Συννεφιασμένη Κυριακή …

Οι εικόνες σήμερα φθινοπωρινές.
Και ένα διαδίκτυο να μη λειτουργεί.
Απαράδεκτος ο ΟΤΕ. Εκμεταλλεύεται την ολιγοπωλιακή του θέση.

Το τρις χειρότερο της ιστορίας είναι ότι σημαντική συμμετοχή στην ιστορία έχουν οι εργαζόμενοί του.
Από εκεί ξεκινάει το πρόβλημα. Κάποιος έκανε πειράματα και μάθαινε στου κασίδη το κεφάλι.
Τι τον νοιάζει αν τα έκανε μπάχαλο; Ποιος θα του ζητήσει το λόγο;

Ξέρω, πολλοί θα πουν, οι απατεώνες του δημόσιου τομέα.
Γιατί στον ιδιωτικό τομέα τι είναι;

Δηλαδή πώς το λες αυτόν που διευθύνει το μεγάλο πολυκατάστημα και σου πουλάει ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, “ξεχνώντας” να βάλει μέσα στο κουτί, ελληνικές και αγγλικές οδηγίες χρήσης;
Ναι, για το media market λέω που άνοιξε στη γειτονιά μου.

Και αν αυτό είναι ένα πταίσμα, μικροαπατεωνιές για να κερδίσει μερικά ευρώ ένας μάλλον βλαξ γιάπης, το έγκλημα της παραλίας πώς να αφήσει αλώβητη τη διάθεση;

Το κράτος ξεπουλάει την παραλία.

Πούλησε τη μαρίνα του Φλοίσβου στο Παλιό Φάληρο στο Λάτση και σε λίγο θα απαγορεύεται να περάσει κανείς από εκεί.

Ήδη τα κτίσματα της μαρίνας προχωρούν και οι βλοσυροί σεκιουριτάδες σε κοιτάνε με μισό μάτι αν μπεις στην επικράτειά τους.

Νυν και τέως Υπουργοί Ανάπτυξης Ναυτιλίας ή δεν ξέρω ποιοι άλλοι ενέχεστε εκεί, την προίκα της θυγατέρας σας πουλήσατε;

Δήμαρχε του Παλαιού Φαλήρου, που λιποθυμούσες να μην περάσει το τραμ, τώρα αυτό πώς το καταπίνεις;

Κυριακή μάλλον περίεργη η σημερινή.
Σίγουρα φορτισμένη.

Με τέτοια και με άλλα, πώς να γράψω το πόσο όμορφα ένοιωσα βλέποντας πεντακάθαρα, μετά από πολύ καιρό, την Αίγινα, ακριβώς απέναντι από την παραλία που έκανα τη βόλτα μου με το ποδήλατό μου;

Και είχα πάρει και τη φωτογραφική μηχανή αυτή τη φορά.

Βιαστικά, μήπως και …

Ώρα 4.55 μμ
Είμαι στο διαδίκτυο!!!

Να τελείωσαν οι εργασίες της αναβάθμισης ή είμαι πάλι σε ένα μικρό τους διάλειμμα;

Άγνωστο. Όπως άγνωστη είναι και η τύχη ένός σχολίου που έγραψα το πρωί, όταν ο …ΟΤΕς είπε αρκετά για τώρα και ξανάριξε το δίκτυο, που μόλις είχε αρχίσει να λειτουργεί.

Σταματάω, προς το παρόν εδώ.
Αν συνεχίσει να λειτουργεί, θα επανέλθω.

εκτός δικτύου …

Η βροχή άρχισε νωρίς το μεσημέρι.
Τη βόλτα με το ποδήλατο είχα προλάβει και την πραγματοποίησα.
Στη γνωστή διαδρομή. Από το σπίτι στην παραλία και επιστροφή.
Η θάλασσα ήταν απολύτως ήρεμη. Ούτε ένα ρυτίδιασμα στην επιφάνειά της
Οι λιγοστοί κολυμβητές, αρκετοί όμως για πρωινό Σαββάτου, απολάμβαναν το μπάνιο τους και τη γαλήνη των στιγμών.
Παράλειψη που δεν είχα πάρει φωτογραφική μηχανή μαζί μου.
Αν αύριο μπορέσω να επαναλάβω τη βόλτα, θα φροντίσω να την έχω μαζί μου.
Το αν θα την επαναλάβω τη βόλτα, εξαρτάται βέβαια από τον καιρό.
Εδώ και αρκετές ώρες έχει αρχίσει να βρέχει αρκετά.
Το Φθινόπωρο είναι εδώ.

Τα σύννεφα, που το πρωί κάλυψαν τον ουρανό, σήμαναν επιστροφή, αφού είχα προλάβει όμως να κάνω αρκετά μεγάλη διαδρομή.
Ήταν και η κούραση που συνηγόρησε.
Ένα ολόκληρο καλοκαίρι, ελάχιστα κινήθηκα με το ποδήλατο και τώρα χρειάζεται ένας χρόνος προσαρμογής.

Η βροχή δεν μου στέρησε τη βόλτα, μου στέρησε όμως την πρόσβαση στο διαδίκτυο.
Τουλάχιστον αυτήν τη δικαιολογία μου προέβαλαν οι αρμόδιοι το πρωί.
Μετά άλλαξαν τροπάρι.
Φταίει η αναβάθμιση του δικτύου λέει.

Στο “δια ταύτα”, ό,τι και να φταίει, διαδίκτυο δεν υπάρχει.

Η βροχή, δεν εμπόδισε την διεξαγωγή του ντέρπυ.
Ολυμπιακός ΑΕΚ 1-0, με την ΑΕΚ να διαμαρτύρεται όχι άδικα νομίζω.

Σαββατόβραδο.
Θα περιμένω μήπως και αποκατασταθεί η σύνδεση με το διαδίκτυο τις αμέσως επόμενες ώρες.
Αν δεν …

Δύσκολο το βλέπω πάντως να έχω δίκτυο τώρα κοντά.
Οι κεραυνοί που αυτή τη στιγμή πέφτουν εδώ κοντά, αυτό δείχνουν.

Και έτσι, αυτό το κείμενο δεν ανεβαίνει τότε που γράφτηκε, αλλά αρκετές ώρες μετά …
και για την ακρίβεια Κυριακή πρωί ώρα 9 και 40
Powered by Qumana

μεζεδάκια και άλλα …

Ρακάδικο (το). Χώρος όπου πωλείται ρακή.
Και μεζεδοπωλείο κάπου εδώ κοντά στο σπίτι.
Ιδανικό για μεσημεριανή κατάθεση της διάθεσης, για μικρή αλλαγή.

Η μελιτζανοσαλάτα, τα ρολά αγρίων χόρτων, η σαλάτα του ρακά, το τζατζίκιον το παραδοσιακόν, όλα νοστιμότατα.
Κλέφτικο δεν είχε.
Το έφερε στο τέλος, με το λογαριασμό.

Πάντως η δροσιά, το σχετικά όμορφο ντεκόρ, η παγωμένη μπύρα-μα μπύρα στο ρακάδικο;
Ε αφού αυτή ήθελα;- έκλεισαν την εβδομάδα δίνοντάς της χαλαρούς ρυθμούς.

Το πρωινό που προηγήθηκε, με τα ανεβοκατεβάσματά του, με τις αποφάσεις ρουτίνας σε προβλήματα απρόβλεπτα-τίποτα δεν είναι αντιφατικό κι ας μοιάζει-υπήρξε ένα τυπικό πρωινό όπως και τόσα άλλα.

Ναι το ομολογώ. Κάποιες στιγμές το σκέφτηκα να επαναλάβω τη χτεσινή αποκοτιά.
Καλόμαθ’ η γρια στα σύκα …

Η εδραιωμένη όμως λειτουργία των διαδικασιών της ρουτίνας απέτρεψαν κάθε απόπειρα.
Δημιούργησαν και μια μικρή γεύση ενοχής.
Ίσως αυτή που θέλησα να αλλάξω με τη μεσημεριανή μπύρα.

Το απόγευμα, μετά την μεσημεριανή σιέστα -βλέπεις μερικές από τις καλοκαιρινές συνήθειες τις κρατάω ακόμα- αντιμέτωπος με την ταραγμένη σκέψη του συναδέλφου.
Ψυχραιμία για να μη γεννήσω κι άλλα προβλήματα.
Δύσκολο.

