Απογευματινή βολτούλα…

Τα άνθη της λεμονιάς δήλωσαν την παρουσία τους.
Το φεγγάρι, μια μικρή λεπτή φέτα, ξαπλωμένο στο κρεβάτι του ουρανού.
«Ξάπλα το φεγγάρι όρθιος καραβοκύρης» έλεγε η μάνα μου κι ας ήξερε τη θάλασσα μόνο από τα μπάνια του καλοκαιριού.
Και από τις βόλτες στην παραλία του Φαλήρου, στα πολύ νιάτα της όμως, γιατί αφ’ ότου απόκτησε την αφεντιά μου και τα αδέλφια μου, μεταξύ των όσων εγκατέλειψε ήταν και οι μικρές απολαύσεις καθημερινής απόδρασης.
Όπως και σχεδόν όλες οι μανάδες της γενιάς της και της τάξης της.
Η κοινωνική διαστρωμάτωση πάντα παρούσα.

Απόβραδο. Ο ήλιος χαμένος πίσω από την Καστέλα, ο ουρανός χρωματισμένος με τις γκριμπλέ αποχρώσεις του.
Βόλτα απογευματινή με το σκύλο και ευκαιρία για το μικρό απολογισμό της ημέρας.

Το πρωινό με την καθιέρωση της ανατροπής των καθιερωμένων.
Η έκρηξη. Σαφώς ελεγχόμενη.
Επισημάνσεις και τόνοι υψηλής έντασης. Στοχευμένη διαδικασία.

Η αμφιβολία πάντα στο προσκήνιο.
Πόσο αποτελεσματικό εργαλείο μπορεί να είναι αυτή η επιλεγμένη ένταση;

Σχόλια και συζητήσεις.
Μετά το γεγονός της εκρήξεως.
Φυσικά πάντα υπάρχουν και οι φέροντες ωτασπίδες. Ή οι νυχτωμένοι αλλού.

Εξηγήσεις συζητήσεις ανάλυση.
Ο εκρηκτικός αυταρχισμός επιλεγμένη τακτική. Ο δημοκρατικός διάλογος και η επιχειρηματολογία, βασική αρχή.

Μετά τους τοίχους καιρός να καθαριστούν και τα τζάμια.
Προσοχή στα νεογνά. Επισήμανση και παράκληση.
Και κέρασμα καφέ στον άνθρωπο των τζαμιών για να επικυρωθεί η συμφωνία, που βρέθηκε να είναι και πατριώτης. Στο περίπου δηλαδή γιατί οι σχέσεις με τη γενέτειρα του πατέρα μου, ατυχώς είναι ελάχιστες. Και πολλές φορές ιλαρές.
Πώς αλλιώς να το χαρακτηρίσεις, για παράδειγμα, το γεγονός της γνωριμίας με στενότατους συγγενείς;

Επισκέπτης με όλη την οικογένειά μου στην πρώτη επίσκεψη στην πατρώα γη, καθίσαμε να ξαποστάσουμε σε ένα μικρό καφενείο.
Η παρουσία ξένων πάντα κινεί το ενδιαφέρον των ντόπιων και έτσι ετέθησαν οι αναμενόμενες ερωτήσεις και υπήρξαν οι ανάλογες απαντήσεις.
-Από πού είστε αν επιτρέπεται; Πώς βρεθήκατε εδώ;
-Ο πατέρας μου ήταν από εδώ.
-Ποιανού είσαι;
-Με λένε .. και εμαι γιος του …
-Του Χ… γιου του ….. και της …;
-Μάλιστα, ακριβώς και από όσο βλέπω τους ξέρατε.
-Ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Ο αδελφός της γιαγιάς σου !!!
Ειλικρινής χαρά για τη γνωριμία και ντροπή για την άγνοια.
Πώς να ξέρω ο αδαής ότι … ζούσε ακόμα;

Οι μηχανισμοί επικοινωνίας ακόμα και σε ένα γκρίζο γραφείο, μπορεί να φέρουν ανοιξιάτικα χρώματα.
Και χαμόγελα βέβαια.
Το μεσημέρι φτάνει πάντα στην ώρα του.
Η αποχώρηση των πολλών είναι μια μικρή ευκαιρία για συμμάζεμα της ημέρας και κλείσιμο της εβδομάδας.
Άλλη μια εβδομάδα στο τέλος της.
Εργασιακή εβδομάδα γιατί το Σαββατοκύριακο είναι προ των θυρών…

Η ώρα του σκύλου στο τέλος της, για την ακρίβεια η ώρα τΩΝ σκύλΩΝ.
Δεν είναι ένας. Δύο είναι.

Νεανικό ντύσιμο …

Τώρα για καλό ήταν αυτό;
-Σας πάει το νεανικό ντύσιμο. Το τζην και το πουλόβερ που φοράτε σας δείχνει πολύ νέο.
Μα καλή μου συνάδελφε τι εννοείτε; Ότι δεν τιμώ την ηλικία μου; Εξ ου και η απάντηση.
-Ωραία, αύριο θα βάλω το κοστούμι μου και το παπιγιόν!!!

Γέλια στην ομήγυρη, αλλά η στιφίλα έμεινε.
Καλή μου δεν έκανα νεανικό ντύσιμο. Αυτά τα ρούχα βρήκα μπροστά μου το πρωί και αυτά έβαλα.
Εντάξει δεν είναι και το καλύτερο κριτήριο αυτό αλλά, όταν βιάζεσαι, οι επιλογές δεν είναι και πολλές. Όταν μάλιστα ξέρεις ότι τα μικροπροβλήματα περιμένουν την άφιξή σου.
Και σήμερα η παράδοση τηρήθηκε.

Καλημέρα σας, αρχίστε να τρέχετε.

Ευτυχώς η ζωή που είναι παντού, που χαμογελάει δίπλα μας, πρόσφερε το δώρο της.
Τα περιστέρια βγήκαν από τ’ αυγό τους και πήραν και πόζα για την πρώτη φωτογράφησή τους.

Και μετά, μια από τα ίδια.
Οι συγκρούσεις, τα μικροπροβλήματα, οι λύσεις, τα μεγαλύτερα προβλήματα που οι λύσεις τους δεν μπορούν να προέλθουν από τις δυνατότητες με τις οποίες είναι εφοδιασμένο το μικροσύστημα.
Ένα ζεστό χαμόγελο και ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη, είναι ίσως μια απάντηση στη αγωνία της νεαρής μετανάστριας που ζει χωρίς άδεια παραμονής και θέλει να δει τα όνειρά της, να την πάνε ψηλά και άλλη μια στο νεαρό που μαθαίνει από το πρώτο πέταγμά του στη ζωή, τους σκοτεινούς διαδρόμους των δικαστηρίων όπου διεκτραγωδείται η μιζέρια της καθημερινότητάς του.

Δυο κουβέντες συμπαράστασης και μια καταφατική απάντηση, έστω κι από το τηλέφωνο, μπορεί να γεννήσει το λυτρωτικό γέλιο, στην ψυχή που, πότε το ποτό και πότε οι ταραγμένες σκέψεις έχουν ντύσει στα γκρίζα.

Και η ημέρα τραβάει την ανηφόρα της.
Μπορεί εκεί να είναι και η ομορφιά της δηλαδή.
Στην ανηφόρα. Και στον αγώνα.

Και γύρω οι ειδήσεις να φέρνουν στην επιφάνεια τις τεράστιες ελλείψεις στην υποστήριξη της υγείας, τα πεταμένα χρήματα των ελλήνων φορολογουμένων και το σκυλοκαυγά των τηλεοπτικών καναλιών για το πώς θα μοιράσουν την πίττα της διαφήμισης.

