταία νέα: Η Πανσέληνος είναι στις 7 Οκτωβρίου..
Όλα γρήγορα γίνονταν εχτές…

Κλείσαμε για σήμερα. Αύριο νέα αρχή των παλιών ..

Τα είπα.
Τα κρυμμένα στο πίσω μέρος του μυαλού.

Απλώς τα είπα όμως.
Η προδιαγεγραμμένη πορεία δεν αλλάζει. Δεν θα μπορούσε να αλλάξει.
Δεν θέλω να αλλάξει.
Η κόπωση, όχι η σημερινή ή η χτεσινή, η κόπωση γενικά, κάπου κάπου δηλώνει την παρουσία της.

Το πρόβλημα όσο μεγαλώνω είναι η γνώση. Η γνώση του κινδύνου.
Και ο ρεαλισμός.
Ρεαλισμός με αυτογνωσία φτιάχνουν ένα μίγμα, που μπορεί να γίνει και εκρηκτικό.
Ευτυχώς υπάρχει η εκτόνωση, έστω και πρόσκαιρη, που έρχεται μέσα από τη συζήτηση. Κατάθεση καλύτερα πες.

Συζήτηση με αρκετές διακοπές.

Διακοπές από τηλεφωνήματα με γλυκές κυριολεκτικά παρεξηγήσεις. Μέχρι πεντανόστιμες θα τις έλεγα και ας μην είναι τα γλυκά η συμπάθειά μου.

Αλλά και από συναντήσεις. Από εκείνες που είναι γροθιά στο στομάχι. Φιγούρες που φτάνουν δίπλα μου, με το βλέμμα να αναζητά στήριγμα …

Και από αντιδράσεις στις γλοιώδεις συμπεριφορές. Αν και τι φταίνε κι αυτοί; Μια ζωή έτσι έμαθαν. Μπορεί και να εκπαιδεύτηκαν από την ανάγκη για επιβίωση. Και την ανοχή. Όπως και να έχει όμως ,αυτή η ανοχή έχει τα όριά της.
Και η αντοχή.
Όταν η πρόκληση έρχεται, έστω και τυχαία, να πέσει επάνω σ’ αυτήν την ενδοσκοπική συζήτηση, τι πιο πιθανόν είναι να να συγκεντρώσει και όλη την ένταση.

Οι φωνές, είναι κι αυτές μέσον εκτόνωσης.
Όχι της στιγμιαίας πρόκλησης.
Της άλλης πίεσης, αυτής που άδραξε την αφορμή και προσπάθησε να φύγει ακολουθώντας το κύμα του ήχου…

Ο κατάλογος στο χέρι, σήμα της επανόδου στις συνηθισμένες νόρμες.
Από αύριο.

Το κλειδί στην κλειδαριά, έστω και νωρίτερα, σήμα ότι κλείσαμε.
Για σήμερα.

παλεύοντας με τις λέξεις …

Παλεύω με τις λέξεις.
Δεν μου φταίνε αυτές.

Οι σκέψεις πάνε και μπλέκονται.

Οι πατρικές υποχρεώσεις, που επέβαλαν και σήμερα στρατιωτικό εγερτήριο, η ολοκλήρωση του έργου για το οποίο θα κουβαλάω αρκετά ερωτηματικά, οι σκέψεις για τους “απέναντι”.

Αργά το μεσημέρι.
Στο παράθυρο κοιτάζω προς το δρόμο.

Κόσμος που κινείται. Νέοι κυρίως.
Κόσμος που κάθεται στην απέναντι καφετέρια. Πάλι νέοι.
Με τον καφέ στο χέρι, ή μπροστά τους, μόνοι ή σε μικρές ομάδες.
Αμίλητοι ή σε παρέες να ανταλλάσσουν σκέψεις, όνειρα, ιδέες.

Πιάνω τον εαυτό μου να συνειδητοποιεί ότι δεν είμαι από αυτούς.
Είμαι από εδώ.
Αυτοί είναι “απέναντι”.