Τουλάχιστον ο αδειούχος επέστρεψε από τη Θεσσαλονίκη και άκουσε την σχετική γκρίνια.
Αν ήθελες κύριε να πετάς να πήγαινες στη σχολή Ικάρων …

Συλλαμβάνω τον εαυτό μου να εμπίπτει συχνά στο γνωστό “δάσκαλε που δίδασκες …” αφού συνήθως κάνω τα ίδια και χειρότερα…
Ε, τι να κάνουμε.
Το σύνδρομο του Δαίδαλου που λέγαμε …

και χωρίς τα γυαλιά …

Ημέρα αφιερωμένη στη Δικαιοσύνη.
Όχι, δεν πρόκειται για μια από τις παγκόσμιες ημέρες.
Υποχρεωμένος ήμουν να παρουσιαστώ για μάρτυρας.
Εννιά με δώδεκα το πρωί έλεγε το σχετικό έγγραφο.
Εννιά και ένα λεπτό έξω από την πόρτα της ανακρίτριας.
Μία μετά το μεσημέρι τη διάβηκα.
Για να μπω βέβαια.
Βγήκα, δεν με κράτησε.

Οι διάδρομοι σκοτεινοί. Μπορεί να έφταιγε και η συννεφιά απέξω.
Πόρτες που ανοιγοκλείνουν. Δικογραφίες που μεταφέρονται. Πρόσωπα που κινούνται ανέκφραστα, βιαστικά. Πρόσωπα που νοιώθουν οικεία στο χώρο, πρόσωπα τρομαγμένα.

Οι πάγκοι έξω από τα γραφεία γεμίζουν και αδειάζουν.
Πάλι η τύχη μου με έφερε να περιμένω.
Δεν με ενόχλησε. Το έχω μάθει πια.

Μάρτυρες και κατηγορούμενοι.
Δικηγόροι που ψάχνουν πελάτες.
Τα κινητά που χτυπάνε συνέχεια.

Του απέναντι παίζει εμβατήρια κάθε φορά που τον καλούν.
Πιθανόν για να διαφοροποιείται από το πλάσμα που στέκεται δίπλα του.

Μάλλον γερασμένη τραβεστί.
Περασμένα εξήντα.
Μαλλί πολύ κοντά κουρεμένο. Καμιά επιτήδευση στο πρόσωπο. Κανένα καλλυντικό. Τα φρύδια χωρίς καμιά επέμβαση
Παντελόνι στρατιωτικό από φόρμα παραλλαγής.
Φούτερ με κουκούλα. Σκαρπίνια.
Φωνή απροσδιόριστη. Γυναικείο στήθος.
Δίπλα του η συνομήλικη κυρία με σαφή τα γυναικεία χαρακτηριστικά και την εργασιακή τους σχέση.

Από την άλλη μεριά του διαδρόμου, οι αναμένοντες ακούγονται να εξιστορούν την υπόθεσή τους και γελάνε. Μάλλον από νευρικότητα.

Η ώρα περνάει.
Σκέψεις για τη Δικαιοσύνη ως ανεξάρτητη λειτουργία.
Αν φύγω, λόγω άλλων υποχρεώσεων θα χρειαστεί να δώσω εξηγήσεις. Ακόμα κι αν η κατάθεσή μου θα έχει μικρή συνεισφορά στην αναζήτηση της αλήθειας.
Ο κατηγορούμενος είναι πρόσωπο ιερό. Μάλλον ήταν. Στην αρχαία Ελλάδα.
Οι περισσότεροι δικαστές είναι γένους θηλυκού.

Άκουγα νωρίτερα τον Τέρνερ, ιδιοκτήτη του CNN, να λέει ότι για να λυθούν τα προβλήματα της ανθρωπότητας, θα πρέπει οι άντρες να αφήσουν την εξουσία στις γυναίκες.

Είμαστε ευχαριστημένοι από την απονομή δικαιοσύνης;

Στο βάθος του διαδρόμου μια αίθουσα, που εξελίσσεται η ακροαματική διαδικασία κάποιων δικών.
Δύσκολο να παρακολουθήσω τα διαμειβόμενα. Τελικά, προτίμησα να επισκεφτώ την τουαλέτα που είναι δίπλα.

Η κατάθεση έγινε.
Φιλική αν και κουρασμένη η ανακρίτρια.

Ο σταθμός του τραίνου είναι κάτω από το χώρο που βρίσκομαι, αλλά προτιμώ να φτάσω μέχρι το Μοναστηράκι περπατώντας.

Ιδέα. Να περπατήσω την Αιόλου.

Αιόλου.
Άγνωστος δρόμος. Πιο σωστά άγνωστη η διαδρομή.
Νοιώθω σαν να την περπατάω πρώτη φορά.

Το μάτι ψάχνει αναφορές. Τα πιο πολλά κτήρια γνωστά.
Η διαδρομή όμως άγνωστη.

Πεζοδρομήσεις, τραπεζάκια έξω, κόσμος που απολαμβάνει τη μπύρα του και το πρόχειρο φαγητό του.
Μ’ αρέσει αυτό που βλέπω.

Ψάχνω στις πηγές του μυαλό μου, να βρω πότε πέρασα από εδώ τελευταία φορά.
Μπορεί και να μην είναι πολύς καιρός. Απλώς δεν θα έβλεπα.
Το μυαλό θα ήταν κάπου αλλού

Το πρωί ανεβαίνοντας σκεφτόμουν να καθιερώσω μια ημέρα απόδρασης.
Καλή φαίνεται η Πέμπτη.
Δεν ξέρω αν θα το υλοποιήσω κιόλας, αλλά τα μικρά μαγαζιά εδώ, όπως και τα άλλα εκεί στο Θησείο και στο Μοναστηράκι, είναι ένα ισχυρό δέλεαρ.
Και ο ηλεκτρικός σιδηρόδρομος καλός σύντροφος για τέτοιες αποδράσεις.

Φαντάζομαι τον εαυτό μου να ξεφυλλίζω μια εφημερίδα, μπροστά σε μια κούπα ζεστό καφέ, με θέα την Ακρόπολη ή το Θησείο.
Αλήθεια γιατί δεν το έχω καθιερώσει τόσα χρόνια;

Προς τους αέρηδες.
Πανδρόσου. Στρίβω δεξιά για το σταθμό.
Η Πανδρόσου ίδια. Ίδια όπως και την προηγούμενη φορά εννοώ. Όχι όπως ήταν στις αρχές τις δεκαετίας του εβδομήντα.
Πρώτη φορά την επισκέφτηκα τότε, το χίλια εννιακόσια εβδομήντα, για να αγοράσω ένα μπλουτζήν.
Τιμή αγοράς 2 δραχμές!!!!!!

Αυτόν κάπου τον γνωρίζω. Νεαρός ψηλός. Μαλλί καστανό μακρύ, σπαστό στις άκρες.
Όχι δεν το γνωρίζω.
Αυτό το πρόσωπο μοιάζει πολύ με ένα άλλο, που έχω πάνω από τριανταπέντε χρόνια να το δω.
Στο τζάμι της βιτρίνας του καταστήματος, καθρεφτίζεται η φιγούρα που κυκλοφορεί μαζί μου τα τελευταία χρόνια, όσο κι αν προσπαθώ να την αρνηθώ.
Χόμπυ της, να με επανεφέρει στη γη.
Όπως τώρα.

Πλατεία Μοναστηρακίου.
Το συγκρότημα από τις Άνδεις γεμίζει με τους αρμονικούς ήχους τους χώρους.
Πιο παλιά τους συναντούσα κάπου στην Ερμού. Τώρα έχουν στήσει και μικροφωνική εγκατάσταση.

Α, να μη ξεχάσω το περιοδικό. Πέμπτη σήμερα.

Κατεβαίνω τις σκάλες του σταθμού.
Το τραίνο έρχεται.
Ο απαραίτητος καβγάς.
-Μα περιμένετε επιτέλους να βγούμε.
Τρεις βγήκαν, δύο μπήκαν. Πού και να ήταν περισσότεροι …

Οι ήχοι των τροχών στις ράγες υπερκαλύπτονται από τους ήχους των κινητών.
-Έλα Νικόλα στο τραίνο είμαι και …
-Ξέρεις έκανα μια βλακεία.

Αφήνω το Νικόλα και στρέφομαι προς τη βλακεία.

-Ξέρεις έγραψα καλά, αλλά έγραψα το υπάλληλος με ένα λάμδα.

Προφανώς μικρούλα μου σκέφτεσαι από τώρα την επανάσταση εναντίον της εργοδοσίας και είπες να περιορίσεις τα δικαιώματά της κατά ένα λάμδα.
Χαμογελώ και συνεχίζω να διαβάζω το περιοδικό μου

Τα σύννεφα έχουν απομακρυνθεί και φως του μεσημεριού, μού επιτρέπει το διάβασμα και χωρίς τα γυαλιά ….

Τα άλλα της ημέρας …

Και βέβαια η ημέρα δεν ήταν αυτή.
Ή δεν ήταν μόνον αυτή, που δυο σκαλιά παρακάτω αποτυπώθηκε.
Απλώς τα άλλα έμειναν για το πίσω μέρος του μυαλού.

