Με τις σκέψεις να ταξιδεύουν άναρχα …

Το φεγγάρι γεμίζει σιγά σιγά..
Θυμίζει ημέρες Αυγούστου.
Είναι κι αυτή η ζέστη που ξανάρχεται.

Οι ρυθμοί όμως σαφώς πιο γρήγοροι.
Οι θόρυβοι της πόλης δηλώνουν πως η ρουτίνα ξανάρχισε.
Και τα προβλήματα το ίδιο δηλώνουν.
Όχι ότι αυτά γενικώς είχαν πάει διακοπές.
Το είδος και η έντασή τους είναι που κάνουν τη δήλωση.

Μια ημέρα, σαν όλες τις άλλες του Σεπτέμβρη που ξεκίνησε.
Η αγωνία για το μέλλον των παιδιών τους στα μάτια των γονιών, που εν τέλει ζητάΜε τη δική Μας εξασφάλιση.
–Ξέρετε το παιδί σας έχει κι αυτές τις επιλογές. Δοκιμάστε κι εκεί κι εκεί.
-Ναι, αλλά πώς θα φτάνει έως εκεί που είναι λίγο ανάποδα η συγκοινωνία;

Ε, δεν ξέρω και όλα τα δρομολόγια των αστικών συγκοινωνιών της Αθήνας.
Λάθος μου, αλλά δεν το ξέρω. Ίσως όταν γίνω σταθμάρχης…

Ούτε το άλλο πρόβλημα ξέρω πώς θα λυθεί.

Δεν είναι η ανάλγητη η κοινωνία, και εγώ σαν μέλος της, που δεν θέλει να δοθεί η λύση.
Γιατί το πρόβλημα δεν είναι πρόβλημα. Είναι αποτέλεσμα προβλήματος, που κι αυτό, με στη σειρά του, είναι αποτέλεσμα άλλου προβλήματος.
Και στο κέντρο του είστε εσείς κύριέ μου. Αλλά πώς να σας το πω;
Κι αν σας το πω τι θα βγει;
Δεν με ακούτε, γιατί αν με ακούγατε εμένα, θα είχατε ακούσει νωρίτερα και τις φωνές μέσα στο σπίτι σας.

Τώρα θα μου πεις, ποιος είσαι εσύ που μιλάς;
Τις φωνές στο δικό σου σπίτι τις ακούς όλες τις φορές;
Είσαι πάντα εκεί; Είσαι εκεί για να είσαι εκεί, ή για να μπορείς αν είσαι αλλού;
Ο αναμάρτητος πρώτος …

Καλύτερα η σιωπή και η ανάληψη της ευθύνης που μου αναλογεί.
Όσο είναι αυτό εφικτό.

Το πακέτο με τα χαρτιά στον γραφείο επάνω, κρύβει από όλα.
Η κλεφτή ματιά που έριξα, δεν αφήνει καμιά αμφιβολία.
Όσο και αν σκέφτηκα ότι το ποτήρι είναι πικρό, θα χρειαστεί να το πάρω στα χέρια μου και να αποφασίσω.
Γιατί η τελική απόφαση θα είναι δική μου, ακόμα κι αν μπουν κι άλλοι στο χορό. Το ξέρω.
Και γι αυτό η σκέψη ήταν όχι αυτό πάλι.

Το τηλέφωνο άνοιξε το παράθυρο για λίγο.
Δυο λόγια, η ανταλλαγή απόψεων, τουλάχιστον έστειλε για λίγο στο πίσω μέρος του κεφαλιού το πρόβλημα. Και αυτό και τα άλλα.
Μπορεί και να έδωσε χρόνο και μέθοδο να αλλάξει η οπτική.
Πώς να ξέρω αν είναι προς το καλύτερο;

Όχι ότι από το τηλέφωνο έρχονται λύσεις.
Και προβλήματα καταφτάνουν. Και ευκαιρίες να θαυμάσω-απορήσω για τις άμυνες που μπορεί να έχει κανείς και, κυρίως, την καχυποψία του.
Και να νοιώσω την πίκρα να γίνεται, έστω για λίγο, κυρίαρχη γεύση.
Όχι ότι δεν το περίμενα.
Το περίμενα.
Δεν το ήθελα.