Τι να λένε; Τι σκέπτονται; Πόσα όνειρα και τι είδους τρέχουν να πιάσουν;
Πώς ήταν όταν κι εγώ ήμουν απέναντι;

Γιατί όταν κάνω ανάλογες σκέψεις μου έρχεται στο μυαλό η εικόνα μιας φωτογραφίας, στον κήπο της σχολής πριν από τριαντατόσα χρόνια;
Τζην, πουκάμισο με μακριά μανίκια γυρισμένα, πουλόβερ περασμένο στους ώμους.
Ε, ναι και μακριά μαλλιά.
Και όνειρα.
Αγωνίες και όνειρα. Πόσα από εκείνα τα όνειρα έμειναν άπιαστα;
Πόσα έσβησαν οι από εδώ;
Πόσα έβγαλε αληθινά ο αγώνας;

Κι εγώ, τώρα, είμαι εδώ.
Πόσα από τα όνειρα των από εκεί φρενάρω;
Για πόσα όνειρά τους είμαι υπεύθυνος;
Που έγιναν και που πέθαναν

Το πρωί, στο κατάστημα που μπήκα, η επίσης πελάτισα γιαγιά, μού παρουσιάσε χαρούμενη τον εγγονό της.
-Του Θανάση είναι. Ο άτακτος έκανε και παιδί. Έκαναν και το δεύτερο και γι αυτό τον κρατάω τώρα αυτόν.

Την παρατήρησα με τι αγάπη φρόντιζε και εκπαίδευε τον εγγονό της.
Του έβαλε τα χρήματα στο χεράκι του για να πληρώσει εκείνο.
Προετοιμασία και εμπιστοσύνη.

Ο Θανάσης. Δεν τον θυμόμουν.
Δεν της το έδειξα. Τι νόημα θα είχε.
Η μαμά του, γιαγιά του παιδιού του, με θυμήθηκε και ήθελε να μου δείξει την περηφάνεια της για το γιο της.
Να του ζήσουν τα παιδιά. Να της ζήσουν τα παιδιά και τα εγγόνια.

Πόσο υπεύθυνος είμαι γι αυτήν την περηφάνεια ή τα όποια χαμένα όνειρά του;
Και της οικογένειάς του …

Οι ώρες σημέρα έφυγαν, χωρίς πρόγραμμα.
Σίγουρα όμως ήταν γεμάτες.

Και τώρα, στο τέλος της ημέρας, με την κούραση να είναι εμφανής, ψάχνω για τις λέξεις, που θα αποτυπώσουν τις σκέψεις.

Θα τις βάλω σε μια σειρά. Πού θα πάνε …

Τα Νέα …

-Οι εκπαιδευτικοί αγωνίζονται για ξεφύγουν από τα πλοκάμια της φτώχειας.

-Οι αποδοχές των ελλήνων εργαζομένων βρίσκονται στην προτελευταία θέση μεταξύ των αποδοχών των εργαζομένων στην Ευρωπαϊκή Ένωση (των δεκαπέντε).

-Οι συνταξιούχοι, με τις προβλεπόμενες αυξήσεις στον προϋπολογισμό που κατατέθηκε εχτές, θα υποστούν μειώσεις στο μηνιαίο εισόδημά τους..

Οι ειδήσεις στον Αlpha διακόπτονται. Διαφημίσεις.

Διαφήμιση πρώτη.
Νεαρά ημίγυμνα κορίτσια, ανεβασμένα στα τραπέζια και τη μπάρα, κουνάνε λάγνα το κορμί τους στο ρυθμό που δίνει ο μπάρμαν ο οποίος χτυπάει τη ζάχαρη για το μοχίτος.
Η ζωή χωρίς κανένα πρόβλημα

Διαφήμιση δεύτερη
Ο Τζώρτζ Κλούνεϋ ναυαγός, ανταλλάσσει τη σύντροφό μου, για μια κούτα ποτών.
Αυτός συνεχίζει να παραμένει στο νησί, ενώ η σύντροφός του, τον χαιρετά από το πολυτελές κότερο όπου ακολούθησε τον αγοραστή της.