Ο άνισος αγώνας της γυναίκας του συναδέλφου, το δάκρυ στην άκρη του ματιού της μάνας, η αυτοαπομόνωση λόγω “απόρριψης” ή γιατί έτσι ήταν πιο εύκολο για το νεαρό βλαστό της, η ανάγκη κάπου να μιλήσει ο γιος, που αυτός δεν είναι πια νεαρός-ίσα, ίσα- για τον πατέρα, που κι εκείνος απορρίπτει αλλά είναι δύσκολο να διακρίνεις αν απορρίπτει τα παιδιά του ή τις επιλογές μιας ολόκληρης ζωής …
Μερικά από όσα χρωμάτισαν την ημέρα.

Ανάκατα μοιάζουν, αλλά δεν είναι.
Δύσκολα είναι.
Δύσκολες συζητήσεις. Η κάθε μία και μιά ολόκληρη ζωή.

Πώς να κλείσω αφτιά και μάτια; Δεν τα κλείνω. Το στόμα κλείνω.

Κάνω ότι με απασχολούν τα τρέχοντα και τα καθημερινά.
‘Οταν φαίνεται ότι ασχολείσαι με τα υπηρεσιακά, είναι πιο εύκολο να κρύψεις από τα μάτια των άλλων, τα άλλα.
Τα άλλα των άλλων και τα δικά σου.

Εργασιακά προβλήματα (με μια γροθιά στο στομάχι)

Επάγγελμα: Πόρνη
Χώρος άσκησης του επαγγέλματος: Το σπίτι και τα φτηνά ξενοδοχεία
Ωράριο: Οποιοαδήποτε ώρα της ημέρας
Οικογενειακή κατάσταση: Άγαμη μητέρα
Φύλαξη του παιδιού: Βρεφονηπιακός σταθμός μόνο πρωινό ωράριο.

Το πρόβλημα : Η φύλαξη του παιδιού τις άλλες ώρες

Η λύση: Το παιδί στο χώρο της δουλειάς !!!!

Και καλά αυτή.
Οι “πελάτες”;

Ο επιμένων νικά ή κάτι τρέχει με το Νόμο του Μέρφυ;

Η οικονομική αξίωση δημιουργήθηκε το Φεβρουάριο του 2005.
Η επιταγή εκδόθηκε το Δεκέμβριο του 2005.
Στα χέρια μου έφτασε πριν λίγες ημέρες. Στα μέσα του Σεπτέμβρη του 2006.
Η εργασιακή πίεση, το ωράριο των τραπεζών, οι ουρές στα ταμεία και το ποσόν, ανέβαλλαν την είσπραξή της.

Επιτέλους, σήμερα, ώρα μια και κάτι μετά το μεσημέρι, το αποφάσισα.
Ήταν καιρός να πάρω τα χρήματα.

Μαύρος ο ουρανός, προμηνύει ότι σε λίγο θα έχουμε δροσιές. Τρέξιμο μέχρι το χώρο στάθμευσης, αλλά η πόρτα κλειστή.
Χρειάζεται να κάνω κύκλο.
Ωραία. Ευκαιρία να δω τι γίνεται και από την άλλη πλευρά.

Αναχώρηση.
Έντονη κίνηση στους δρόμους. Ουρά μεγάλη στο φανάρι.
Παράκαμψη για πιο γρήγορα.

Στην κεντρική λεωφόρο.

Εδώ δεν βρέχει, εδώ βρέχει.
Κυριολεκτικά διαχωριστική γραμμή στο δρόμο.
Ναι, το μισό αυτοκίνητο βρέχεται ενώ το άλλο μισό όχι!!!!!
Και βρέχει πολύ. Δεν βλέπω στα δυο μέτρα.
Συνεχίζω οδηγώντας προσεκτικά.

Η ώρα περνάει. Πρέπει να είμαι πριν από τις δύο στο υποκατάστημα της τράπεζας.
Χτες δεν είχε ουρά τέτοια ώρα, αλλά μου είπαν ότι κλείνει στις δύο και είναι δύο παρά πέντε.

Δύο παρά δύο λεπτά.
Κλείνω την πόρτα του αυτοκινήτου και τρέχω ως την είσοδο της τράπεζας.
Γίνομαι κυριολεκτικά μούσκεμα.
Σαν να μου έριξαν δυο κουβάδες νερό στο κεφάλι.

Η τράπεζα σήμερα κλείνει στις δυόμιση. Η πληροφορία για το ωράριο λάθος.
Υπάρχουν άλλοι δέκα άνθρωποι μέσα στην τράπεζα.
Η περί μηδενικής ουράς πληροφορία, λάθος κι αυτή.

Τα ταμεία της τράπεζας εκτός.
Όλο το υπολογιστικό σύστημα της τράπεζας εκτός.
Να μείνω ή να φύγω; Είμαι και μούσκεμα, αλλά έξω βρέχει ακόμα πολύ.
Το σύστημα ξεκινάει να δουλεύει.
Ωραία. Μένω.

Το ταβάνι της τράπεζας αρχίζει να στάζει!!!
Τρέχουν οι υπάλληλοι με κουβάδες.
Το μπουρίνι έφυγε, το σύστημα ξανάπεσε!!!

Ε όχι, γκαντέμης ξεγκαντέμης θα μείνω.

Ώρα τρεις παρά δέκα, έχω στεγνώσει.
Εξαργύρωσα και την επιταγή, μια και το σύστημα ξαναλειτούργησε.

Μήπως κάποιος ήθελε να μου πει ότι δεν έπρεπε να εισπράξω αυτά τα χρήματα;
Mα και να ήταν κανένα σοβαρό ποσόν …

Προαπάθησα 4 φορές να ανεβάσω αυτό το κείμενο.
Το πήρε με την 5η;
Βρε λες να σημαίνει κάτι;

λιακάδες και συννεφιές …

Το χτεσινό σύννεφο έφερε βροχή, αλλά ευτυχώς δεν την έβαλε μέσα από τα ανοιχτά παράθυρα.
Το, μετά φόβου θεού πίστεως αγάπης και ειρήνης κλπ κλπ, άνοιγμα της πόρτας το πρωί, δεν μας είχε εκπλήξεις.

Τουλάχιστον ως προς αυτό, η ημέρα ήταν το ίδιο χαμογελαστή με τον ήλιο, που είχε κάνει την εμφάνισή του.
Όχι ότι μου “μούτρωσε” και πολύ στη συνέχεια.
Για την ημέρα λέω.

Τα προβλήματα φυσικά δεν έλειψαν ούτε λείπουν, αλλά εδώ που τα λέμε και χωρίς αυτά τι θα κάναμε;
Μόνο που χρειάζεται να τα βλέπουμε κατάματα.

Το να καμωνόμαστε ότι δεν τα βλέπουμε, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν ή ότι δεν θα τα βρούμε μπροστά μας σύντομα κιόλας.
Και δεν είναι μόνο τα προσωπικά.
Σε τελευταία ανάλυση αυτά, τα πολύ προσωπικά δεν είναι και για δημοσίευση.
Ποιον ενδιαφέρουν..

Είναι τα άλλα. Αυτά που εμφανίζονται, μέσα σε μια κοινωνία, που υποχρεώνεται να αλλάζει γοργά τα ρούχα, που είχε μάθει χρόνια να φοράει.

Είναι αυτά που ήρθαν μαζί με την πολυπολιτισμική προίκα της κοινωνίας μας.
Είναι τα προβλήματα που πηγάζουν από τις διαφορετικές κουλτούρες, τα διαφορετικά όνειρα, αλλά και την απροετοίμαστη ελληνική κοινωνία να τα δει έγκαιρα όλα αυτά και να τα αντιμετωπίσει.
Μαθημένοι αυτάρεσκα να λέμε ότι εμείς δεν είμαστε ρατσιστές και ξέρουμε από μετανάστες και διωγμούς, όταν βρεθήκαμε μπροστά σε πραγματικούς μετανάστες και ανθρώπους διαφορετικούς, κλειστήκαμε τρομαγμένοι στο καβούκι μας.

Τρομαγμένοι και άλαλοι τις πιο πολλές φορές.
Αφού δεν έχουμε και τι να πούμε.

Δηλαδή τι λες όταν εμφανίζεται μπροστά σου ένας πολίτης του κόσμου, που νοιώθει στον τόπο που γεννήθηκε κυνηγημένος γιατί του λένε πως είναι έλληνας, και στον τόπο που τώρα βρίσκετα το ίδιο κυνηγημένος γιατί του λένε πως είναι αλβανός;

Τι λες στο παιδί που βλέπεις στα μάτια του να γυαλίζουν φωτισμένα από τα όνειρά του, με τον γονιό του να στέκεται με αξιοπρέπεια στο πλάι του για να το στηρίξει στην αντιμετώπιση των προβλημάτων του, αλλά έχει ένα μικρό πρόβλημα.
Είναι δεκαπέντε χρονών και δεν ξέρει άλλη γλώσσα εκτός από τα πολωνικά.
Να πάει στη χώρα του; Μα στη χώρα του είναι !!!!
Πολίτες της ευρωπαϊκής ένωσης είμαστε όλοι, αν δεν το έχουμε καταλάβει …

Τι λες στο άλλον, που σου αποκαλύπτει ότι,
όταν πρωτόρθαμε περπατώντας μέσα από τους ορεινά μονοπάτια της Πίνδου, για να επιβιώσουμε βγάλαμε ψεύτικα χαρτιά, αλλά τώρα μετά από σκληρό αγώνα για το μεροκάματο, πάνω από δέκα χρόνια, θέλω να ξαναβρώ τον εαυτό μου,
και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ψάξεις να βρείς αν έχεις το δικαίωμα να του αλλάξεις όλα τα ψεύτικα στοιχεία που έδωσε για να μπορέσει το παιδί του να ενταχθεί μέσα σε τούτη την κοινωνία που τον δέχτηκε μεν αλλά πρέπει να το παραδεχτούμε, όχι πάντα καλοπροαίρετα.