Θα μου πεις, πολλά δεν θέλουμε αλλά δεν μπορούμε και να τα αλλάξουμε.

Η εικόνα του γείτονα, κατά πολύ μικρότερού μου, να παλεύει να κρατήσει όρθιο το κορμί του, με γέμισε θλίψη και βέβαια δεν ήθελα να τη δω.
Την είδα όμως.
Δίπλα του, τη σύντροφό του, που του έδινε το παράγγελμα να πατήσει το πόδι σταθερά.
Το παράγγελμα να ζήσει.
Μακάρι να την ακούσει.

Οι σκέψεις «χύμα» στην οθόνη.
Πώς όμως να είναι κι αλλιώς;
Δεν τις καθορίζω. Έρχονται.

Ίσως κάποια στιγμή επιχειρήσω να τις χειραγωγήσω.
Τώρα δεν έχω και πολύ αυτή τη διάθεση.
Δεν ξέρω κι αν θέλω να τις ταξινομήσω.
Μπορεί να μου προκύψουν κι άλλες, που τώρα δεν θέλω να τις αντικρύσω.
Προτιμώ να βλέπω το φεγγάρι να ταξιδεύει στον ουρανό …

Η απουσία μου, ήταν απουσία περιεχομένου.
Αν δεν έχεις τι να πεις, ίσως καλύτερα είναι να σιωπάς.
Αλλιώς προκύπτει κάτι σαν τα παραπάνω …
E, και ναι, είναι αλήθεια, «κακό σκυλί….».

Πτήσεις και προσγειώσεις …

Τα πρωινά σχέδια όπως σχεδιάστηκαν.
Μόνον που όταν δεν είναι μόνο δικά σου τα σχέδια, και όταν η παρουσία σου χαλάει των άλλων τα σχέδια και τα όνειρα, ή είναι πιθανόν να τα χαλάσει, τότε το στομάχι γυρίζει περίεργα.

Ανιχνεύσεις του βέλτιστου. Υποτίθεται.
Τι νόημα έχει και γιατί;
Ακούγεται προκλητικό το ερώτημα αλλά δεν είναι.
Δεν καταγράφεται εδώ πλήρως, γι αυτό ηχεί έτσι.

Να που μερικά πράγματα έχουν τη δική τους δυναμική.
Δεν χρειάζεται αν τα κυνηγήσεις. Έρχονται και σε βρίσκουν.
Και τα καλά και τα κακά.
Τα κακά, η συνάντηση και η επισήμανση. Δικόμου παιδί. Δικό Του δηλαδή

Τα καλά, το τηλεφώνημα και η παράταση μιας εβδομάδας.

Η ανακοίνωση της παράτασης έδωσε κυριολεκτικά ζωή.
Οι ήχοι δεν άφηναν καμιά απούτως αμφιβολία.
Ανακούφιση.
Τουλάχιστον κερδίθηκε χρόνος για τους χειρισμούς.
Οπωσδήποτε αύριο πρέπει να κινηθώ.

Και η ρύθμιση για προσωρινή έστω αποδέσμευση, ελπίζω να δώσει ευκαιρία.

Τουλάχιστον το απόγευμα κύλησε πιο ήρεμα.
Η αίσθηση ότι μπορεί να προκύψε μια λύση, έστω κι αν δεν είναι άμεσα δικό μου το πρόβλημα, προσφέρει μια ανακούφιση.
Πόσο εύκολο είναι τελικά να γίνεις μέρος του γενικότερου προβλήματος.
Όσο και αν το ξέρεις ότι είναι λάθος, όσο και αν το επισημαίνεις στους άλλους.

Τα άλματα στις σκέψεις και στα συναισθήματα, έχουν γίνει η ειδικότης μου.
Κτηθείσα στην καθημερινότητα.

Στο μυαλό μέσα καρφωμένη η εικόνα μια έντονης προσωπικότητας, και η δημιουργία της ψευδαίθησης ότι μπορεί να υπάρξει μια θετική λύση.
Η ρεαλιστική προσέγγιση των πραγμάτων λέει πως δεν θα γίνει τίποτα.
Παραμένω ιδεαλιστής.
Θέλω να παραμένω.