Χαμόγελο …

Και βέβαια αφού βγήκαν, κάποια να τα φροντίζει …

Ποιος να είναι ο ενοχλητικός;

-Η μαμά θα λείψει για λίγο, κι εμείς μόλις βγήκαμε από τ’ αυγό …

Απόβραδο μετά την έκλειψη κι ακόμα πίνω τον καφέ μου …

Σωστά.
Τι θέλω εγώ στο διαδίκτυο.
Το αντεπιχείρημα μπορεί να ήταν ότι δεν υπάρχουν ηλικιακοί περιορισμοί στην επικοινωνία, αλλά η έκπληξη ήταν βάσιμη.
-Δεν έχετε να κάνετε κάτι άλλο; Η ερώτηση ειλικρινής.
Η απάντηση λιγότερο ειλικρινής αν και αληθινή.
-Τούτη την ώρα χαλαρώνω.
Στιχομυθία με μιαν άγνωστη. Ή για την ακρίβεια από λάθος περιλαμβανόμενη στη λίστα του διακομιστή μηνυμάτων κοινώς messenger.

Ευγενικός αποχαιρετισμός. Αμοιβαία διαγραφή.

Απομεσήμερο, η βόλτα στον διαδίκτυο απόδραση από τη ρουτίνα της ημέρας.

Το πρωινό, παρά την έκλειψη, χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις.
Όχι ότι λείπουν τα προβλήματα και οι προβληματισμοί, αλλά αυτά δεν είναι κάτι εξαιρετικό.

Πρωτοτυπία προβλήματος, η καταστροφή του τηλεφωνικού καλωδίου στο γραφείο.
Λύση δόθηκε, αν και το να πέσει νερό από την προσπάθεια καθαρισμού του τοίχου στην πρίζα του τηλεφώνου, δεν είναι και πολύ συνηθισμένο.

Είναι η αλήθεια ότι με παραξένεψε λίγο η τηλεφωνική απραξία των πρωινών ωρών, αλλά μάλλον την απολάμβανα, έως ότου ο «από μηχανής θεός», ήτοι το τηλεφώνημα στο κινητό τηλέφωνο μου επεσήμανε την βλάβη.

Εξυπακούεται ότι κατά την διάρκεια της προσπάθειας εντοπισμού του σημείου της βλάβης και της αποκατάστασης, εμφανίστηκαν όλα τα επείγοντα προβλήματα.

Υπερβολή. Όχι και όλα. Μη κακομελετάω.
Πάντα υπάρχει περιθώριο το κακό να γίνει χειρότερο.

Προβλήματα αρκετά όμως για να βρίσκομαι σε εγρήγορση.
Έτσι, να μη χάνω και τη φόρμα μου.
Μεσήλικας ων, χρειάζεται να προπονούμαι.
Και για όσους έχουν αντίρρηση για τον όρο μεσήλικας, τους παραπέμπω στο χτεσινό άρθρο της Ελευθεροτυπίας «Το τέλος της μέσης ηλικίας» που δυστυχώς δεν υπάρχει στο διαδίκτυο, αλλά ευτυχώς το διάβασα και πολύ το χάρηκα.
Κι ας λένε τα δεκαοκτάρικα ότι η τρίτη ηλικία αρχίζει στα πενήντα.
Τι ξέρουν αυτά, ακόμα δεν βγήκαν απ’ τ’ αυγό;

Σκέφτομαι μερικές φορές τους διαιτητές των ποδοσφαιρικών αγώνων και άλλων ανάλογων παιχνιδιών.

Καλούνται να αποφασίσουν και να αποδώσουν δικαιοσύνη, έχοντας δει μια εικόνα για μερικά εκατοστά του δευτερολέπτου.

Είναι φορές που νοιώθω κάπως έτσι.

Σαν και σήμερα.

Νέοι άνθρωποι που μαθαίνουν να γεννούν οίκτο για να λύσουν πραγματικά ή φανταστικά προβλήματα.
Και να στέκονται μπροστά σου για να αποφανθείς αν πρόκειται για αλήθεια ή ψέμα.

Αίτημα για απόφαση με βάση τη διαίσθηση και όχι τα δεδομένα.

Η ζυγαριά έκλεινε στη πλευρά της αξιοπρέπειας.

Ακόμα κι αν υπάρχει πρόβλημα, η λύση του δεν μπορεί να περνάει μέσα από τα σοκάκια της μιζέριας.

Οι ώμοι έγειραν από το βάρος της απόφασης. Και το ενδεχόμενο λάθους.

Ποτέ και καμιά απόφαση δεν είναι εύκολη εν τέλει.

Ο υπολογιστής στο γραφείο, παρά τις όποιες δυσκολίες, κατάφερε να φέρει στην οθόνη του τη σημερινή έκλειψη ηλίου.

Φυσικά δήλωσα ότι και την επόμενη έκλειψη προτίθεμαι να παρακολουθήσω.
Πειράζει που θα γίνει μετά από 82 χρόνια;
Τι να πειράζει;

Άλλωστε πρόθεση εκδήλωσα …

Το γαλακτομπούρεκο που μόλις έφαγα, ήταν μια συνειδήτη προσπάθεια να ξεφύγω από τον κύκλο των προθέσεων και να περάσω στη δράση.
Και μόνον ως τέτοια να κριθεί παρακαλώ …

Η ζωή που περιμένει να «σκάσει απ’ τ’ αυγό».

Στο παράθυρο, ανάμεσα στο τζάμι και το κλιματιστικό, οι φτερωτοί φίλοι, βρήκαν φιλόξενο χώρο. Και ασφάλεια.

Αρκετές οι προϋποθέσεις από όσο φαίνεται για να στήσει το σπιτικό του, το ζευγάρι των περιστεριών.

Η παρουσία τους όλο το χειμώνα, συντροφιά για τον ένοικο του γραφείου και πολλές φορές ξάφνιασμα για τους επισκέπτες του.

Αρκετές φορές το κουλούρι χαρίστηκε στους «γείτονες».

Το κρύο του χειμώνα κράτησε όλο αυτό τον καιρό, κλειστό το παράθυρο και έκρυβε τα «εν τω οίκω» των συγκατοίκων από όλα τα αδιάκριτα βλέμματα.

Μέχρι σήμερα.
Που ο ήλιος βγήκε με τα καλά του χαμόγελα και ζήτησε επιτακτικά να ανοίξει το παράθυρο.

Το βλέμμα αδιάφορο περιπλανήθηκε στα γύρω κτήρια μέχρι που, αδιάκριτο, πρόσεξε το σπιτικό των γειτόνων.

Η πρόσκαιρη απουσία τους και η ευτυχής συγκυρία να υπάρχει στην τσάντα η φωτογραφική μηχανή, επέτρεψαν να απαθανατιστεί η όμορφη στιγμή.

Το χαμόγελο από το όμορφο δώρο, ισορρόπησε την πίεση από την πρωινή επίσκεψη, καθώς και την λίγο μεταγενέστερη.

Η ζωή με τα πάνω και τα κάτω της.
Η ζωή με τις ασχήμιες και τις ομορφιές της.

Η ζωή που ξαναγεννιέται κάθε στιγμή …

Πατέρας, γιοι

Πάλεψε με τα κύματα.

Δε σκιάχτηκε την αντάρα. Πολέμησε με την αλμύρα.

Μα τούτο ‘δω. Τούτο ‘δω …
Δυο γιοι. Δυο παλικάρια.
Τα όνειρα για τη συνέχεια τ’ ονόματος, της γενιάς.

Πενήντα χρόνια στη θάλασσα. Από παιδί. Ούτε το δημοτικό καλά, καλά δεν είχε τελειώσει, όταν στο πρώτο κιόλας μπάρκο ξανοίχτηκε στους ωκεανούς.
Γύρισε όλες τις θάλασσες της γης, πάτησε σ’ όλα τα λιμάνια, είδε το φως ν’ ανατέλλει πίσω από βουνά και μέσα από θάλασσες.