Πώς αντιμετωπίζεις αυτόν που, από ανάγκη επιβίωσης, ασπάστηκε την επίσημη θρησκεία του εδώ κράτους, αλλάζοντας και όνομα και μετά ζητάει να αναφέρεται πότε με το ένα και πότε με το άλλο όνομα ανάλογα με τα μικροσυμφέροντα της στιγμής;
Μη βιαστεί να πει κανείς, ότι η λύση είναι η κατά γράμμα εφαρμογή του νόμου, γιατί πολύ απλά κανένας νόμος δεν μπορεί να τα προβλέψει ΟΛΑ.
Αν ασπαστώ τον χριστιανισμό, θα το δηλώσω στο ληξιαρχείο και θα αλλάξω όνομα.
Αλλά αν δεν το δηλώσω ή δηλώσω άλλο όνομα ή ξαναλλάξω δόγμα; Η ονοματοδοσία, ευτυχώς, είναι ανεξάρτητη από το θρησκευτικό τυπικό και η μια φορά αλλαγή δόγματος κάτω από συνθήκες ανάγκης επιβίωσης, μάλλον επιτρέπει και μελλοντικές αλλαγές, αν παραστεί ανάγκη.

Μα αυτά είναι διαδικαστικά προβλήματα, λύνονται, λέει ο καλοπροαίρετος και ανυποψίαστος ίσως.

Και όμως, δεν είναι διαδικαστικά.
Πολιτικά είναι.
Και κοινωνικά.
Προβλήματα που αναφύονται από την προσπάθεια επιβίωσης μέσα σε συνθήκες αβεβαιότητας.

Άλλωστε κανένα πρόβλημα δεν είναι ουδέτερο.
Όσο και αν μας εξυπηρετεί να το βλέπουμε έτσι.

Φυσικά η καθημερινότητα είναι πάντα εδώ.
Και η αφεντιά μου επίσης.
Και μη φανταστεί κανείς ότι στέκομαι ατάραχος απέναντι στην πραγματικότητα.
Ούτε ότι δεν υπάρχει και μια άλλη πραγματικότητα, λιγότερο ορατή, λιγότερο “κοινωνική”, αλλά καθόλου λίγοτερο έντονη και σημαντική.

Εκεί, στα αζήτητα, πάντα μπορείς να ανακαλύψεις πολύτιμα στοιχεία, επιμελώς κρυμμένα από τα μάτια καμιά φορά κι αυτού του ίδιου του εαυτού σου.

Το πάτημα του ctrl+F5, κρίνεται απαραίτητο αν δεν ακούγεται νέα μουσική ή πολύ περισσότερο, αν δεν ακούγεται καθόλου.

Φθινοπωρινή βροχούλα …

H φθινοπωρινή βροχούλα μας δρόσισε για τα καλά.
Κάπου πλημμύρισαν κιόλας.
Από το πρωί έδειχνε ότι προς τα εκεί το πάει.

Δευτέρα σήμερα και η βδομάδα μπήκε με τα συνηθισμένα.

Όσο συνηθισμένα μπορεί να είναι τα προβλήματα των ανθρώπων.
Του συναδέλφου που αναζητά τα ένσημά του για να πάρει επιτέλους σύνταξη, του άλλου που ψάχνει να στηριχτεί από ό,τι μοιάζει να μπορεί να τον στηρίξει, της μάνας που ΠΡΕΠΕΙ να σταθεί όρθια δίπλα στο παιδί της, που κάνει τον αγώνα του για να ζήσει!

Κι αν δεν υπάρχει δυνατότητα να δοθούν λύση, πώς θα μπορούσε άλλωστε, τουλάχιστον ας ξέρουν ότι υπάρχει ένα μέρος να καταθέσουν την αγωνία τους.

Και σε όλα αυτά, τα άλλα τα πιο μικρά που θέλουν την αντιμετώπισή τους.
Τα παράθυρα του κτηρίου που τα αλλάζουν, οι οδηγίες που δεν μπορούν να εφαρμοστούν, τα μάτια που λάμπουν αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο, μερικά ευχαριστώ που έρχονται από στόματα που φαίνεται ότι δεν έχουν συνηθίσει να ακούγεται ο λόγος τους.

Και μερικές συζητήσεις για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας.
Για τα περίεργα σκάνδαλα και τις αποκαλύψεις, για τις ημιτελείς μεταρρυθμίσεις.
Δίκιο είχε ο συνάδελφος.
Δηλαδή τι είναι μεταρρύθμιση; Τον Λούθηρο παριστάνουν αυτοί;

Οι ώρες περνάνε γρήγορα.

Μια μικρή βόλτα μέχρι την τράπεζα, μικρή ευκαιρία για απόδραση.
Ψάχνω να βρω τι είδα.
Δεν είδα!!!
Το βλέμμα αρνήθηκε να σταθεί. Το μυαλό δεν θέλησε να καταγράψει.
Περίεργο.

Η αγωνία για την έλευση της βροχής και τα αποτελέσματά της έληξε, όταν πριν μερικές ώρες άρχισε να βρέχει.
Οι πληροφορίες λένε ότι από τα παράθυρα, που έμειναν χωρίς τζάμια, δεν πέρασε νερό μέσα στο κτήριο.
Αδύνατον να το ελέγξω τώρα.
Αύριο το πρωί.

όλα καλά…

H βόλτα με το ποδήλατο το πρωί πραγματοποιήθηκε.
Ο τύπος μελετήθηκε.
Ο πονοκέφαλος της προηγούμενης εξαφανίστηκε.
Η επίσκεψη στην εορτάζουσα Σοφία κι αυτή όπως προγραμματίστηκε.
Το αλκοόλ καταναλώθηκε. Με μέτρο και ιδιαίτερη περίσκεψη ετούτη τη φορά.
Η βροχούλα θύμισε πως το φθινόπωρο ο καιρός δροσίζει.
Η ημέρα ολοκληρώθηκε.

Α και επίδειξη με το σκοινάκι έγινε.
Ναι, η αφεντιά μου το αποτόλμησε προς μεγίστην έκπληξη των δεκάχρονων αλλά και των λοιπών μεγαλυτέρων αλλά σαφώς μικροτέρων από μένα.

Η σύνταξη του κειμένου αυτού αποδεικνύει ότι όλα είναι καλά …

εφεδρείες …

H διάθεση χαλαρή.
Φθινοπωρινή.
Λίγο ρομαντική λίγο μελαγχολική.
Από εκείνη τη μελαγχολία που φτιάχνει τη διάθεση.

Πρωινό χωρίς κάτι ιδιαίτερο.
Ούτε καν ποδήλατο. Αλήθεια πού το καταχώνιασα;
Μάλλον αύριο θα το κυκλοφορήσω.

Το σαββατιάτικο τραπέζι σε πλήρη απαρτία.
Τα τρέχοντα ρυθμίστηκαν μένουν λίγες διατυπώσεις και οι κουβέντες περιστράφηκαν γύρω από θέματα υγείας και αναμνήσεις από το ναυτικό.
Όμορφη σύμπτωση να τρώνε στο ίδιο τραπέζι η κλάση του 1946 με την κλάση του 2006.
Το πολεμικό ναυτικό διαθέτει και στρατευμένους και εφέδρους στην οικογένειά μου.

Είναι προφανές ότι το ανέκδοτο με την κατανομή δράσεων μεταξύ Αεροπορίας, Στρατού και Ναυτικού, βρήκε αντίθετο μόνον προερχόμενο από τις παλιές εφεδρείες.

Νύχτωσε για τα καλά έξω.

Η οθόνη του υπολογιστή έτοιμη να δεχτεί σκέψεις και διαθέσεις.
Απέναντι, η οθόνη της τηλεόρασης προβάλει ελληνική ταινία.

Τον περίφημο Μαυρογιαλούρο !!!
Yπάρχει και φιλότιμο, ο τίτλος

Λέω να αφήσω τα πλήκτρα στην ησυχία τους ..

Προτιμώ να χαμογελάσω με τα τεκταινόμενα στη μικρή οθόνη.