Ακουλουθούν τα νέα για τον καιρό.

Ο κακός μας ο καιρός είναι γνωστός.
Διαφημίζεται άλλωστε …

Η καλή ημέρα από το πρωί φαίνεται. Περιλαμβάνεται και το ξημέρωμα;

Καλή ημέρα η σημερινή.
Φαινότανε.
Με τις λιακάδες της, με τις ηρεμίες της (σχεδόν), με τις εκκρεμότητες να μην είναι πιεστικές.

Το τηλεφώνημα στις εξήμιση το πρωί, μάλλον ξεχάστηκε με τον ύπνο, που συνεχίστηκε για μισή ακόμα ώρα.

Τα λιγοστά προβλήματα, αυξήθηκαν λίγο και έγιναν … μερικά προβλήματα.
Ευτυχώς αντιμετωπίσθηκαν.

Τον καφέ, το δεύτερο της ημέρας, τον απόλαυσα περισσότερο από άλλες ημέρες, αν και οι δυο συναντήσεις, που δεν ήταν προγραμματισμένες, δεν ήταν και ό,τι καλύτερο θα περίμενα.

Ευτυχώς οι τηλεπικοινωνίες ήταν καθησυχαστικές και οι όποιοι φόβοι, εξανεμίστηκαν.
Δεν είναι πάντα μεταφορέας “κακών επών” η μαρκόνια εφεύρεση.
Άλλο αν, όλα, έχουν και δεύτερη τρόπο ανάγνωσης.

Το τηλέφωνο έκλεισε, το γραφείο κλειδώθηκε, και οι δρόμοι άνοιξαν, γιατί το πρωινό τηλεφώνημα επανήλθε στο προσκήνιο.

Ο δείκτης θερμοκρασίας ενός κινητήρα στο κόκκινο, πρωί πρωί, μάλλον δεν είναι και πολύ ενθαρρυντικό θέαμα, εξ ου και το αγωνιώδες πρωινό τηλεφώνημα.

Η διαδρομή μέχρι την Κατεχάκη, από το ποτάμι μέσω Αττικής οδού, είναι ενδιαφέρουσα, κοστίζει 2,70 ευρώ διόδια πλέον τη βενζίνη και τη φθορά του αυτοκινήτου.

Η δίωρη όμως αναμονή της οδικής βοήθειας κοστίζει και σε χρόνο και σε νεύρα.

Η έκρηξη μετά την πρώτη ώρα αναμονής ήταν … λογική συνέπεια αυτής της αναμονής.
Τούτη τη φορά τα τηλεφωνικά κύματα μετέφεραν θυμό και υψηλούς τόνους, αλλά αυτό δεν απέτρεψε το γεγονός της επιστροφής μετά τις πέντε το απόγευμα.

Η λίγη δουλειά, που μεταφέρθηκε στους φακέλους, έμεινε για να δούμε πότε.
Πάντως ακόμα και τώρα, με τη λήξη της ημέρας, δεν έχω και πολλή διάθεση να ασχοληθώ μαζί της.

Προτίμησα πριν να δω μέχρι πριν λίγο το “Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα”, που αν και σε επανάληψη άξιζε τον κόπο και το χρόνο.

Ευχή

KAΛΟ ΜΗΝΑ

Το ότι σήμερα είναι η ημέρα της τρίτης ηλικίας, δεν έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία εκτός από τη συμπάθεια για τους συμπολίτες μας αυτής της κοινωνικής ομάδας.

Kαι το ότι συνέχισα να διάγω βίον χαλαρόν, το ίδιο άνευ ιδιαίτερης σημασίας είναι.

Και το ότι η θεά τύχη, μού έδειξε την όμορφη πλάτη της, παρόμοια αξιολογείται.

Και το ότι οι συζητήσεις περί παιδείας εξακολουθούν να με προκαλούν, πάλι δεν αλλάζει και πολλά πράγματα.

Το ότι ο … μουσακάς ήταν νόστιμος, ετούτο ήταν κάπως καλύτερο και ίσως μια απόδειξη της υλιστικής στροφής των επιλογών και των προτεραιοτήτων μου …

αύριο πάλι..