Μικρά τα διαλείμματα στη πατρώα γη.
Σ’ ένα απ΄ αυτά παντρεύτηκε.
Το χαρμόσυνο για το γιο το έμαθε καταμεσής στη θάλασσα από τον μαρκόνη.
Κέρασε όλο το καράβι.
Ο γιος. Ο διάδοχος.
Το πρωτόσφιξε στην αγκαλιά του, όταν ήδη ήταν πέντε χρονών.

Λίγος ο καιρός στην ξηρά και μετά πάλι για την πάλη με τα κύματα.
Εκεί τον βρήκε και το δεύτερο χαρμόσυνο.

Ο δευτερότοκος.

Τα χρόνια πέρασαν.
Η αλμύρα βάθυνε τις ρυτίδες, τα χέρια ροζιάσανε, το βάδισμα βάρυνε.
Νόστος.
Τώρα μπορούσε να χαρεί τη ζωή, που δεν χάρηκε.
Να νοιώσει τη χαρά του πατέρα.

Η ζωή όμως …

Άλλα βρήκε.

Το όνειρό του έδυσε καθώς ο ένας γιος, εικοσιτριάχρονος πια, μπαινοβγαίνει στο κόσμο της σιωπής και του παράλογου, ενώ ο άλλος ο μικρότερος αγωνίζεται να καταλάβει όσα οι λειτουργίες του μυαλού του δύσκολα κρατάνε.

Και του ‘μεινε αντί για τ’ όνειρο, η αγωνία στα μάτια να κραυγάζει:
Τι θα γίνουν όταν φύγω;

Γυρτός σηκώθηκε να φύγει.
-Έχω περάσει φουρτούνες, είπε. Έμαθα να παλεύω.

Το δάκρυ, δε φάνηκε. Το ρούφηξε το ρυτιδιασμένο μάγουλο.

Πούσαι Αη Νικόλα να βοηθήσεις να παλέψει, τώρα στα στερνά, με τούτο το μπουρίνι.
Τι μπουρίνι. Kαταιγίδα είναι, θαλασσοταραχή, κοσμοχαλασιά …

Με τη νέα ώρα σήμερα. ….

Λογικό ήταν.
Τα βιολογικά ρολόγια δεν κουρδίζονται, ούτε και ρυθμίζονται αυτόματα.
Μπορεί ο υπολογιστής μου να προσάρμοσε την ώρα του τα ξημερώματα του Σαββάτου, αν και συνέλαβα να κάνει κι αυτός το λαθάκι του, ο οργανισμός μου έχει τη δική του άποψη.

Δευτέρα σήμερα και ήρθε κάπως βαρύ το ξύπνημα.
Άφιξη στο γραφείο με καθυστέρηση. Όχι τίποτα τραγικά πράγματα. Στο πεντάλεπτο η απόκλιση, αλλά στο πεντάλεπτο plus, για να βάλω και νεολογισμό στο λόγο μου.

Κοίτα να δεις όμως. Τα προβλήματα φαίνεται ότι υπόκεινται στο δικό τους προγραμματισμό.
-Καλημέρα σας, το πρόβλημα σας περιμένει
-Ευχαριστώ δεν θα πάρω.
-Μα σας παρακαλώ, τι, θα μας προσβάλλεται;

Εκών άκων αντιμέτωπος με την ασυνεννοησία.
Συζητήσεις διευκρινίσεις, συμβιβασμοί, δολοφονικά χαμόγελα.
Η λύση πάντα υπάρχει.
Ουδέν πρόβλημα άλυτον.

Η διάθεση ευτυχώς όρθια.
Αλλιώς την είχα φανταστεί την εκκίνηση της ημέρας, αλλά τι να γίνει, όχι όπως ήξερα, αλλά όπως βρήκα.

Φυσικά ένα πρόβλημα δεν έρχεται μόνο του.
Όλο και κάποιο μέλος της οικογένειάς του θα έρθει να του κάνει επίσκεψη. Μπορώ να σου πω και δεύτερο και τρίτο και τέταρτο.
Η διάθεση να βρεθούν λύσεις ευτυχώς δεν εγκατέλειψε τον αγώνα.

Σχεδόν μεσημέρι και επιτέλους η παραγγελία για καφέ δόθηκε!!!

Ήλιος, ουρανός γαλανός με τα συννεφάκια του βέβαια, διάθεση πάντα ανοιξιάτικη. Ακόμα και μετά από την αιφνίδια επίσκεψη.

Η συζήτηση και οι φιλοσοφικές προσεγγίσεις στην ώρα της λήξης.
Και το σχετικό ανέκδοτο.

Η καθυστερημένη άφιξη επέβαλε αυτοτιμωρία. Μισή ώρα παραπάνω χωρίς όμως κανένα άγχος και χωρίς πίεση.
Ίσα ίσα. Ευκαιρία να δοθούν λύσεις και να γίνουν ουσιαστικές υποδείξεις.
Και κουβεντούλα.

Αργά το μεσημέρι τα επείγοντα προβλήματα έχουν βρει τη λύση τους, οριστική ή πρόσκαιρη και η αποχώρηση γίνεται γεγονός.

Η κάμερα ξεχασμένη στην τσάντα, δίνει την ιδέα για καταγραφή σκηνών του δρόμου με πρώτη αυτή από το κατέβασμα της γέφυρας.

Ωραία, ο δρόμος δεν είναι και πολύ γεμάτος, θα φτάσω γρήγορα.

Αν δεν έχει αντίρρηση ο κύριος βέβαια…

Η διάθεση για φωτογράφηση συνεχίστηκε και ο απολογισμός δεν ήταν και μικρός.
Με την πρώτη ευκαιρία, θα πάρουν την θέση τους στο μπλογκ.

Επετειακό

Το διακοσιοστό !!!
Διακόσια κείμενα έχουν μπει εδώ από τις 25 Ιουλίου και ώρα 10 και 54 μμ.
Αυτό εδώ είναι το διακοσιοστό δηλαδή.

Το πρώτο ήταν μια φωτογραφία από το δρόμο.
Ένα πανό πάθους.
Κραυγή ενός συμπολίτη στη Λίλη του
«ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΛΙΛΗ ΜΕ ΠΟΝΑΣ?».

Μετά, άρχισα να γράφω για να γεμίσω τις καλοκαιρινές ώρες.
Πιο μετά, για να βγάλω πιέση και ένταση.
Και ακόμα πιο μετά, για τη χαρά της παρέας που άρχισε να δημιουργείται.

Από τις 2 Δεκεμβρίου γράφω σχεδόν ένα κάθε ημέρα.
Μόνο της 8ης Μαρτίου λείπει. Χωρίς κάποιον ειδικό λόγο. Οι δουλειές της ημέρας ανέβαλαν τη γραφή του.
Σκέφτομαι, όσο ακόμα θυμάμαι την ημέρα, να τη συμπληρώσω.
Ετσι για να μην μείνουν κενά.

Υπήρξαν ημέρες που έγραψα και δύο ή και τρία κείμενα και τα έβαλα στο μπλογκ.
Μερικά ακόμα έμειναν στο «πρόχειρο». Ούτε που θυμάμαι πια γιατί.
Έτσι θα μου ήρθε εκείνη τη στιγμή.

Υπήρξαν ημέρες που πιέστηκα να γράψω. Αρκετές θα έλεγα.
Και άλλες που τα κείμενα πίεζαν να βγουν.