Μπορώ όμως και υποψιάζομαι.
Την έλλειψη ιδεαλισμού και την ιδιοτέλεια. Έστω κι αν αυτή εμφανίζεται σε ψήγματα.
Ας μην τα καταλαβαίνω όμως όλα.

Γιατί έτσι κι αλλιώς χρειάζεται να προσγειώνομαι συχνά.
Και να προσγειώνω και τους άλλους.
Για να μη μετατρέπεται η προσγείωση σε συντριβή.

Μάλλον γίνομαι υπερβολικά επιφυλακτικός αλλά δεν έχω και πολλές άλλες επιλογές.

Η νύχτα βοηθάει να απομακρυνθούν οι σκιές.
Συνεπικουρεί και η τηλεόραση.
Αρκεί να μην παίρνεις στα σοβαρά αυτά που βλέπεις.

Και τώρα τι θα κάνουμε που είμαστε οι … βάρβαροι;

Ο θρίαμβος δεν ήρθε.
Ήττα από την Ισπανία στο τελικό του παγκοσμίου πρωταθλήματος μπάσκετ.
Πολλά με λίγα. 70-47
Ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος τίποτα.
Υπερβολικό βέβαια.
Κυρίως αν είσαι ο δεύτερος.

Οι εφημερίδες από το πρωί και τα περιοδικά προετοιμάζουν το κλίμα.
Το μάτι σκαλώνει και σε συνεντεύξεις που ακυρώνουν οι συνεντευξαζόμενοι τον ευατό τους.
Μια είναι η συνέντευξη και γένους θηλυκού η ομιλούσα.

Το μεσημέρι αφιερωμένο εξαιρετικά.
Στην αγαπημένη όλων των ελλήνων βέβαια και την ήττα της.
Όχι δεν θα θέσω πάλι το θέμα των φυλετικών διαφορών.
Ποτέ δεν το έθεσα βέβαια, ούτε και πρόκειται εκτός κι αν κάνω χιούμορ.

Κυριακή απόγευμα με ησυχία.
Οι καημένες οι τηλεοράσεις. Είχαν ετοιμαστεί για πανηγυρισμούς και θριάμβους, αλλά εν τους προέκυψε.

Ό,τι καλύτερο μια τανία.
Παρά τις πολλές και εμφανείς ατέλειες,α κόμα και σε εμένα τον αδαή, είχε ενδιαφέρον.
Το ξετύλιγμα της ιστορίας της αιώνα, μέσα από την προσωπική ιστορία μιας αμερικανίδας φωτογράφου, διήρκεσε σχεδόν ένα τετράωρο. Και το ενδιαφέρον ήταν αμείωτο.
Με τις διαφημίσεις όμως πρέπει κάτι να γίνει.
Δεν αντέχονται.
Ώρα δυο τα ξημερώματα της Δευτέρας, και η τηλεόραση συνεχίζει ακάθεκτη.
Και οι διαφημίσεις επίσης.
Τουλάχιστον το τέλος της ταινίας, έφησε μια γλυκειά γεύση.
Για αν δούμε το αύριο το δικό μου πώς θα ξεκινήσει…

ξόδεμα

Με ενόχλησε και με ενοχλεί.
Σαφώς και γνωρίζω την περιορισμένη μου επάρκεια.
Και την ανεπάρκειά μου. Σίγουρα.
Αλλά να το βλέπεις μπροστά σου….
Πώς να αντιδράσω;

Μένει η αποδοχή. Ο συμβιβασμός.
Και πάλι όμως….

Κοιτάζουν και είναι σαν να λένε, εσύ γιατί δεν μπορείς; Τι έκανες; Πού ξοδεύτηκες;
Πού;

Τι να πω για το φεγγάρι που διάβηκε μισό απόψε πάνω στον ουρανό;
Τι να πω για όσα περιμένουν και ζητάνε οι άλλοι;
Τι ζητάω εγώ;

Μένει η φυγή.
Για να μη το πω κρύψιμο.