Μήτε για ψώνια.

Προσπαθώ να θυμηθώ αν βγήκα κι από το σπίτι σήμερα.

Ποδήλατο πάντως δεν έκανα.

Και τις εφημερίδες που αγόρασα, μισοδιαβασμένες τις έχω.
Α, αφού αγόρασα εφημερίδες βγήκα.

Σάββατο σήμερα, από εκείνα τα Σάββατα που καμιά φορά τα ονειρευόμαστε.
Μια ημέρα να μην κάνουμε τίποτα.
Ή σχεδόν τίποτα.
Τέτοιο ήταν.

Μικροπράγματα.
Ένα κείμενο αλλού, λίγο διάβασμα εδώ, παρακολούθηση ενός αγώνα ποδοσφαίρου από την τηλεόραση.

Φτάνει.

Δεν θέλω να σκεφτώ τα προβλήματα του χώρου δουλειάς.
Δεν θέλω να γράψω αναλύσεις για το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν.

Μια χαρά είμαι έτσι.

Δεν θέλω να θέλω απόψε κάτι.

Ας τα αφήσω όλα για αύριο…

πάμε παρακάτω …

Την Παρασκευή τελειώνει η εβδομάδα ή την Κυριακή;
Απορία απογευματινή, έτσι στο άσχετο.
Λογικά Κυριακή είναι η πρώτη ημέρα της εβδομάδας, ώστε η Δευτέρα να είναι … δεύτερη.

Πάντως το πρώτη ή τελευταία ημέρα η Κυριακή είναι και αυτό ζήτημα οπτικής.
Το γεγονός είναι ότι, όπως και να είχε το πράγμα, η ανάσα σήμερα βγήκε δυνατή και με ανακούφιση.

Παρασκευή.

Το παράθυρο της εβδομάδας έκλεισε.
Η πρωινή μικρή ένταση αναμενόμενη.
Ε, κάπου έπρεπε να βγει η παράξενη πορεία των ημερών, που πέρασαν.
Υπήρξε όμως και η πρόκληση.
Τώρα ήταν πρόκληση, ήταν “άρπαγμα ευκαιρίας” για εκτόνωση, ό,τι και να ήταν, η μικρή έκρηξη βοήθησε να αρχίσει να αλλάζει το κλίμα.

Λίγο πιο μετά, το χαμόγελο της μικρομάνας, οι ευχές και η ικανοποίηση στα μάτια της, ήταν μήνυμα σαφές ότι ο καιρός αρχίζει να γλυκαίνει.
Και τα γλυκά για τις ευχές βοήθησαν.
Και το κλείσιμο μερικών από τα μέτωπα που άνοιξαν και αυτό προς τα εκεί το πήγε.

Κι ήλιος απέξω. Χαμογελούσε κι αυτός πιο πολύ από τις άλλες ημέρες.
Όχι ότι έλειψαν τα σύννεφα, αλλά δεν ενόχλησαν.
Αντίθετα, θα τα έλεγα χρειαζούμενα.

Εξυπακούεται πως οι φάκελοι με τα προβλήματα έμειναν κλειστοί.
Κάποια σκέψη, κάποια στιγμή, για κάποιο θέμα, εξεδιώχθη κακήν κακώς, μέσα στα υπόγεια των λαβυρίνθων του μυαλού.
Ε, όχι. Δεν θα αναλύσω τώρα τι σημαίνει να ποσοτικοποιείς τα όνειρα. Πόσο επαχθές φορτίο είναι να κρατάς το μέτρο του δικαιώματος στο όνειρο των άλλων.

Θα το κάνω άλλη στιγμή, με περισσότερη φιλοσοφική διάθεση και πιο μεγάλη απόσταση από τα γεγονότα.
Τώρα, το πολύ πολύ να δω το “θέαμα του ονείρου”.
Dream Show στα … ελληνικά…

Αν και η τηλεόραση έχει και κάποιες καλές ταινίες …
Το Pulp Fiction ήδη ξεκίνησε στη ΝΕΤ ..