Τα πιο πολλά γράφτηκαν σ’ αυτόν τον υπολογιστή.
Ο πρώτος υπολογιστής, αυτός που ξεκίνησα την μικρή αυτή περιπέτεια, αποδήμησε.
Μου άφησε ενθύμιο τον σκληρό δίσκο του. Μέσα σε ειδική θήκη, λειτουργεί σαν εξωτερικός.
Μερικά από τα κείμενα, γράφτηκαν στον υπολογιστή του γραφείου.
Το έχω σημειώσει αυτό και άρα αμαρτία εξομολογουμένη ουκ έστι αμαρτία.

Μια καρδιά στα χέρια σου σού φέρανε
κάντη ό,τι θες είναι για σένανε.

Ο Φίλιππος Νικολάου, στην πρωινή εκπομπή που είναι καλεσμένος, τραγουδάει και φέρνει εικόνες στη μνήμη,
Πολλές φορές, πολλά από τα κείμενα εδώ, γράφτηκαν με τέτοιες αφορμές. Ένα τραγούδι, μια είδηση, μια εικόνα, από την τηλεόραση ή την εφημερίδα, ή τον δρόμο, έδωσαν το έναυσμα για να γραφτεί το κείμενο. Και να χωρέσει μετά μέσα του και τα μικρά, ασήμαντα, τα καθημερινά.
Αλλά και σκέψεις και ιδέες και πολιτικές απόψεις ακόμα.

Δεν ξέρω αν θα συνεχίσω να γράφω με τον ίδιο ρυθμό.
Ίσως γράφω και πιο συχνά. Ίσως και όχι.

Όταν θα φύγεις
εγώ θα σβήσω εγώ θα σβήσω

Μα σαν γυρίσεις
δεν θα μου φτάνουν
χιλιάδες δρόμοι για να τους τρέξω

Όταν γυρίσεις
πόση αγαπη θα μου χαρίσεις…

Πάντα μάρεσε αυτό το τραγούδι.
Άσχετο με το θέμα σήμερα, αλλά ήταν ή θα είναι το μόνο άσχετο που έγραψα εδω;

Πόσο πάει…;

Αλλαγή της ώρας.
Ξημέρωσε ο Θεός την ημέρα, αλλά τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι, ρυθμίσαμε τα ρολόγια να δείχνουν μια ώρα αργότερα.

Θα χρειαστεί λίγος χρόνος προσαρμογής στα νέα δεδομένα.

Το απόγευμα πάντως ήταν λίγο παράξενο τα ρολόγια να δείχνουν περασμένες επτά και ο ήλιος να μην έχει δύσει.

Και το πρωινό της Κυριακής ήταν παράξενο χωρίς εφημερίδες, μια και τα κυριακάτικα φύλλα είχαν μοιραστεί από το Σάββατο.
Όχι ότι είχε τελειώσει η ανάγνωσή τους, αλλά το πρωινό ήταν αλλιώς.

Η μεσημεριάτικη βόλτα προς τα βόρεια προάστεια, δεν προέβλεπε αυτή τη φορά γεύμα σε μπουφέ ξενοδοχείου.
Ήταν προγραμματισμένη για μεσημεριανό φαγητό και για την παρουσίαση των αποτελεσμάτων της μετακόμισης, που έγινε την προηγούμενη εβδομάδα.

Όλα στη θέση τους, η κούραση ξεχασμένη και τα χαμόγελα στα πρόσωπα δήλωση πως η προσαρμογή στο νέο σπιτικό είναι πλήρης.

Οι δρόμοι στην επιστροφή μισοάδειοι, για την ημέρα τουλάχιστον. Ήταν από τις φορές που συνειδητοποιείς ότι δεν είναι οι αποστάσεις μακρινές, οι συνθήκες τις κάνουν.
Και κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Ώρες απογευματινής χαλάρωσης.
Λίγο διάβασμα, μικρές διαδρομές στο διαδίκτυο, τηλεόραση.

Η τηλεόραση στις ομορφιές της.
Αγώνας βόλεϋ
Η προσπάθεια, η ένταση, η πίκρα της ήττας.
Το χειροκρότημα.

Και μετά …
Μετά …
Πόσο πάει η αξιοπρέπεια;
Δεν ξέρω τις τιμές στη Συγγρού, αλλά στην τηλεόραση τις καθορίζει η εκπομπή «Πολύ την Κυριακή»
Αίσχος.
Ο «χαρούμενος» παρουσιαστής, ναι για τον Αρναούτογλου λέω, ζητάει από έναν σύζυγο, τον «αξιότιμο» κο Βαγγέλη, να κουρέψει (!!!) τη γυναίκα του, μπροστά στις κάμερες για να κερδίσει τα δώρα της εκπομπής.

Η σύζυγος προβάλει κάποιες αντιρρήσεις

Το κοινό στο στούντιο φωνάζει:

-Βαγγέλη γερά κόφτης τα μαλλιά.

Η σύζυγος τελικά ενδίδει.

Κι αυτός ο γελοίος το κάνει!!!

Κούρεψε τη γυναίκα του-τη βίασε στην πραγματικότητα- μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου, για κάποια ευρώ!!!

Ξεφτίλα !!!!!!!!

Το ψαλίδι δεν κόβει μόνον τα μαλλιά της «κυρίας», τραυματίζει ανεπανόρθωτα την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.
Η τηλεόραση στην αθλιότητά της.

Ντροπή ρε γελοίοι.

παράδοση …

Πολύ καιρό είχε να συμβεί.
Έντεκα το πρωί και να είμαι ακόμα στο κρεβάτι.
Κατέρριψα το φετινό μου ρεκόρ.

Παράξενη η αίσθηση.
Βέβαια όλης της σημερινής ημέρας η αίσθηση ήταν παράξενη.
Πιο πολύ με Κυριακή έμοιαζε.
Και οι εφημερίδες που σήμερα διένειμαν τα κυριακάτικα φύλλα τους, μαζί με το ότι ήταν κλειστά τα μαγαζιά, βοήθησαν στην ενίσχυση της αίσθησης.

Η πρωινή αργοπορία, εν τέλει μίκρυνε και την ημέρα.

Όλα έμοιαζαν να βιάζονται.

Πάντως η όποια βιασύνη δεν χάλασε τις παραδόσεις.
Και το σαββατιάτικο τραπέζι στρώθηκε και ο μπακαλιάρος με τη σκορδαλιά σερβιρίστηκαν και το ποτό καταναλώθηκε και ιστορίες ειπώθηκαν.

Τρεις καλές γειτόνισσες
και οι τρεις αρχόντισσες
ψαροκόκαλο ευρήκαν
στην ταβέρνα πήγαν…

Στίχοι σχετικοί με τα εδέσματα της ημέρας.
Αν και από το σερβιρισμένο μπακαλιάρο είχε απομακρυνθεί κάθε υποψία κοκάλου, οι στίχοι ήρθαν να θυμίσουν τις παλιές «καλές» εποχές, τότε που «δένανε τα σκυλιά με τα λουκάνικα«, αλλά ελλείψει άλλου μεζέ, ένα ψαροκόκαλο ήταν αρκετό για να συνοδέψει με τη γεύση του, την κατανάλωση κάμποσων κατρούτσων ρετσίνας.

Για τη σημερινή ημέρα η επιλογή ήταν ούζο.
Ίσως χαλάσαμε την παράδοση λίγο, αλλά με το σύνολο των σερβιρισμένων εδεσμάτων πήγαινε περίφημα. Και οι αγκινάρες με τον αρακά και τα κουκιά με το γιαούρτι, που βγήκαν συμπληρωματικά του μπακαλιάρου με τη σκορδαλιά, ψήφισαν «δαγκωτό» υπέρ του ούζου.

Και όπως ήταν φυσικό, δεν διαταράχτηκε μόνο η παράδοση, αλλά φτιάχτηκε και το κεφάλι λίγο περισσότερο βαρύ απ’ το κανονικό.
Αυτό όμως, όχι μόνο δεν χάλασε τη διάθεση, αλλά αντίθετα ανέβασε στην εκτίμηση τα σιροπιαστά που ήρθαν να ολοκληρώσουν το μεσημεριανό γεύμα.