Μια διευκρίνιση
Σαββατόβραδο απόψε.
To blog, επηρεασμένο από τους ναύτες της οικογένειας και δη από τον “Νέστορα” της ομάδας, ο οποίος, γεροντόμαγκας τώρα, στα νιάτα του τη ζωή του την πέρασε στα σκαλοπάτια των ερώτων του, “ότι πολύ ηγάπησε”, έβαλε χαλί μουσικό, το τραγούδι που ο ίδιος θεωρεί “το τραγούδι του” από τη φωνή μάλιστα της φίλης του Σωτηρίας Μπέλλου.
Μικρή σημασία έχει που δεν θα το ακούσει από εδώ.
Το έχει καταθέσει από καρδιάς πάμπολλες φορές…

ημιτελές κείμενο …

Οι ρυθμοί, τέλους της εβδομάδας.

Ακόμα κι αν δεν έχει αρχίσει να φαίνεται το φορτίο της βδομαδιάτικης ρουτίνας, η Παρασκευή δίνει το δικό της χρώμα.
Ο κύκλος του Σαββατοκύριακου προ των πυλών.
Όχι ότι προβλέπεται κάτι ειδικό, αλλά τουλάχιστον θα βοηθήσει να γίνει καλύτερη η προσαρμογή στις φθινοπωρινές συνθήκες.

Τα της ημέρας δεν διέφεραν από όσα καταγράφηκαν τις προηγούμενες ημέρες.
Μερικές εκκρεμότητες έμειναν για την επόμενη εβδομάδα. Ίσως να ήταν και σημαντικές.
Ο χρόνος όμως δεν γυρίζει πίσω.

Τα προβλήματα του κόσμου κατατέθηκαν αν και το ους, μολονότι θα το ήθελε, δεν ήταν πάντα ευήκοον.
Τι να κάνεις με τους ανθρώπους που θέλουν να πουν τον πόνο τους, αλλά και εκείνους που θέλουν να λύσουν το πρόβλημά τους και δεν ξέρουν πώς;
Να τους βοηθήσεις ναι, αλλά αν σου ζητάνε να τους πεις τις τιμές … των λαχανικών της λαϊκής, πώς να το κάνεις;

Κατεβατά θα μπορούσα να γράψω για το θέμα αυτό εδώ, αλλά Παρασκευιάτικα δεν είναι καλή ιδέα.

Ούτε να καταγράψω τις προ ενδεκαετίας μνήμες είναι καλή ιδέα.
Η μάνα έτσι κι αλλιώς πάντα λείπει.

Μα και τα μικρά οικογενειακά, δύσκολα μπορούν να αντιμετωπισθούν τουλάχιστον μέσα στο Σαββατοκύριακο.
Βλέπεις ο καθένας θέλει να λύσει τα προβλήματα που τον απασχολούν. Το ότι κι άλλος μπορεί να έχει τα δικά του, δύσκολα γίνεται αντιληπτό.

Ας το αφήσω το κείμενο ημιτελές.
Σε γκρίνια μου βγαίνει.
Θα συνεχίσω προσεχώς με πιο αισιόδοξη ματιά.

άλλος για τον Πόρο…

Άλλο να είσαι στους δρόμους Κυριακή πρωί και άλλο Πέμπτη.
Ακόμα κι αν σήμερα είναι του Σταυρού.
Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, καθ’ οιονδήποτε τρόπο …

Πρωί πρωί με την αυγούλα, στους δρόμους.
Το αυτοκίνητο στραμμένο κατά Πελοπόννησο μεριά.
Η διαδρομή μέχρι την Αθηνών μια χαρά σχεδόν.
Μετά είχα όλη την άνεση να εκτιμήσω στατιστικώς ότι το μέσο βάρος των τροχονόμων ξεπερνάει το μέσο βάρος του νεοέλληνα. Όχι, τυπική απόκλιση δεν έβγαλα.

Ευτυχώς το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου είχε αρκετή βενζίνη, ώστε να φτάσω μέχρι τον Ασπρόπυργο.
Η δεύτερη μελέτη που έκανα, αφορούσε στις τιμές της βενζίνης.
Εδώ είχαμε κανονική κατανομή. Περιοχή και τιμή. Όχι βενζινάδικο. Περιοχή.
Αλήθεια εκείνη η επιτροπή ανταγωνισμού, το είχε δει αυτό ή έχει πνιγεί σε μια κουταλιά γάλα ΜΕΒΓΑΛ και δεν μπορεί να ασχοληθεί;

Το ρεζερβουάρ γέμισε και το ταξίδι συνεχίστηκε χωρίς απρόοπτα.
Τα προπορευόμενα υπερφορτωμένα φορτηγά, που σε αναγκάζουν να πηγαίνεις με 1ο χιλιόμετρα ή να κάνεις προσπεράσματα αλά φόρμουλα ένα, είναι μια συνηθισμένη κατάσταση, οπότε δεν χρειάζεται να τα αναφέρω.

Πριν από τις δέκα στον προορισμό μας.
Εμείς, η οικογένεια και καμιά χιλιάδα άλλες οικογένειες, που έφτασαν με αεροπλάνα και παπόρια και με ό,τι άλλο τέλος πάντων διέθεταν.

Βλέπεις η μαμά Ελλάς από σήμερα θα κοιμάται πιο ήσυχη.
Από θαλάσσης είναι εξασφαλισμένη.

Πάντως ο υφυπουργός άμυνας, o οποίος επίσης παρέστη, εκτιμήθηκε για δύο πράγματα τουλάχιστον.
Το ένα είναι ότι φαίνεται πως μικρός έγραφε καλές εκθέσεις. Ξέρεις από εκείνες που φτιάχνεις ωραίες προτάσεις και δεν χρειάζεται να λες και πολύ σοβαρά πράγματα.
Το άλλο είναι γιατί έδωσε ικανοποιητικότατη άδεια στους νεοορκισθέντες.

Ε τελικά τι θέλει ένας στρατευμένος; Έστω … ναυτευμένος;
Άδειες και απολυτήριο. Τι άλλο…

Κάτι σαν το καλύτερο μάθημα του σχολείου είναι και αυτό.
Ε, όχι και ποιο είναι το καλύτερο μάθημα. Διαχρονικά ήταν, και παραμένει νομίζω, το διάλειμμα. (Η κοπάνα εντάσσεται στα εργαστήρια…)

Η επιστροφή, αργά το μεσημέρι ή νωρίς το απόγευμα, μάλλον πιο άνετη από την μετάβαση.

Ευκαιρία και στον πατέρα να λειτουργήσει και λίγο ως .. Δαίδαλος.
Ορίστε νέε μου, τρέχε.
Κι εγώ θα είμαι απλώς κολλημένος από πίσω σου και δεν θα μιλάω.
Θα βλέπω όμως στο δικό μου το κοντέρ, ότι και το δικό σου γράφει εκατόν εξήντα.

Λες να είμαι λίγο καταπιεστικός;

Οίκαδε.
Ρυθμοί Φθινοπωρινοί.

Προετοιμασία για αύριο. Κυρίως ψυχολογική.
Ανάγνωση του τύπου, ουδέν νεότερο νέο.
Βρήκαμε να σκανδαλολογούμε και τα άλλα τα ρίξαμε στην άκρη.
Η σύλληψη του Παλαιοκώστα, τον κυνηγούσε η αστυνομία 15 χρόνια (μάλλον για παράδοση έμοιαζε. Είναι κι αυτές οι δηλώσεις Πολύδωρα …), η παραίτηση του Σκανδαλίδη από το βουλευτικό αξίωμα για να είναι μόνο υποψήφιος Δήμαρχος Αθήνας (επικοινωνιακό τρικ, αμφίβολης αποτελεσματικότητας) και μερικά άλλα, πέρασαν σε δεύτερη μοίρα.

Ακόμα και η συνύπαρξη Στάη-Ευαγγελάτου, και Χατζηνικολάου -Ζαχαρέα, έμεινε να σχολιαστεί σε άλλη ευκαιρία.

Σε τελευταία ανάλυση, οι μεταξύ τους τριβές δεν προκαλούν τρόμο και δεν φέρνουν απόγνωση στους τηλεθεατές, άρα δεν έχουν και κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Άσχετο, αλλά μόλις το είδα στην τηλεόραση.
Θα ξαναρχίσει λέει η εκπομπή της Δρούζα “Η ζωή είναι παιχνίδι”.
Το ερώτημα είναι “στα χέρια τίνος”;

διάθεση φιλοσοφίας …

Νεαρούληδες.
Η επιτυχία κάνει το μάτι να γυαλίζει.
Η αποτυχία το θολώνει.

Και γιατί φτάσατε έως εδώ;
Βαριέμαι. Ομόφωνη η απάντηση.

Και γιατί όχι;
Και οι πιο μεγάλες ηλικίες στην ίδια κατάσταση κινούνται.

Πιθανόν το ρηματικό επιφώνημα να μην είναι “βαριέμαι“, αλλά είναι ανάλογο.