τουλάχιστον η αδιαθεσία ξεπεράστηκε …

Η αδιαθεσία πέρασε στα αζήτητα.
Άλλες προτεραιότητες.

Καμιά φορά, η αδιαθεσία είναι μια κάποια λύση.
Σήμερα δεν ήταν.

Πρόσωπα που θα ήθελες να αποφύγεις, καταστάσεις που θα ήθελες να ανατρέψεις, αποφάσεις που εκ των πραγμάτων είναι σκληρές.

Η θεία που προσπαθεί, προβάλλοντας ασθένεια, να εκμαιεύσει μια ακόμα ευκαιρία για τον ανηψιό.
Απόρριψη.
Τουλάχιστον οι προθέσεις έγιναν κατανοητές. Το δήλωσε το αυθόρμητο φιλί του ανιψιού.
Να δούμε το αποτελέσμα στο αμέσως προσεχές μέλλον.

Ο συνάδελφος συνεχίζει να ψάχνει να πιαστεί από οπουδήποτε και δεν έχεις πια τη δυνατότητα να το στηρίξεις.
Η αμφιβολία πάντα επανέρχεται, έγινα μέρος του προβλήματος που θέλω να λύσω;

Ο άλλος που βλέπει την πορεία μιας ζωής, να περνάει στα αζήτητα. Και το βλέπω κι εγώ.
Για τον εαυτό μου, μελλοντικά.
Αν και, έτσι κι αλλιώς, δεν τρέφω αυταπάτες.

Συννεφιά και ήλιος. Εναλλάξ.

Το τεχνικό μέρος των διαδικασιών είναι τελικά το πιο εύκολο ακόμα κι όταν απαιτεί χρόνο.

Άλλη μια ημέρα, που το φθινόπωρο δεν ήταν μόνο έξω..

Φθινοπωρινή αδιαθεσία..

Πρωινό ψιλόβροχο. Για λίγο.
Αρκετό για να βραχώ.

Στο γραφείο με κακή διάθεση.
Αποφάσεις, συζητήσεις, δραστηριότητα, απομακρύνουν την αδιαθεσία.

Επιστροφή με δουλειά για το σπίτι.
Θα τη δω το βράδυ.

Επανεμφάνιση της αδιαθεσίας.

Να κρυφτώ μέσα στα σκεπάσματα μέχρι αύριο το πρωί.

Ε, δεν έρχονται όλα όπως θέλω.
Τηλεφώνημα.

Εσπευσμένα στο γραφείο.
Βράδυ στο γραφείο δεν είναι ό,τι καλύτερο.
Μέχρι και ολίγον επαχθές θα το έλεγα.
Αναγκαίο όμως.

Επιστροφή.
Η δουλειά που έφερα επείγει.

Το ένα μάτι στον υπολογιστή, το άλλο στην τηλεόραση.
Σαχτάρ ή κάπως έτσι, Ολυμπιακός 1-1.
Προσπάθεια αποφυγής της εργασίας.

Εδώ κι αν λέω “απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο …”.
Πάλι όμως, δεν ..

με ερωτήματα και ερωτηματικά …

Αν αρχίσω, ως πολίτης, να κάνω συνειρμούς και θέτω ερωτήματα θα φταίω πολύ άραγε;

Πρωί πρωί, διάβασα στον τύπο την αντιπαράθεση του υφυπουργού Ανάπτυξης, με το υπουργείο Aγροτικής ανάπτυξης, για τη διάρκεια ζωής του γάλακτος.
Δέκα ημέρες λέει ο Aνάπτυξης, πέντε ημέρες λένε από το Aγροτικής ανάπτυξης.

Πριν λίγο, πολύ λίγο καιρό, μεγάλη γαλακτοβιομηχανία, ανακοίνωσε ότι σταματάει την παραγωγή παστεριωμένου γάλακτος και θα ασχοληθεί με την προώθηση φρέσκου μεν γάλακτος, μεγαλύτερης διάρκειας δε.