Αν ήταν απαραίτητη η μεσημεριανή σιέστα;
Όπως το δει κανείς.

Πάντως το ραδιόφωνο, πρόσφερε τις μελωδίες του και καθόλου άσχημα δεν ακούγονταν τα τραγούδια της ελληνικής παράδοσης μέσα στο ήσυχο σαλόνι, την ώρα της χαλάρωσης.

Έχω την εντύπωση πως ξέχασα να πάω στην παρέλαση…

Παραμονή ευαγγελισμού ..

Έχουν δίκιο όσοι λένε ότι δεν επιτρέπεται να ρωτάς μια κυρία, πότε γεννήθηκε.
Διότι μετά από κάποια ηλικία του ερωτώντος, υπάρχουν και ενδεχόμενα καρδιακών επεισοδίων, εξ αιτίας των απαντήσεων.

Το πρόγραμμα σήμερα χαλαρό.
Μέχρι και μικρή απόδραση για καφέ προέβλεπε.
Και φυσικά η ευκαιρία δεν έμεινε στα αζήτητα.

Η παρέα έξω από τα συνηθισμένα καλούπια, έχοντας αφήσει στην κρεμάστρα τα ενδύματα της καθημερινής τυπικότητας.
Συζητήσεις, σχόλια, κοινωνική κριτική, ζωδιακές αναλύσεις!!!

Αναπόφευκτες και οι ηλικιακές προσεγγίσεις.

Και τίθεται η ερώτηση προς νεαρά είναι η αλήθεια συνάδελφο,
«εσύ πότε γεννήθηκες;»
Μα κάνουν τέτοιες ερωτήσεις σε κυρίες;
Και όμως τις κάνουν αλλά μετά, καλά να πάθουν όσοι το αποτολμούν.

Άμα τη απαντήσει εις το τεθέν ερώτημα, η ομήγυρις ανεφώνησε δι’ ενός στόματος:
–Μα, έχουν γεννηθεί τα παιδιά αυτής της χρονολογίας; Εγώ νόμιζα ότι κυοφορούνται ακόμα;

Και όμως, όχι μόνον δεν κυοφορούνται, όχι μόνον έχουν γεννηθεί, αλλά, άκουσον άκουσον, στέκονται απέναντί μας χαμογελαστά και δηλώνουν:
–είμεθα εδώ κύριοι συνάδελφοι.

Ο καθρέφτης απέναντι αψευδής μάρτυρας του ότι είναι καιρός να αρχίσουν κάποιοι να προετοιμάζουν την αποχώρησή τους.

Να πώς μια κατά τα άλλα χαρούμενη ημέρα, μπορεί να μετατραπεί σε ημέρα μελαγχολίας και περισυλλογής.

Ευτυχώς, η κουβέντα άλλαξε γρήγορα θέμα.
Τα 9/8 του ζεϊμπέκικου και οι τρόποι χορευτικής απόδοσής του, βοήθησαν να ξεχαστεί το ατόπημα και να διαλυθούν τα νέφη της κατάθλιψης, που είχαν αρχίσει να συγκεντρώνονται απειλητικά.
Το
Αλήτη μ’ είπες μια βραδιά χωρίς καμιά αιτία/ μα του αλήτη η καρδιά δε σου κρατάει κακία,

που θα μπορούσε να αποδοθεί και με αντικατάσταση του Αλήτη από ένα παπούλη, είναι κι αυτό ένα ζεϊμπέκικο, που συνέδεσε την προηγούμενη κουβέντα με την μετά, αλλά ευτυχώς εξόρκισε και τη μελαγχολία.

Ο καφές κινδύνεψε να μετατραπεί σε γεύμα με τάσεις και για δείπνο θα τολμούσα να πω, όταν η παρέα αποφάσισε να πάρει το δρόμο της επιστροφής.
Βοήθησε σ’ αυτό τόσο η λιγούρα όσο και το τηλέφωνο που έφερε προτάσεις για επίσκεψη σε άλλη gourmet γωνιά.
Εδώ που τα λέμε, Παρασκευή σήμερα, λήξη της εργατικής εβδομάδας, μια μικρή γαστριμαργική ατασθαλία, δεν είναι και προς κολασμό.

Όσο και αν η πρωινή επίσκεψη στη ζυγαριά έδειξε ότι οι μέχρι τώρα επιλογές, έχουν αρχίσει να δείχνουν ένα κάποιο φως στο τούνελ.
Η αύξηση της Εντροπίας κατά ενεργειακό περιεχόμενο προερχόμενο από έξι κιλά λίπους, όπως και να το κάνεις, είναι μια καλή είδηση και μάλιστα παραμονή του Ευαγγελισμού.
Μια μικρή ατασθαλία δεν θα αλλάξει την ήδη δρομολογηθείσα πορεία ..

Κουρά …

Το θέμα δεν είναι να πας για κούρεμα.
Άντε και το αποφάσισες.
Το θέμα είναι το πού θα βρεις να παρκάρεις.

Γύρω γύρω το τετράγωνο πέντε (!!!) φορές έως ότου να εντοπισθεί η πολυπόθητη θεσούλα.
Αμ, καλά είχα κάνει την προηγούμενη φορά και είχα πάει με το ποδήλατο.
Μόνο που τότε ήταν αρχές Φθινοπώρου …

Το ψαλίδι κάνει τη δουλειά του και η μνήμη τη δικής της.

Άλματα μισού αιώνα.

Κούρεμα φούντα.
Όχι εν χρώ. Φούντα.
Όλο το κεφάλι κουρεμένο με τη χοντρή μηχανή και μόνο λίγο μαλλί, σαν μια μικρή φούντα στο μπροστά μέρος.

Η καρέκλα ψηλή για τα ηλικιακά δεδομένα και πολύ χαμηλή για να δημιουργήσει ο καλλιτέχνης κουρέας με την .. εν τω στρατεύματι κτηθείσα ειδικότητα.
Η λύση απλή. Μια σανίδα, στηριγμένη στα πλαϊνά της πολυθρόνας, ανεβάζει το επίπεδο της δημιουργίας.
Μετά ήρθε το αμερικάνικο κούρεμα. Βλέπεις ήταν η εποχή που ο έκτος στόλος ναυλοχούσε στον Σαρωνικό.

Τα αμερικανάκια είχαν γίνει μόδα.
Και οι τσίκλες, και τα ρούχα από το Πι Εξ και ο Αμερικάνικος ραδιοφωνικός σταθμός του Ελληνικού (AFRS).

Η εποχή της ετεροδικίας…

Το μυαλό στα σημερινά. Στα μέτρα για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της Άνοιξης.
Στις συζητήσεις και τις υποδείξεις. Τα λόγια και τα έργα.

Άσχημο πράγμα να μην έχεις επίγνωση του μεγέθους της άγνοιάς σου.
Και ακόμα πιο άσχημο, να ζητάς θέση υψηλής επικοινωνιακής ευθύνης ενώ ταυτόχρονα έχεις θέσει υποψηφιότητα καταζητούμενου, για εγκλήματα κατά της γλώσσας.

Μη κρίνεις ίνα μη κριθείς, θα επισημάνει ο νηφάλιος παρατηρητής.
Σωστά. Είναι φορές όμως που χρειάζεται να κρίνεις.
Και να αξιολογήσεις.
Και τότε, βρίσκεσαι στο δίλημμα: επισημαίνεις τα ολισθήματα της γλώσσας, τι ολισθήματα δηλαδή, κατρακύλες ήταν, ή τα καταπίνεις.
Η απάντηση, εν τέλει, είναι προφανής.