Το τηλεφώνημα, τηλεφωνήματα καλύτερα, κάποια στιγμή προκάλεσαν την έκρηξη.
-Μη μου λες για άλλους. Δεν μπορώ να ανακατεύομαι με πράγματα που δεν έχω τη δυνατότητα να λύσω…
Και ποια μπορώ να λύσω;
Τουλάχιστον να κερδίσω χρόνο.
Έως τη Δευτέρα.

Και η επίσκεψη στο γιατρό.
Συνοδός.
Ψάχνει να βρει κάπου να κρατηθεί.
Πώς μπορώ να αρνηθώ;

Δεν μπορώ!
Δευτέρα απόγευμα κι αυτή και ό,τι προκύψει.

Και εγώ χρειάζεται να πάω.
Να δούμε πότε …
Άλλωστε δεν είναι και κάτι σοβαρό, ούτε και επείγον.

Ευχές …

Καλό μήνα.
Και καλό Φθινόπωρο.
Και καλές αρχές για ό,τι ξεκινάει.

Η ημέρα πάντως, ήδη τελειώνει.

Ο απολογισμός της ημέρας. Συνήθειο πια.
Αλλά ποιον ενδιαφέρουν τα όσα σημαντικά έγιναν μέσα στο δικό μου μικρόκοσμο;

Συναντήσεις, άγχη, αγωνίες και όνειρα, το ιδανικό του βολέματος, ρυθμίσεις της τελευταίας στιγμής.
Εικόνες ανάκατες.
Ψηφίδες μιας μεγάλης τοιχογραφίας, μέσα στο απειροστό της ύπαρξής μου.

Και γιατί αυτά είναι σημαντικά;
Για ποιον;

Μάλλον συνηθισμένα τα ερωτήματα. Και αναπάντητα.

Αφορμές πές τες για να καταγραφεί το φιλμ της ημέρας.

Α και ο αγώνας μπάσκετ που δεν είδα.
Νενικήκαμεν.
Ποιοι; Πότε;
Η ελληνική ομάδα την αντίστοιχη αμερικανική στο μπάσκετ.
101-95!

Να βγάλει κανείς το συμπέρασμα ότι φυλετικά υπερτερούμε των άλλων, επειδή νικήσαμε τους αμερικάνους στο μπάσκετ;
Καλό ακούγεται.

Τότε όμως, για την κάθε αθλητική ήττα μας, που είναι και οι περισσότερες, να δεχτούμε ότι λειτουργεί σαν απόδειξη της φυλετικής μας υστέρησης;
Δεν μου αρέσει.

Ας μείνω στις ευχές.

Καληνύχτα.
Καλό Σαββατοκύριακο.

πρωινό φιλί …

H γκρίνια έφερε φιλί!!!

Πρωινό εγερτήριο και τα συνηθισμένα.
Σχεδόν.

Η έλλειψη γάλακτος για το πρωινό, μοιραία έφερε την γκρίνια.
-Μα να τρέχω και γι αυτό πρωί, πρωί; Δεν φτάνει επιτέλους που τρέχω με τα σκυλιά;

Στο γωνιά του δρόμου, με το λάστιχο του νερού στο χέρι καθάριζε το πεζοδρόμιο, μπροστά στο σπίτι τους.

Η καλημέρα ανυπόκριτη.
Και από τις δυο πλευρές.
Αλίμονο.
Σχεδόν συγγενής. Νονά του αδελφού μου, γειτόνισσα από τα μέσα της δεκαετίας του πενήντα.
Όσο ζούσαν και οι δυο γονείς μου, και ήταν και εκείνη με την οικογένειά της στην Ελλάδα, ήταν η οικογενειακή μας παρέα.
Μετά, στα χρόνια της χούντας, πρόλαβαν και έφυγαν για Αμερική, αλλιώς μάλλον θα έκαναν διακοπές στα ξερονήσια, και επανήλθαν, στις αρχές του ενενήντα.
Στο μεταξύ είχαν αλλάξει πολλά.