Η νύξη για πέρασμα από την κοινωνία που κυριαρχούσε, ή εν πάση περιπτώσει ήταν εμφανής, ο ιδεαλισμός με την ευρεία έννοια, ακόμα και για τους οπαδούς του ιστορικού υλισμού, στην κοινωνία όπου κυριαρχεί η ατομική έως και μοναχική πορεία, πέρασε απαρατήρητη και από θέσει ιδεαλιστές.

Η συνάντηση μου με δύο θεολόγους, έξω από το ναΐδριο, τελικά αποδείχτηκε ότι χάλασε τη συνομιλία τους, που μάλλον αφορούσε σε πολύ πιο πεζά θέματα, από εκείνα της σύγκρισης των πολιτιστικών και ιδεολογικών προτύπων.

Αυτά παθαίνει όποιος αποφασίζει από καιρού εις καιρόν να ασχοληθεί έστω και ευκαιριακά με φιλοσοφικές προσεγγίσεις.

Η καθημερινότητα είναι αμείλικτη.

Τα μικρά καθημερινά προβλήματα, η αναζήτησης λύσεων που μπορεί να είναι προφανείς, δεν μπορούν να υλοποιηθούν όμως χωρίς αυθαιρεσία, ο αιφνιδιασμός της ανακαίνισης του κτηρίου και η ανάγκη να βρεθούν ad hoc λύσεις εξ αιτίας της, η αγωνία της απασχόλησης σε συνδυασμό με το γκρέμισμα ονείρων νέων αλλά και άλλων που έπαψαν να είναι νέοι, όλα ετούτα κάνουν το επίθετο “αμείλικτη” να είναι επιεικές.

Το Φθινόπωρο είναι όμορφη εποχή.
Το νοιώθεις, το ψυχανεμίζεσαι, το βιώνεις.
Το βιώνω;

Δεν ξέρω.
Δεν ξέρω αν διατύπωση της τάσης φυγής είναι “χάιδεμα” ή ανάγκη.

Χάιδεμα; Τι θα πει αυτό; Είναι δυνατόν;
Ίσως είναι αδόκιμο, αλλά ναι, χάιδεμα.
Χάιδεμα, αλλά όχι από τους άλλους. Από τον ίδιο τον εαυτό μου.
Ανάγκη να αντληθεί ενέργεια από τις ίδ-ι-ες τις εσωτερικές δυνάμεις.
Κάτι σαν την … ενθαλπία.
Την ενέργεια που είναι αποθηκευμένη αλλά και ρέει καθώς η δράση είναι αδιάλειπτη.
Το αλισβερίσι με το κοινωνικό γίγνεσθαι που είναι ασταμάτητο.

Το πακέτο με τα χαρτιά, που θέλουν έλεγχο και αξιολόγηση, μεγαλώνει.
Η συζήτηση όμως και η “υπόγεια” πρόθεση να επηρεάσω τη δόμηση ονείρων και ιδανικών, μου έδωσε το άλλοθι και μείωσε το άγχος από τη διόγκωση αυτή.

Ναι, σε τούτα τα χαρτιά υπάρχουν και προβλήματα που θέλουν κι αυτά τη λύση τους, όμως τα τέσσερα μάτια μπροστά μου, δήλωναν ότι τουλάχιστον για τώρα, αυτά ήταν το πρωτεύον.

Απομεσήμερο πια.
Μερικές οδηγίες, ανταλλαγή απόψεων, προτάσεις που δίνουν διεξόδους.
Αποχώρηση.

Οι ειδήσεις στην τηλεόραση, -πρώτα θέματα η κομπίνα στο ΙΚΑ, ο εκβιασμός για το θέμα της ΜΕΒΓΑΛ, ανάλογα με τα κανάλια, μια ματιά στις εφημερίδες, και εδώ τα θέματα είναι τα ίδια, ο ποδοσφαιρικός αγώνας της ΑΕΚ με τη Μίλαν που όπως είναι αναμενόμενο, η ελληνική ομάδα χάνει ήδη με 3-0, οι σκέψεις για το κείμενο σχετικά με τα θέματα της παιδείας που όμως ακόμα δεν μπορώ να συγκεντρωθώ να το δομήσω, σπρώχνουν την ώρα και ήδη η νύχτα έχει σκεπάσει για τα καλά όλη την πόλη.

Κάποια άρθρα που έχουν μείνει αδιάβαστα, λέω να με απασχολήσουν στις αμέσως επόμενες ώρες.
Όχι για πολύ όμως.

Η αυριανή ημέρα προβλέπεται να ξεκινήσει αρκετά νωρίς.

δυσθυμία …

Νοιώθω να έχω “αδειάσει”.

Η ημέρα, σχεδόν κάθε μια από τις τελευταίες ημέρες, προσθέτει κούραση, που δεν θα την ενέτασσα στις σωματικές καταπονήσεις.
Εδώ που τα λέμε, το να ανέβω καμιά δεκαριά φορές στο δεύτερο όροφο (και να κατέβω τις αντίστοιχες βέβαια) δεν είναι και τίποτα σοβαρό.
Πιο πολύ το νεφελώδες της κατάστασης είναι το ενοχλητικό..
Και το πιεστικό για πράγματα, εκείνα τα μικρά πράγματα, στα οποία χρειάζεται να δοθούν λύσεις, αλλά ταυτόχρονα στερούν δυνάμεις από τα πιο ουσιαστικά.

Πάντως η επίσκεψη της τρίχρονης ήταν από τις πιο όμορφες στιγμές της ημέρας.
Στα αξιοσημείωτα η συνάντηση και με το συνάδελφο, που έχει πάρει πάνω από δέκα χρόνια σύνταξη και ήρθε να μας δει. Ήταν πολύ καλά.

Η γκρίνια μου, αργά το μεσημέρι, πιο πολύ εκπορευόταν από αυτή την κούραση, παρά από ουσιαστικά προβλήματα και λόγους.

Και η διάθεσή μου να αποτυπώσω σκέψεις και ιδέες, υποτονική κι αυτή.

Και τότε τι κάνω τότε εδώ;

Μάλλον προσπαθώ να ξεπεράσω εαυτόν.

Πίεση στην πίεση.

Μικρή διακοπή να παρακολουθήσω την παρουσίαση της είδησης για τους νεαρούς που φέρονται ότι βίασαν κοπέλα και παρουσίασαν το βιασμό στο διαδίκτυο.

Η κοπέλα, λέει ότι, πριν γίνει ό,τι έγινε, της χορήγησαν ναρκωτικές ουσίες (βιαίως κι αυτές; )

Ο συνήγορος των κατηγορουμένων διατείνεται ότι πρόκειται για εκβιασμό (τι θα έλεγε

Ποια είναι η αλήθεια;

Δεν ξέρω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι βρισκόμαστε μέσα σε συνθήκες, που όλα είναι πιθανά.
Βρισκόμαστε σε εκείνη την κατάσταση που η έλλειψη ηθικών ερεισμάτων τα κάνει όλα δυνατά και επιτρεπτά.

Και την έλλειψη σεβασμού της προσωπικότητας και τους βιασμούς και τους εκβιασμούς.

Πιθανόν, όχι πιθανόν, σίγουρα, χτίζεται το καινούργιο και ζητάει θυσίες στα θεμέλιά του.

Άγνωστο αν το τελικό αποτέλεσμα του νέου οικοδομήματος θα είναι ένα από νέο θαύμα του κόσμου, ή ένας νέος πύργος της Βαβέλ.

Προς το παρόν, όλα αυτά είναι η χαρά της τηλεόρασης.
Βούτυρο στο ψωμί της!

Η προβολή της Λολίτας, στην τηλεόραση, σε άλλο κανάλι, με αφήνει αδιάφορο ως θέμα.
Μάλλον είναι ξεπερασμένο ….

H ήττα του Ολυμπιακού από την Βαλένθια με 4-2, το ίδιο.

ενδεκάτη σεπτεμβρίου …

Ας το παραδεχτώ.
Είναι μερικές φορές που η γκρίνια μου είναι αδικαιολόγητη.
Πιο σωστά τα γεγονότα, μού αφαιρούν το … δικαίωμα στην γκρίνια.

Το πρωί δεν άκουσα το ξυπνητήρι!!!
Η καθυστέρηση ήταν αναμενόμενη.
Δευτέρα σήμερα, πρώτη ημέρα για τους μαθητές στα σχολεία, άρα το “πήξιμο” στους δρόμους περισσότερο από αναμενόμενο.
Αλλά …
Αλλά παραδόξως οι δρόμοι ήταν άδειοι.
Η άφιξη στο χώρο δουλειάς πιο σύντομα από τα συνηθισμένα.
Οι σκέψεις και τα προβλήματα που περίμεναν στη γωνία, δεν άφησαν να αναλυθεί το γεγονός.