Ημέρα πιο χαλαρή από άλλες και τα παράθυρα επικοινωνίας, μπορεί να γίνουν δίαυλοι για να περάσουν απ’ αυτούς οι ευωδιές και τα χρώματα της Άνοιξης.

Ένα χαμόγελο, ένας έξυπνος λόγος, ένα κλείσιμο ματιού, μπορεί να αποφορτίσουν και να χρωματίσουν τον αέρα της ατμόσφαιρας με χαρούμενους τόνους.

Ακόμα και την κίνηση στους δρόμους και μάλιστα εις διπλούν μπορείς να ανεχτείς.
Ή τουλάχιστον να μη τους βαρυγκωμήσεις, καθώς τους διαβαίνεις, ώρα 3 τ’ απομεσήμερο.

Οι επι κεφαλής εργασίες, ολοκληρώθηκαν.

Πολλές οι αλλαγές.
Η καρέκλα δεν χρειάζεται πια σανίδα.
Το κούρεμα έγινε περιποίηση μαλλιών.
Ο καλλιτέχνης μπαρμπέρης, έγινε Η κομμώτρια ανδρικών κομμώσεων.
Και ο αιώνας, άλλαξε κι αυτός αρχικό αριθμό.

Η αποχώρηση είναι πάντα πιο εύκολη από την άφιξη και το παρκάρισμα. Όπως και νάχει όμως η νέα επίσκεψη για την περιποίηση της κόμης, θα γίνει με το ποδήλατο.

Μεσοκαλόκαιρο θα είναι άλλωστε…

Ημερολογιακές εγγραφές …

Οι κοινοί τόποι, άγνωστη γη..
Ο κόσμος των σπουδών και των επαγγελμάτων.
(Πόσο μεγάλωσε η απόσταση…)

Η ευθύνη που δεν αναλαμβάνεται.
Ο ηγέτης που ψάχνει πατερίτσες.
Θάνατος του αλτρουισμού.

Η δειλία που κατατροπώνεται από ένα χαμόγελο.
Ποιός είναι ο Αστερίξ;
(Δεν ξέρω τα παραμύθια που ακούνε σήμερα τα παιδιά.)
Μια ώρα δίχως πρόγραμμα. Μια ώρα κερδισμένη.

Οι συγκρούσεις για το αδειανό πουκάμισο της κοιμισμένης περηφάνειας.
Ομερτά για το αυγό του φιδιού.
Η απόσταση που μεγάλωσε.
Οι φωνές που το κραυγάζουν.

Το σκισμένο φρύδι.
Ο φόβος της εκδίκησης.

Μια κουβέντα, μια ανάσα και πάλι ο δρόμος κάτω απ’ το συννεφιασμένο ουρανό.

Σιωπές.
Πικρό στόμα.
Χαμόγελα πεταμένα στη λάσπη.

Και γιατί πρέπει ένα μυθιστόρημα να αρχίζει να γράφεται από τον πρόλογο;

Με αυτά τα δεδομένα ….
Επειδή ο ενέργειές του δεν επέτρεψαν ….
Mε τέτοιες διαστάσεις που πήρε το θέμα …
Δεν ήταν δυνατόν ….
Καυγάδες και συνεχείς αμφισβητήσεις …
Η απάντηση που πήρε, δεν μπόρεσε να καλύψει τα κενά ….
Εξηγήσεις που δεν έπειθαν..
Οι μορφές την ακολουθούσαν από το παρελθόν …
Λόγια λόγια λόγια από στόματα κλειστά, σε ώτα σφραγισμένα …
Υπερβολικές σκέψεις για νεκρά γεγονότα, αλλά αναλύοντας τις αιτίες …

Το τελευταίο κεφάλαιο του μυθιστορήματος έφτασε ήδη τις 30 σελίδες.
Το ξαναδιάβασε.
Δεν ήταν αυτό που ήθελε.
Άνευρο και, εν τέλει, μετέτρεπε το μυθιστόρημα, από αφήγημα σύγκρουσης προσωπικοτήτων και καταστάσεων, σε, ούτε λίγο ούτε πολύ, κάτι σαν αστυνομικό μυθιστόρημα.

Τα παράτησε.
Ώρα 3 μετά τα μεσάνυχτα. Το σώμα του ήταν όλο πιασμένο.
Αύριο η συνέχεια. Ή όταν τέλος πάντων θα είχε έμπνευση.

Το ξυπνητήρι στη συνηθισμένη ώρα του. Μόνο που οι επίσης συνηθισμένες πρωινές κινήσεις, σήμερα δεν έγιναν.
Κάθισε μπροστά στον ανοιχτό υπολογιστή και άρχισε να πατάει τα πλήκτρα.
Οι τριάντα σελίδες του τελευταίου κεφαλαίου αντικαταστάθηκαν από μερικές γραμμές.

Ήταν τόσο απλό.

Έκλεισε την πόρτα πίσω του. Χωρίς φωνές.
Τι νόημα θα είχε ένας καυγάς ακόμα;
Κατέβηκε τις σκάλες, πέρασε μέσα από τον ανθισμένο κήπο και βγήκε έξω.
Στην γωνία του δρόμου, πάνω από τη σκάρα του υπονόμου, χωρίς να σκεφτεί καν, άνοιξε το χέρι.
Την ησυχία του πρωινού τάραξε ο μεταλλικός ήχος.
Το κλειδί που κρατούσε, το κλειδί της πόρτας που μόλις είχε κλείσει πίσω του, αφήνοντας όμορφες στιγμές του τελευταίου χρόνου- τρυφερές ίσως αναμνήσεις του μέλλοντος- αναπήδησε ελαφρά πάνω στην σκάρα και, περνώντας από ένα άνοιγμα του μεταλλικού πλέγματος, χάθηκε στο βάθος του υπονόμου.
Κατέβηκε από το πεζοδρόμιο και άρχισε να προχωράει προς την κοντινή στάση των λεωφορείων.

Θα έμπαινε σε όποιο περνούσε πρώτο.

Τι σημασία είχε ο προορισμός;

Πρώτη ημέρα της Άνοιξης….

-Σε θέλουν στο τηλέφωνο.
Η ματιά, μέσα στο μισοσκόταδο, στο ρολόι. 7 και 30′.
-Άργησα να πάρει. Με πήρε ο ύπνος. Πώς θα προλάβω την πρωινή διαδρ…
Μα γιατί νύχτα ακόμα;
Πού είμαι;

Απόγευμα 7.30.

Η μεσημεριανή σιέστα κράτησε ολόκληρο τρίωρο και συνoδεύτηκε με προσωρινή απώλεια της αίσθησης του χρόνου και του χώρου.
Αν είναι δυνατόν!
Και είναι ακόμα μόλις η πρώτη η ημέρα της Άνοιξης.

Η απογευματινή βόλτα με τους σκύλους, με καθυστέρηση κι αυτή, στο ανοιξιάτικο μισοσκόταδο.

Το μυαλό στις στιγμές της ημέρας.
Η επικοινωνία με τους άλλους. Οδηγίες, παραινέσεις, συζητήσεις.
Λύσεις που μπoρούν δοθούν σε προβλήματα. Προβλήματα, που οι λύσεις τους ξεπερνούν τα μέτρα των δυνατοτήτων.
Η ανασφάλεια του ανθρώπου και ο αγώνας επιβίωσης, μπορεί να εκμηδενίσουν την προσφορά της κουλτούρας; Να ξεριζώσουν το σπόρο που φύτρωσε;

Κι ο ήλιος έξω να καλεί. «Παράτα τα και βγες στη φύση«.
Και το καθήκον να λέει «Εδώ»
Μέχρι στιγμής νικάει το καθήκον.