Το λάστιχο πήγε στην άκρη και η καλημέρα έγινε μια διαχυτική αγκαλιά.
Και αμοιβαία φιλιά.

-Σας αγαπάω πολύ
-Μα και εμείς, το ξέρετε.

Και είναι αλήθεια.
Είναι από τους ανθρώπους, που τους νοιώθω πραγματικά δικούς μου.
Κι αγκαλιά της, κι αν δεν ήταν γλυκιά σαν της μάνας, πώς θα μπορούσε άλλωστε, την ζωντάνεψε στη μνήμη όμως.

Η γκρίνια ξεχάστηκε.
Η κατήφεια έγινε χαρά.
Το βαρύ νευρικό βήμα, έγινε ανάλαφρο.

Η είσοδος στο χώρο δουλειάς, με προσγείωσε.
Και η πρώτη συνάντηση.
Και οι άλλες που ακολούθησαν.
Με διαφορετικό τρόπο η κάθε μια, αλλά χωρίς να αφήνουν αμφιβολίες περί των συνθηκών.

Ευτυχώς, οι ανησυχίες της προηγούμενης ημέρας, έμειναν εκεί.
Στο παρελθόν.
Τα πράγματα κινούνται στους απολύτως προγραμματισμένους ρυθμούς τους, χωρίς αποκλίσεις.

Ο ύπνος του μεσημεριού, σχεδόν απόγευμα είχε φτάσει δηλαδή, βοήθησε να χαλαρώσει η εσωτερική πίεση, όχι όμως και ο μυϊκός πόνος στα πόδια.
Σαν να έτρεχα!!
Αυτό κι αν είναι από τα περίεργα.
Πόνος στο κορμί σαν να έκανα γυμναστική.
Το μόνο που έκανα, όλο το πρωί, ήταν να σηκωθώ δυο τρεις φορές από την καρέκλα, γιατί και άλλα θέματα απαιτούσαν την παρουσία μου, μακριά από εκεί που ήμουν απασχολημένος.
Σκέφτομαι ότι, στα μάτια όσων συνάντησα, θα είμαι τυπικό δείγμα εικόνας καρεκλοκένταυρου.

Να το εξομολογηθώ.
Έψαξα και ψάχνω στο διαδίκτυο, μήπως και βρω την περιγραφή μου.
Δεν μπορεί, δεν το γλιτώνω.
Δεν θα αργήσει η στιγμή να «δω τη φάτσα μου στη μόστρα». Δύσκολη η φωτογραφική απεικόνιση, δεν έχω και φωτογένεια δα, μόνο γένια, αλλά πολύ πιθανή η «εικονογράφηση».

Όλα έχουν ένα κόστος.
Θα το αναλάβω εφόσον μου καταλογισθεί.

Βράδιασε για τα καλά.
Τριακοστή πρώτη του Αυγούστου.
Λίγη ψύχρα, μερικά σύννεφα στον ουρανό, η κίνηση στους δρόμους εντονότερη.
Διάθεση που ετοιμάζεται να ανταλλάξει ευχές και να θέσει σε κίνηση τη μηχανή.

Πρωτομηνιά αύριο.
Μήπως να ξαναπάω για γάλα πρωί πρωί;

Μια ημέρα

Πίεση, τρέξιμο, ενοχές, αμφιβολία.
Ημέρα που άρχισε με την ανατολή του ήλιου …

Και μόνο οι αφορμές επικοινωνίας, θα μπορούσαν να γεμίσουν ένα μπλογκ.

Πέρασε.

Τα προβλήματα βρήκαν μια λύση.
Επιθυμητή;
Πάντως εφικτή.

Και η ζωή συνεχίζεται.
Αύριο, τα σημερινά προβλήματα θα κινούνται στα κανάλια των επιλογών που έγιναν και τα αυριανά θα αναζητούν τα δικά τους κανάλια.

Μη ξεχάσω, πώς να το ξεχάσω…, το θέμα της στέγης τού …
Λέω πώς να το ξεχάσω, αλλά ήδη σήμερα έφυγε από τον ορίζοντα των προτεραιοτήτων.