Με την εταιρεία αυτή δεν έγραψαν ότι είχε σχέση ο συγκεκριμένος υφυπουργός;

Να έχει άραγε καμιά σχέση η διακοπή από τη συγκεκριμένη εταιρεία της παραγωγής φρέσκου γάλακτος, με αυτή την αναμενόμενη ρύθμιση;
Να ήξερε κάτι όταν επένδυσε σε νέες εγκαταστάσεις για να παράγει φρέσκο γάλα μεγαλύτερης διάρκειας;
Ερωτήματα, που δεν φταίω εγώ αν τα κάνω …

Πάντως το πρωί, περίσσεψε λίγη ώρα για να ξεφυλλίσω τον τύπο.

Ενοχλητικό, κακόπιστο, μονομερές και κατά πάσα πιθανότητα κατευθυνόμενο, το κύριο θέμα άλλης εφημερίδας, για τους εκπαιδευτικούς και την απεργία των δασκάλων.
Πολύ ενδιαφέρον, για μια Ελλάδα που δρα και αναπτύσσεται, το αφιέρωμα στη ναυτιλία, τρίτης εφημερίδας.
Το ενδιαφέρον δεν σημαίνει ότι μου γέννησε αναγκαστικά και ενθουσιασμό.
Το βρήκα όμως πλήρες και κατατοπιστικό.

Ενθουσιασμό έτσι κι αλλιώς λίγα πράγματα μπορούν να δημιουργήσουν. Και πάντως όχι εκείνα που θέτουν συνέχεια το θέμα της ταχύτατης αλλαγής των κοινωνικών δεδομένων. Είτε αυτά είναι κυβερνητικές εξαγγελίες, είτε είναι τα μικρά καθημερινά, όπως οι συμπεριφορές νέων αλλά και λίγο μεγαλύτερων.

Η μαμά σχεδόν δίμετρη, συνηθισμένη μάλλον στην “πασαρέλα”, φαινόταν να απολαμβάνει το θαυμασμό των αρσενικών του γραφείου, ενώ η άλλη εμφανίστηκε σαν απεσταλμένη μεταφοράς βέτο.
Η απόρριψη του βέτο έγινε χωρίς δεύτερη σκέψη, όπως και η εφαρμογή της προ δεκαημέρου συμφωνίας.
Χωρίς δεύτερη σκέψη κι αυτή. Κι ας συνοδεύτηκε από μια εσωτερική γροθιά στο στομάχι.

Δεύτερη σκέψη και στρατηγική ανάκλησης χρησιμοποιήθηκε όμως αμέσως μετά, σε άλλη περίπτωση.
Δεύτερη ευκαιρία πάντα υπάρχει.

Περαιτέρω σχόλια για τη δίμετρη μαμά δεν υπάρχουν.

Η σχετικά λίγη, παρόλα τα παραπάνω, πίεση, επέτρεψε τη μείωση του ύψους της “ντάνας” των χαρτιών που είχαν συγκεντρωθεί επάνω στο γραφείο, αλλά αυτό χρειάστηκε και παράταση του χρόνου παραμονής στην εργασία.

Εντάξει υπήρξε και λίγη εξωεργασιακή δραστηριότητα.
Για καλό σκοπό όμως.
Φαίνεται άλλωστε στο διπλανό “κατάστημα”.

Απόγευμα και στο DVD είδα τις περιπέτειες του Καζανόβα.

Τουλάχιστον με αυτή χαμογέλασα.

ατενίζοντας το μέλλον με αισιοδοξία (περίπου…)

Καθισμένος στο γραφείο μου κοιτάζω τον τοίχο.
Δευτέρα σήμερα, αρχή της εβδομάδας.
Όχι ότι την περίμενα και καλύτερη, αλλά δεν ξέρω και πώς να τη χαρακτηρίσω.