Μικρά διαλείμματα, λουλούδια στην αυλή της καθημερινότητας. Ευχάριστες ανάσες.

Λουλούδια όμορφα σαν κι αυτά της Άνοιξης.

Το βλέμμα στο μίσχο του λουλουδιού. Ένα λουλούδι, μόνο, στη μέση του κήπου του μικρού πάρκου.
Η μοναξιά και η ομορφιά της στολίζει τις σκιές του απόβραδου.

Η Φύση φτιάχνει ποιήματα και περιμένει τους εραστές τους λόγου, να τα κάνουν κτήμα των πολλών.

Η μικρή βραδινή βόλτα παίρνει τέλος. Θα επαναληφθεί σε τέσσερις πέντε ώρες.

Δυστυχώς, το αφιέρωμα στο Σαββόπουλο δεν το πρόλαβα, παρά μόνο στο τέλος του.
Όαση ο λόγος οι εικόνες τα τραγούδια του. Μνήμες της νιότης.
Η τηλεόραση στις όμορφες στιγμές της. Ταξίδια στο χρόνο.

Η μεταφορά στο σήμερα, εξίσου δυνατή.
Η εξέγερση των νέων στη Γαλλία κραυγή, γροθιά, φτύσιμο στα μούτρα.
Σήμα.
Ο κόσμος αλλάζει.
Η ελπίδα ζει.
Μέχρι που οι σημερινοί εξεγερμένοι, θα αρπάξουν τα ηνία της εξουσίας.
Hippies, Yippies, Yuppies(Χιπις, Γιπις, Γιάπις).
Πολυτεχνείο, Σοσιαλισμός, Νεοφιλελεύθερες σκέψεις.
Κύκλοι…

κύκλοι….

Ε, ναι. Ήρθε.
Αύριο, τι αύριο, σε λίγες ώρες μπαίνει και επίσημα.

Για την Άνοιξη λέω. Ήρθε. Τη νοιώθεις. Τη βλέπεις στο φώς που μοιάζει να ξύπνησε.
Τη βλέπεις στην κίνηση στους δρόμους. Τη μοιράζεις στη μυρωδιά των λουλουδιών.

Η απογευματινή βόλτα καθυστέρησε.
Σκοτάδι έξω, αλλά ανοιξιάτικο σκοτάδι.
Τα φώτα των αυτοκινήτων, τα φώτα των σπιτιών και των καταστημάτων, τα φώτα της πόλης, ήταν διαφορετικά.
Τα αστέρια ψηλά, τρεμόσβηναν, μα το να τα κοιτάξεις απόψε ήταν αλλιώς. Η ψύχρα θύμιζε ότι μόλις πριν λίγο βγήκαμε από το χειμώνα, αλλά φρόντιζε να φωνάζει ότι είναι ανοιξιάτικη κι αυτή.

Η μυρωδιά του νυχτολούλουδου, καιρό είχε να κάνει αισθητή την παρουσία της, έβαλε κι αυτή την πινελιά της.

Εικοσιμία Μαρτίου αύριο.
Εαρινή ισημερία.
Πρώτη ημέρα της Άνοιξης.
Η νίκη του ήλιου πάνω στο σκοτάδι.

Από το πρωί (μου) φάνηκε ότι πάει ο χειμώνας τελείωσε.
Δευτεριάτικα και, πράγμα παράξενο, δεν … μουρμούριζα.
Όχι ότι έλειπαν οι αιτίες. Απλώς δεν μουρμούριζα.

Η ημέρα κύλησε με τη ρουτίνα της.
Χωρίς μεγάλα σκαμπανεβάσματα και χωρίς εκπλήξεις.

Από αύριο θα μετράμε τις ημέρες της Άνοιξης.
Καλώς να έρθει …

Νέος κύκλος της ζωής αρχίζει.

ανυπακοή …

Κούραση και σήμερα.
Αργά το βράδυ μπροστά στον υπολογιστή, απόπειρα καταγραφής μικρών στιγμών της ημέρας που έφυγε.
Τα δάχτυλα αρνούνται όμως.
Και το μυαλό.

Δεν θέλουν να γράψουν κάτι. Ούτε καν πώς ήταν η ημέρα.
Όχι ότι έγινε κάτι συγκλονιστικό. Τα συγκλονιστικά πήγαν αλλού. Δεν ξέρω πού, αλλά όχι σε εμένα.
Τα λιγότερο συγκλονιστικά, δεν θέλουν να βγουν.
Ντρέπονται ίσως, για την ασημαντότητά τους.
Και θέλουν να μείνουν κλεισμένα….
Και βρήκαν σύμμαχό τους τα δάχτυλα και το μυαλό.

Κοίτα κάτι συμμαχίες. Και μάλιστα απόψε.

Θα τους κάνω τη χάρη.
Δεν θα τα πιέσω άλλο. Δεν έχει νόημα να πιέζω.

Σίγουρα η έλλειψη διάθεσης δεν είναι αποτέλεσμα της κούρασης .
Τουλάχιστον δεν είναι αποτέλεσμα της σωματικής καταπόνησης.

Πού να αναλύεις όμως τώρα όλα τα αίτια.
Ας τα αφήσω έτσι γι’ απόψε.

Προσκλητήριο και σύναξη …

Μετακόμιση στο ευρύτερο οικογενειακό περιβάλλον. Η παρουσία φίλων τε και συγγενών, επιβεβλημένη.
Σκέφτομαι, ότι τούτο είναι ένα από τα ελάχιστα κατάλοιπα κοινωνικής αλληλεγγύης.

Στις παλιές γειτονιές, όλοι «βάζανε ένα χεράκι» για να συντρέξουν το γείτονα. Τώρα αυτό έχει χαθεί μαζί με τις γειτονιές.
Και είναι κάτι φορές, σαν κι αυτή τη σημερινή, που σημαίνει προσκλητήριο και όλοι είναι παρόντες.

Νοικοκυριό τριακονταετούς συμβίωσης και επί δεκατέσσερα χρόνια εγκατεστημένο στο ίδιο σπιτικό, δεν είναι και πολύ εύκολο να μετακινηθεί.
Δύσκολη η απόφαση της μετακόμισης, αλλά επιβεβλημένη.
Ευτυχώς, η όλη διαδικασία έγινε από γραφείο μεταφορών. Από εκείνα που αναλαμβάνουν σχεδόν τα πάντα.
Η παρουσία φιλικών προσώπων είναι που κάλυψε τα κενά του «σχεδόν¨.

Η προ δεκατετραετίας ανάλογη μετακόμιση και πάλι είχε μαζέψει τους ίδιους σχεδόν.
Μόνο που τότε όλοι ήμασταν και δεκατέσσερα χρόνια μικρότεροι.
Και το νοικοκυριό βρε παιδί μου.
Κι αυτό είχε πράγματα κατά δεκατέσσερα χρόνια λιγότερα.
Καλή η δικαιολογία αυτή η τελευταία, αλλά ας τα ομολογήσω, τα βάρη οφείλονταν στην πρώτη αιτία.
Στα δεκατέσσερα χρόνια.
Μεγάλο το βάρος τους. Όπως και να το κάνεις.

Η διάθεση όμως, ευτυχώς αυτή δεν άλλαξε.
Κέφι για το μάζεμα και το ξαναστήσιμο. Και οι σχετικές πλάκες.
Και τα πειράγματα.
Ο καθένας μας, αψευδής μάρτυρας των χρόνων που πέρασαν και βάρυναν όλους του υπολοίπους.
Βλέποντας τις σημερινές ρυτίδες της φοιτητριούλας του εβδομήντα και λαμπερής κυρίας του ενενήντα, αντίκριζες τη σκοτεινιά του δικού σου προσώπου σήμερα, στα δυο χιλιάδες έξι.