Αύριο, λογικά θα αποκατασταθούν και οι λίστες των προτεραιοτήτων.
Και αυτό θα περάσει στις πρώτες τους θέσεις.

γνωστές από πριν επιλογές …

Μάτια που λάμπουν.
Μάτια με το φόβο του άγνωστου και της ανασφάλειας καλά κρυμμένο πίσω από τη σταθερή φωνή και το σχεδόν αδιόρατο κοκκίνισμα στα μάγουλα.
Αγωνία και προσδοκίες.

Χρόνια που φεύγουν παίρνοντας όνειρα κι ελπίδες.
Συνθήκες που απαγοητεύουν, ή γεννούν προσδοκίες.

Διαδικασίες.
Επιλογής ή γνώσης;
Πέντε ώρες, μαζί με όσες ακολουθήσουν, αποτύπωσης της αγωνίας.
Η νέα γενιά στο σκαμνί.
Και η εξουσία καθισμένη απέναντι.
Όχι απαραίτητα «στρογγυλοκαθισμένη».
Μπορεί και στα καρφιά.

Κούραση.
Γνωστή και αναμενόμενη
Και οι συνθήκες που τη γεννάνε γνωστές κι αυτές.
Όσο γνωστές και όσο αναμενόμενες όμως, δύσκολο να τις συνηθίσεις..
Πώς να αντιμετωπίσεις την αγωνία του άλλου…
Και τις προσδοκίες του…
Και την αναγκαστική του προσγείωση, από τα σύννεφα των ονείρων, στα χέρσα χωράφια της καθημερινότητας…

Μεσημέρι.
Αδυναμία ρύθμισης προσωπικών προβλημάτων.
Είναι βλέπεις και οι προνομιούχοι.
Οι εκλεκτοί όλων των καταστάσεων.
Αλλά είναι και τα διλήμματα.
Τα προσωπικά ή οι ηθικές υποχρέωσεις;

Δεν υπάρχει δίλημμα.
Θα ήθελα να υπάρχει, αλλά δεν υπάρχει.
Γνωστή η απάντηση.

Τα προσωπικά σε δεύτερη μοίρα.
Κι ας είναι σημαντικό για τον πατέρα να κατευοδώσει, αύριο, το γιο στις υποχρεώσεις του απέναντι στη μάνα πατρίδα.
Κι ας είναι σημαντικό για τον αδελφό να σταθεί παραστάτης, αφού άλλο δεν μπορεί, στον αγώνα της αδελφής. Αύριο κι αυτό.

Γι αύριο τα «πρέπει» είναι ορισμένα διαφορετικά.

Εφ ω ετάχθην.
Οι αγωνίες των πολλών, πάνω από τις προσωπικές ανάγκες.
Με όποιο τίμημα κι αν καταβάλλεται.

Είναι λογικό;

Ας μείνει το ερώτημα αιωρούμενο.

Στον απολογισμό θα επανέλθει.
Στον απολογισμό της ζωής.
Και στους καταλογισμούς.

Αργά τότε για διορθώσεις, αλλά τώρα, το δίλημμα υπάρχει μόνο για να απορριφθεί.

Καλώς γύρισα στον κόσμο της μιζέριας.

Της φαντασίας μου θα είναι.

Τα μισόλογα. Οι διακοπές των συζητήσεων άμα τη εμφανίσει.
Συμμαχίες, λυκοφιλίες, εφόρμηση επί του «εχθρού».

Εξηγήσεις.
Προσπάθεια αποκόλλησης από τον ομφαλοσκοπισμό.
Αποτυχία.

Τα τείχη της μιζέριας, θωρακισμένα και με νέες συμμαχίες, κρατούν καλά.
Εκάς οι βέβηλοι, που θα ανατρέψουν τον κοπιωδώς κατακτηθέντα εφησυχασμό.
Και τη φροντίδα του εαυτούλη μας.
Εκάς, εκάς.

Μια ανάσα.
Αέρας χωρίς οξυγόνο.
Μεταλλαγμένα όντα, προσαρμοσμένα στη διαβίωση με τέτοιες συνθήκες.
-Τι πειράζει να γίνουν μερικές παρανομίες ακόμα. Αφού γίνονται τόσες.
Σωστά.
Γιατί να εργαστούμε για την άρση των παρατυπιών. Αφού μπορούμε να κάνουμε κι άλλες.
Υποκίτρινα όντα με αλλοιωμένους αισθητήρες.