Οι ώρες πέρασαν γρήγορα, τα προβλήματα βεβαίως δεν λύθηκαν. Μάλλον προστέθηκαν και άλλα στον κατάλογο.
Αλλά …
Αλλά παραδόξως η πίεση που περίμενα όχι μόνον δεν έκανε την εμφάνισή της, αλλά τα πράγματα μοιάζουν να πήραν μια σειρά.

Οι λοιπές μικρές καθυστερήσεις, μάλλον για καλό ήταν.
Μέχρι και ανεκδοτάκια είχα την ευκαιρία να ακούσω !!!, και τη χαρά της δημοσιότητας να εξασφαλίσω.
Όχι δεν επρόκειτο για τα γνωστά δεκαπέντε δευτερόλεπτα δημοσιότητας που δικαιούμαι ως πολίτης αυτού του κόσμου. Αυτά τα έξω υπερκαλύψει.

Η συζήτηση αργά το μεσημέρι στο γραφείο, όταν όλοι οι άλλοι είχαν αποχωρήσει-μερικοί πολύ πριν την ώρα τους-παρά τα αδιέξοδα που ήταν προδιαγεγραμμένα, μάλλον έπιασε τόπο.
Στα υπαρξιακά προβλήματα και μάλιστα νέου ανθρώπου, χρειάζεται υπομονή και κυρίως έλλειψη εγωισμού. Αν ξεκινήσεις με το είμαι ο μεγάλος και τα ξέρω όλα, (μολονότι μπορεί το δίκιο να είναι με το μέρος σου) το έχεις χάσει το παιχνίδι.

Η κόπωση η χτεσινή δήλωσε παρούσα όλη την ημέρα. Και το μεσημέρι.
Η σιέστα η μεσημεριανή έπιασε και απογευματινό ωράριο.
Το τρέξιμο για να προλάβω όσα είχα σκεφτεί-έπαψα να τα προγραμματίζω-ήταν αναμενόμενο.
Τα αποτελέσματα όμως θετικά.
Η ανακούφιση στα μάτια του συγγενούς, που τον είχαν κατατρομοκρατήσει οι αυτόκλητοι γιατροί της παρέας του, ήταν η πιο μεγάλη ικανοποίηση.
Βλέπεις οι κανονικοί γιατροί καμιά φορά λύνουν προβλήματα.

Και οι απο τηλεφώνου συζητήσεις έφεραν λύση σε προβληματα από παρεξηγήσεις των τελευταίων ημερών, αλλά και ανταπόδοση από πλευράς μου.
Ελπίζω δηλαδή να ήταν ανταπόδοση το ότι θυμήθηκα των επέτειο των γάμων τους, που και τα δυο μέλη του ζευγαριού είχαν ξεχάσει.
Πάντως με ευχαρίστησαν.

Η βραδιά προχωράει με παρακολούθηση τηλεόρασης.
Λίγο πριν το ντοκυμανταίρ του Μουρ, Φαρενάιτ 11/9, τώρα μια έρευνα για το τι συνέβη στις 11/9/2001
Το θέμα είναι πάντα ανοιχτό και επίκαιρο.
Και οι συζητήσεις ενδιαφέρουσες, όχι μόνο ακαδημαϊκά.

Ταξιδάκι …

Το εγερτήριο ήταν καθορισμένο.
6 ακριβώς.
Το πρωί βέβαια.

Κακός ο ύπνος.
Μπορεί η αδρεναλίνη, μπορεί τα όνειρα που δεν είδα, μπορεί και άλλα.
Μπορεί και ο αέρας που σηκώθηκε τη νύχτα.
Ότι και από τα “μπορεί” να έφταιγε, το μόνο σίγουρο είναι ότι το ξημέρωμα με βρήκε με το μάτι ανοιχτό και την ένταση σε υψηλά επίπεδα.
Άνευ συνειδητού λόγου.

Η επιστροφή στο σπίτι, γιατί κάτι ξεχάσαμε και έπρεπε να γυρίσουμε να πάρουμε, δεν είναι και κάτι ασυνήθιστο, ούτε και όμως κάτι που αφήνω χωρίς τη σχετική μουρμούρα.
Κυρίως για το ότι η καθυστέρηση θα γίνει η αιτία αργοπορίας και οδηγικής ταλαιπωρίας.

Η γκρίνια κάποιες φορές γίνεται συνειδητά. Για να … ξορκίσει το κακό.
Και το ξόρκισε.

Οι δρόμοι προς Πελοπόννησο άδειοι.
Τόσο το κομμάτι μέχρι την Κόρινθο, όσο και το τμήμα από εκεί μέχρι την Τροιζήνα. Και το καλύτερο, έχει δοθεί σε χρήση ένα τμήμα του δρόμου που στο παρελθόν ήταν απαγορευμένο.

Οι πινακίδες το έλεγαν. Όριο ταχύτητας 50.
Το ταχύμετρο έδειχνε 130.
Καλά να πάθω.
Οι άνθρωποι το έλεγαν: Μη τρέχεις γιατί θα χυθεί ο καφές σου.

Εκείνο που δεν έλεγαν, ήταν ότι αν χυθεί ο καφές επάνω στο ραδιόφωνο, αυτό θα σταματήσει να παίζει και θα λειτουργεί μόνον όταν του βγάζεις την πρόσοψη!!!
Πάντως για να είμαι ειλικρινής, ούτε οι οδηγίες χρήσης του ραδιοφώνου έλεγαν κάτι τέτοιο.

Το αναποδογύρισμα του καφέ πάνω στο λεβιέ των ταχυτήτων και στο ραδιόφωνο σε μια από τις πολλές και κλειστές στροφές του δρόμου, Κόρινθος Επίδαυρος ήταν το σημαντικότερο συμβάν της πρωινής οδήγησης.

Πριν από τις δέκα το πρωί, ως φιλόστοργοι γονείς, είχαμε πιάσει στασίδι στο ταβερνείο έξω από τη βάση του ναυτικού, αναμένοντας την πρώτη έξοδο του προσφάτος κληθέντος να υπηρετήσει τη μαμά Ελλάς, υιού.
Γνωστές οι διαδικασίες. Βλέπεις όταν τις επαναλαμβάνεις σε μικρό χρονικό διάστημα, τις μαθαίνεις.
Ε, και δεν έχουν αλλάξει και πολλά από την προηγούμενη φορά.
Μόνο ο καιρός ίσως.
Τότε ήταν Μάρτης τώρα Σεπτέμβριος.
Δεκαοχτώ μήνες διαφορά.

Και στο ωράριο επίσης η διαφορά.
Τούτη την φορά η επιστροφή τους είχε ορισθεί στις έξι το απόγευμα. Τρεις ώρες αργότερα από την άλλη φορά. Ένα από τα σημεία τριβής μεταξύ των υιών.
Για να γκρινιάζει ο μικρός-υπηρέτησε πρώτος-, ότι ο μεγάλος έχει πιο πολλές ανέσεις.

Ο αποχαιρετισμός και η ανανέωση του ραντεβού για την Πέμπτη, κατά τα συνήθη αυτών των περιπτώσεων.

Επιστροφή.
Τούτη τη φορά η διαδρομή χωρίς το άγχος της έγκαιρης άφιξης.
Έτσι, η ουρά και το ελαφρύ μποτιλιάρισμα πάλι στις στροφές της Επιδαύρου, κανέναν δεν ενόχλησαν. Ούτε και τα ανάλογα στην εθνική, Κορίνθου Αθήνας.
Κι ας αναρωτιόμουν στο δρόμο τι ήταν αυτό το σήμα που έλεγε ότι οι τέσσερις λουρίδες του δρόμου γίνονται 2, πράγμα που δημιούργησε όπως ήταν αναμενόμενο μποτιλιάρισμα, αλλά δεν ίσχυε.
Τουλάχιστον εγώ πήγα από εκεί που υποτίθεται ότι ήταν κλειστά.
Δεν ήταν.

Η καθυστέρηση πάντως ήταν λογικό επακόλουθο.
Και για μεν την αφεντιά μου απλώς πρόσθεσε λίγη κούραση περισσότερο, για τα διπλανά όμως αυτοκίνητα, μάλλον αρκετό άγχος.
Βλέπεις, η νύφη που καθόταν στο πίσω κάθισμα ενός από αυτά, σίγουρα θα αγωνιούσε μήπως και κουραστεί να περιμένει στα σκαλιά της εκκλησίας ο καλός της και σηκωθεί να φύγει.
Ελπίζω να πρόφτασε.
Και εύχομαι από καρδιάς να ζήσουν και να ευτυχίσουν.

Σπίτι μου καλό μου σπίτι εμείς, καλά μας αφεντικούλια τα σκυλιά.
Όλοι ευχαριστημένοι, που αφήνοντας τα πράγματα, τρέχαμε τους σκύλους βόλτα.

Για το “όλοι” υπάρχουν ενστάσεις βέβαια, αλλά δεν τις λέω. Ας προβάλλω το φιλόζωο εαυτό μου σήμερα.