Περνάνε τα άτιμα τα χρόνια.
Τουλάχιστον να περνάνε καλά.

Αργά τ’ απόγευμα το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς, είχε τελειώσει.
Τα υπόλοιπα αύριο. Ευτυχώς υπάρχει το χρονικό περιθώριο.

Στο δρόμο για την επιστροφή στο δικό μου σπίτι-ευτυχώς δεν προβλέπεται στο ορατό μέλλον δική μου μετακόμιση, αλλά ποτέ δεν ξέρεις- η κούραση δήλωσε σαφώς παρούσα.
Είπαμε, άλλον να είσαι .. άντα και άλλο ήντα.

Και άλλο βέβαια να είσαι είκοσι και να βγαίνεις στους δρόμους του Παρισιού σήμερα, των άλλων πρωτευουσών αύριο, για να διαμαρτυρηθείς για την πολιτική απέναντι στην απασχόληση και τις απολύσεις.
Η τηλεόραση μεταφέρει αυτές τις ειδήσεις και οι εικόνες είναι εύγλωττες.

Όπως και οι εικόνες από την κηδεία του Μιλόσεβιτς, με τη θλίψη στα μάτια των σέρβων συμπατριωτών του, που τον συνόδεψαν στην τελευταία του κατοικία.
Θλίψη για τον ηγέτη τους που πίστεψαν, ανεξάρτητα από το ποια είναι η γνώμη άλλων, θλίψη για την αξιοπρέπειά τους, που τους ζητούν να την κηδέψουν κι αυτήν, οι ισχυροί του κόσμου.

Σάββατο βράδυ και ανάγκη για μερικές ανάσες χαλάρωσης.
Λίγο ποτό και

άνοιξε άνοιξε γιατί δεν αντέχω
φτάνει πια φτάνει πια να με τυρανάς …

Δεν είναι η φωνή της Μπέλλου, αλλά η παρουσία της πλανάται …

Άλλη μια βδομάδα στο τέλος της …

Μανάδες.
Πίσω από τους κανακάρηδές σας, να μαζέψετε ό,τι χαλάνε.
Και μπροστά, να βάλετε εσείς τα στήθη σας, να ανοίξετε τις πόρτες που κλείνουν.
Τους χαλάτε, μας χαλάτε, αλλά το χαίρεστε αυτό που κάνετε.
Γι αυτό σας αγαπάμε.

Πώς να αντισταθείς στο δάκρυ της μάνας;
Κι ας ξέρεις ότι κάνεις κακό.

Σκέψεις, που συνεχίζονται στον προθάλαμο της σύσκεψης.
Δίωρη σύσκεψη, για να λυθούν τα προβλήματα της ανθρωπότητας. Ή στο περίπου.
Ωραία. Ας την κάνουμε την έκπτωση.
Σύσκεψη για να ρυθμιστούν θέματα του προγράμματος, που έπρεπε να είχε ξεκινήσει πριν μερικά χρόνια, κι ακόμα στα προκαταρκτικά βρίσκεται.

Όλα τα καλά τελειώνουν- και οι συσκέψεις βέβαια- οπότε η ρουτίνα ξαναρχίζει και μαζί τα προβλήματά της. Ευτυχώς οι ώρες σήμερα ήταν βιαστικές και πέρασαν γρήγορα στην ιστορία.

Να, που καμιά φορά και η ιστορία κάνει την εμφάνισή της εκεί που δεν την περιμένεις.
Το τηλεφώνημα επείγον και πιεστικό. Για το πόνημα του ξενυχτιού της προηγούμενης εβδομάδας. Εκείνο, που μετά την παρουσίασή του, ακολούθησε επίσκεψη στο παραδοσιακό ταβερνείο.

Η σύμπτωση της ημέρας. Για λόγους άσχετους, βρέθηκε στην τσάντα μου το δανεικό memory stick, που ήταν αποθηκευμένο το κείμενο. Ναι για το προαναφερθέν πόνημα λέω.

Μερικές διορθώσεις, γιατί είναι άλλο ομιλία και άλλο γραπτό και προσπάθεια να απομακρυνθεί ο ήπιος αλλά ενοχλητικός πονοκέφαλος.

Το κείμενο έφυγε, ο πονοκέφαλος όχι.

Με πήρε στο κατόπι μέχρι το σπίτι.
Και μετά. Συνεχίστηκε μη και τον ξεχάσω.

Ευτυχώς, αργά το απόγευμα, αποφάσισε να με εγκαταλείψει κι έτσι η συζήτηση για τη σημερινή «πρώτη» της έναρξης μιας νέας σταδιοδρομίας, ήταν ανάλογη του γεγονότος.
Καλή αρχή γιε

Πατεράδες.

Χαλαρή απόψε η βραδιά…

Ψύχρα απόψε.
Όχι κρύο. Ψύχρα.
Το φεγγάρι, μια ημέρα μετά την πρεμιέρα του, βγήκε πίσω από το βουνό κι αμέσως έσπευσε να κρυφτεί πίσω από τα σύννεφα.

Οι εναλλαγές του καιρού και της διάθεσης σημεία της εποχής.

Ηλιόλουστο το πρωινό κ’ η αδρεναλίνη στα ύψη.
Συνήθως αυτά τα μεγέθη είναι αντίστροφα, σήμερα όμως είπαν να αλλάξουν τον κανόνα.

Και οι προγραμματισμοί άλλαξαν.
Γι αλλού το πρωί ξεκίνησα, την πεπατημένη βρέθηκα να ακολουθώ.
Αναποδιές και μικρές χαρές. Αλλά οι χαρές πολύ μικρές. Έως ανύπαρκτες.
Ενώ οι αναποδιές, στο κανονικό τους μέγεθος.
Μη χάνουμε και τη φόρμα μας.

Πάντως τα ανακλαστικά λειτούργησαν.

Η ημέρα προχώρησε, παρά τους παραλογισμούς, τις χαζές αιτιάσεις καθυστερήσεων και τις κυριολεκτικά αιματηρές εχθροπραξίες. Αν όμως πω, ότι η αντιμετώπιση όλων αυτών, ήταν διανθισμένη με χαρούλες και χαμόγελα, θα θεωρηθεί ότι βιάζομαι να φέρω την πρώτη Απριλίου.

Μεσημεράκι πια, με μια μικρή ανατροπή κι εδώ των συνηθισμένων, αποφασίστηκε ταχυφαγική έρευνα.

Καιρό είχα να επισκεφθώ τα Goody’s της περιοχής. Πράγμα παράξενο, ή την ίδια σκέψη την έκαναν ταυτόχρονα δεκάδες άλλοι συμπολίτες, ή απλά η αφεντιά μου, ζω αλλού.

Ψύχραιμα κοιτώντας το θέμα και με διάθεση να είμαι αντικειμενικός, μάλλον το δεύτερο πρέπει να ισχύει.

Η σκέψη να κάνω συγκρίσεις με άλλες γαστριμαργικές προσεγγίσεις των τελευταίων ημερών, ούτε καν μου πέρασε από το μυαλό. Τουλάχιστον εκείνη την ώρα. Προτίμησα να απολαύσω τη σαλάτα μου.

Αν το επιχειρήσω τώρα, φοβάμαι ότι θα αποδυθώ σε κοινωνιολογικές αναλύσεις και πολιτικοϊδεολογικές προσεγγίσεις, οπότε, μετά από σύντομη σύσκεψη με τον εαυτό μου, λέω να το πραγματοποιήσω εν ευθέτω χρόνω.

Προς το παρόν, το φεγγάρι, που συνεχίζει να παίζει με τα σύννεφα, προσκαλεί για μια βόλτα στην βεράντα, μέχρι το ποτήρι με το κόκκινο κρασί, ν’ αδειάσει.

Λίγο έμεινε άλλωστε.