Το πρωινό ραντεβού κλεισμένο από την Παρασκευή, αλλά και αν δεν είχε πραγματοποιηθεί δεν θα έβαζα τα … κλάματα. Όσο κομψά και να πεις στο άλλον ότι υπάρχει πρόβλημα, εκείνος πάντα θα αντιπαραθέτει κάτι διαφορετικό. Αλλά και αν ήταν διαφορετικά τα πράγματα, δεν υπήρχε λόγος να γίνει αυτή η συνάντηση.
Και το αμέσως επόμενο, αναμενόμενο, κι ας σκεφτόμουν “απελθέτω απ’ εμού…”. Δεν το .. απήλθε. Στην ίδια κατάσταση όπως τον προηγούμενο Μάιο. Και χειρότερα ίσως, αφού οι δυνατότητες χειρισμών έχουν ελαχιστοποιηθεί.
Η διάψευση των ελπίδων, ή αλλιώς οι φρούδες ελπίδες που καλλιεργήθηκαν στο συνάδελφο, ζητούσαν κάποιον να τις ακούσει.
Μεγάλη η καρέκλα, πώς να το αρνηθώ;

Και το τηλέφωνο, εδώ ο ΟΤΕ δεν φιλοτιμήθηκε να το σταματήσει για λίγο, έφερνε απορίες και προβλήματα.
Και νέες συναντήσεις για αύριο.
Αναλόγου περιεχομένου.

Μεσημέρι. Οι πολλοί αποχώρησαν κι εγώ έμεινα να κοιτάζω τον τοίχο.
Τίποτα καινούργιο.
Τέσσερα χρόνια τα ίδια πράγματα βλέπω.

Ίσως, για να μπω σε δράση και λίγο, αξίζει να ψάξω να βρω τι έκανα τα τελευταία τριάντα χρόνια.
Η συζήτηση το μεσημέρι, μού ξανάβαλε την ιδέα.
Τριάντα χρόνια σε ένα χώρο έχουν δει τόσα τα μάτια μου.
Ναι, αλλά τι έχουν δει;

Ο χρόνος έχει μικρύνει τις αποστάσεις ανάμεσα στα γεγονότα και τα έχει κάνει να αλληλοεπικαλύπτονται. Δύσκολο να ξεμπλέξεις το κουβάρι.

Τα γραπτά και οι τυπικές διατάξεις, ίσως είναι ένα εργαλείο που μπορεί να βοηθήσει.
Δεν είναι και εύκολο.

Είναι όμως μια μικρή πρόκληση.

Από την άλλη σκέφτομαι, και γιατί να το κάνω;
Σημαίνει άραγε κάτι αυτό;
Κούραση ίσως; Είναι πιο εύκολο να ασχοληθώ με το παρελθόν, από ότι να παλέψω το μέλλον;
Μπορεί.

Κλειδώνοντας το γραφείο, άφησα πίσω μου συνειδητά το φάκελο με τα έγγραφα, που συνήθως παίρνω μαζί μου. Σήμερα δεν τα ήθελα.

Για το απόγευμα είχα προγραμματίσει άλλη μια ποδηλατική βόλτα.
Και μερικές φωτογραφίες.
Η βόλτα έγινε. Οι φωτογραφίες όχι.
Βλέπεις οι ψηφιακές μηχανές χρειάζονται και μπαταρίες.

Βράδιασε. Ειδήσεις στην τηλεόραση.
Σκάνδαλα, γάλατα, φρυγανιές.
Απεργία των δασκάλων.
Η Ελλάδα προεδρεύει στο Συμβούλιο Ασφαλείας.

Διασκεδάζω με το παιχνίδι των καναλιών. Το πάλαι ποτέ, κατηγορούσαμε την κρατική τηλεόραση ότι ήταν μονόπλευρη. Φιλοκυβερνητική.
Παραμένει βέβαια.

Η πλάκα η μεγάλη όμως, είναι με την ιδιωτική τηλεόραση. Ψάχνεις να βρεις τίνος τα συμφέροντα υποστηρίζει αυτήν την εβδομάδα το κάθε κανάλι.
Αηδία.

Στο DVD παίζει το Μπρόουκμακ Μάουντεν. Δε μ’ αρέσει αυτό που βλέπω.

Μπορεί να φταίει και η γενικότερη διάθεσή μου …