Αναμενόμενο μετά από αυτά, να αναζητήσω την χαλάρωση που προσφέρει ένα στρώμα και ακόμα πιο αναμενόμενο να δραπετεύσω από την αγκαλιά του Μορφέα μόλις προ ολίγου.

Η μικρή περιήγηση στα διαδικτυακά χωράφια, απέδειξε ότι όλοι περιμένουν να φύγω για να ανοίξουν σημαντικές συζητήσεις.
Θα σηκώσω το γάντι όμως.
Όχι απόψε, γιατί αύριο περιμένει μια όχι και πολύ εύκολη ημέρα, σύντομα όμως.

Προς το παρόν, ας αρχίσω να οργανώνω τα της αύριον.

Χαλάρωση, αλλά και λίγη παραγωγή αδρεναλίνης, έτσι για ποικιλία

Σάββατο.
Ημέρα χαλάρωσης.
Και ημέρα διάθεσης για πολιτικολογία.

Κέρδισε η πρώτη τάση.
Η χαλάρωση.
Δυο σχόλια πολιτικού περιεχομένου τα άφησα να περιμένουν.
Το ένα αφορά σε άρθρο του Γεωργουσόπουλου στα ΝΕΑ για το θέμα των σπουδών γενικότερα και των εξετάσεων ειδικότερα.
Θα καταγράψω μερικές σκέψεις, αλλά δεν έχω διάθεση να το κάνω τώρα.
Πάντως διαφωνώ σε πολλά μαζί του.
Και κυρίως με το ύφος του.

Το άλλο σχόλιο αφορά σε μια αποστροφή του λόγου, που εκφώνησε ο Πρωθυπουργός προ ολίγου στη Θεσσαλονίκη.
Είναι από εκείνα τα σημεία που με κάνουν να λέω ότι οι πολιτικοί ΔΕΝ λένε ψέματα και ανακρίβειες.
Λένε αυτά που σκέφτονται στ’ αλήθεια.
Εκείνο που κάνουν όμως, είναι να το λένε κατά τέτοιο τρόπο, που αυτός που το ακούει να το αντιλαμβάνεται σαν χάδι στα αφτιά του, ενώ πρόκειται για τράβηγμα !!

Αναφέρομαι στο σημείο εκείνο που είπε “Εμείς είμαστε υπέρ της μείωσης των φόρων“.

Πόσοι άραγε δεν είπαν Μπράβο Επιτέλους;
Εγώ πάντως δεν είπα τίποτα. Το ήξερα και το ξέρω.
Είναι υπέρ της μείωσης των φόρων και συνακόλουθα και των κοινωνικών παροχών.
Αυτό το τελευταίο δεν το είπε, αλλά νοείται.
Όπως άλλωστε και η ελαχιστοποίηση του κοινωνικού κράτους.

Πώς θα χρηματοδοτήσει τις δαπάνες (όχι τις σπατάλες, τις δαπάνες) αν δεν έχει έσοδα;
Και από πού θα βρει τα έσοδα αν μειώσει τους φόρους;
Μη βιαστεί κανείς να πει ότι θα μειώσει τις σπατάλες. Πέρα από το ότι είναι αφέλεια να το πιστεύει κανείς αυτό, το θέμα ποτέ δεν ήταν οι σπατάλες.
Η φορολογητέα ύλη ήταν πάντα το πρόβλημα και η κατανομή των βαρών κατά τρόπο κοινωνικά δίκαιο (με όση αοριστία μπορεί να κρύβει αυτό το “κοινωνικά δίκαιο”)

Όμως το είπα από την αρχή.
Σήμερα υπερισχύει η χαλάρωση.
Άλλη στιγμή θα καταγράψω αναλυτικά τις σκέψεις μου για τα παραπάνω.

Προς το παρόν, βρήκα την ευκαιρία να … τζογάρω.
Υπέρ του Παναθηναϊκού που κέρδισε και έτσι κατάφερα να εισπράξω 6 ολόκληρα ευρώ (που είχα χάσει πιο πριν, λόγω Άρσεναλ)
Και υπέρ της Ιντερ, που με κοψοχόλιασε.
Κέρδιζε 3-0. Είπα να ποντάρω υπέρ της τελικής νίκης, έστω και αν για κάθε ευρώ θα κέρδιζα 5 λεπτά.
Ποντάρησα όλα τα λεφτά που είχα, σίγουρος για το αποτέλεσμα.
Με το κλικ της επιβεβαίωσης του στοιχήματος, η οθόνη έδειξε ότι η Ιντερ είχε ήδη δεχτεί 2 τέρματα !!!!
Έμεινα να κοιτάζω τα δευτερόλεπτα να περνούν μέχρι τη λήξη και την -ουφφφ- τελική νίκη της Ιντερ.

Με θετική την έκβαση των αποτελεσμάτων, σκέπτομαι πως ε και λίγη αδρεναλίνη δεν ήταν άσχημη για να κλείσει η ημέρα.

για την Ιστορία …

Εποχή, “το βρώμικο ‘89″.
Η σχέση μου με τα πολιτικά κόμματα ήδη προ μερικών ετών είχε διαρραγεί. Προσωρινά έλεγα τότε, αλλά το προσωρινό συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

Συγκυβέρνηση.
Και η Αριστερά στην εξουσία.

Σάββατο πρωί, συναντώ τον παλιό σύντροφο κάπου στους δρόμους, στην τοπική αγορά.

Αγωνιστής, δοκιμασμένος, πιστό κομματόσκυλο που πήρε και θέση όταν πριν είκοσι χρόνια υπήρξε διάσπαση, χρόνια στις φυλακές και τις εξορίες για να μην προδώσει τα ιδανικά και τα οράματά του.

-Καλημέρα Μπάμπη πώς πάνε τα πράγματα. Τι είναι αυτή η συγκυβέρνηση ρε σύντροφε; Τι θέλουμε εμείς με τους δεξιούς;
Κατευθείαν εγώ, στο θέμα που με “έκαιγε”, εκείνον τον καιρό.

Το στόμα άνοιξε. Η γλώσσα ροδάνι.

-Καλημέρα συντροφάκι, καιρό έχω να σε δω. Πέρνα καμιά μέρα από τα γραφεία. Τα πράγματα άλλαξαν. Η δεξιά δεν είναι η ίδια. Και μη το βλέπεις έτσι. Τώρα έχουμε την ευκαιρία. Μια ζωή εμείς στην απέξω και το κυνηγητό. Παλιά η δεξιά, τα ξέρεις. Φυλάξαμε τις φυλακές και τα ξερονήσια. Μετά πιστέψαμε ότι κάτι θα άλλαζε με το Πασόκ, αλλά πάλι εμείς στην απέξω. Γλιτώσαμε το κυνηγητό βέβαια, αλλά και πάλι, τα ξέρεις, στο στόχαστρο εμείς. Τώρα τα πράγματα αλλάζουν. Θα είμαστε κι εμείς στην εξουσία!!
-Μα το πρόβλημα είναι να μετέχουμε σ’ αυτή την εξουσία; Σ’ αυτό τον τύπο διακυβέρνησης;
-Άκου να σου πω σύντροφε. Εγώ γέρασα. Μια ζωή με κυνηγούσαν. Τώρα τα πράγματα θα πάψουν να είναι έτσι. Να, προχτές ακόμα, ήρθε στην Κόβα από τα κεντρικά και το είπε ξεκάθαρα ο σύντροφος …. Κάναμε συμφωνία, λέει, όλα τα κόμματα που μετάχουμε στην Κυβέρνηση και στις προσλήψεις στο δημόσιο θα έχουμε και εμείς λόγο. Θα προσλαμβάνονται αναλογικά από όλα τα κόμματα …

Η κουβέντα συνεχίστηκε. Καλημεριστήκαμε.
Εκείνος με το κεφάλι ψηλά, συνέχισε τις δουλειές τους.
Εγώ, δημόσιος υπάλληλος από χρόνια, συνέχισα με τις σκέψεις μου.

Όχι δεν τον κατέκρινα. Με ποιο δικαίωμα; Πώς; Γιατί;
Επειδή τα χρόνια του αγώνα, η κατάθεση των ονείρων, τα κυνηγητά, οι φυλακίσεις, οι εξορίες πάνω από πενήντα χρόνια, του είχαν στεγνώσει το όνειρο και το μόνο που μπορούσε να οραματίζεται ήταν μια θέση στο δημόσιο για το παιδί του;

Με ποιο δικαίωμα να γίνω τιμητής των πράξεων των άλλων;

Για το πού καταλήξαμε μετά, στον Μπάμπη αντιστοιχεί ελάχιστη ευθύνη …
Οι καθρέφτες μας, το λένε ξεκάθαρα!!!

Τι με έπιασε σαββατιάτικα και “τρέχω” δεκαεφτά και βάλε χρόνια πίσω;
Ένα κείμενο του αραχτού φταίει, που ήρθε να με …ξε-αράξει …