Ζαλάδα.
Πονοκέφαλος.
Τα ταπεινά της καθημερινότητας, μικρή βοήθεια διαφυγής.

Το βραδινό αεράκι -δεν πρόσεξα, από το βορρά ή τον νότο έρχεται;-, σπρώχνει τα σύννεφα της ημέρας.
Στη δύση τα χρώματα αλλάζουν συνεχώς.

Ημέρα πρώτη της εβδομάδας.
Μπορεί ναι φταίνε και οι προσδοκίες.

Ενδοσκόπηση.
Πάτημα στα εσωτερικά βραχάκια της αισιοδοξίας.
Ανάδυση για βαθιές ανάσες.
Οξυγονομένου αέρα αυτή τη φορά.

μια ακόμα Κυριακή …

Της Κυριακής τα συνηθισμένα.

Και μερικές απαντήσεις στις προκλήσεις του επαγγέλματος.
Διαστροφή τριάντα ετών είναι αυτή. Πώς να ξεφύγει κανείς …

Η ησυχία του δειλινού, το τετέρισμα του τζίτζικα, η ζέστη που είναι υποφερτή, αλλά και αισθητή.

Νωρίς το μεσημέρι, οικογενειακή παρακολούθηση της προσπάθειας της εθνικής ομάδας στο μπάσκετ.
Εντυπωσιακή η νίκη με 31 πόντους διαφορά απέναντι στην Κινεζική ομάδα.

Νύχτωσε για τα καλά πια.

Τα τζιτζίκια ησύχασαν. Τουλάχιστον αυτά που ήταν εδώ κοντά.
Τα σύννεφα έχουν καλύψει όλο τον ουρανό.
Να το πηγαίνει για βροχή;

Δροσιά θα είναι …

Με αφορμή ένα σχόλιο …

Τούτο το μπλογκ το χρησιμοποιώ σαν ένα ημερολόγιο, καταγράφοντας την καθημερινότητά μου.
Τα γεγονότα που αφορούν στο πρόσωπό μου, αυτά καθ΄εαυτά είναι μάλλον αδιάφορα και συνήθως τα περνάω έμμεσα, καταγράφοντας εικόνες και σκέψεις γενικότερου, νομίζω, ενδιαφέροντος.

Κάποιες φορές οι εικόνες είναι κραυγαλέες. Είναι από μόνες τους όχι απλώς σχόλια, αλλά και ολόκληρες αναλύσεις.

Έτσι και χτες.
Η εικόνα πολιτών αλλά και πολιτικών, που λένε στα σοβαρά ότι χάνονται, επειδή δεν θα υπάρχουν κορόιδα προς εκμετάλλευση, με έκανε να αηδιάσω.
Αντί να απαιτούν, δομές αναπτυξιακές που θα τους προσφέρουν τη δυνατότητα δημιουργίας θέσεων εργασίας, παραγωγής προϊόντων, συμμετοχή στις εξαγωγές κλπ κλπ, βγαίνουν στις τηλεοράσεις και μυξοκλαίνε και τους σιγοντάρουν και τα πολιτικά κόμματα, όλα τα πολιτικά κόμματα, γιατί, λέει, δεν πέρασαν φοιτητές στην περιοχή τους.
Βρισκόμαστε μπροστά στο αισχρό φαινόμενο, να επιχειρείται αναδιανομή του εισοδήματος με έναν απόλυτα χυδαίο και αντιπαραγωγικό τρόπο.
Αναπτύσσεται οικονομικά η Αθήνα, σωρεύεται ο πληθυσμός εκεί, δημιουργείται εισόδημα, και μετά, επειδή είναι πιο εύκολο, επειδή αυτό θα αποφέρει «ψηφαλάκια», με απολύτως προκλητικό τρόπο, φροντίζουμε να το διοχετεύουμε στην περιφέρεια που την έχουμε έτσι κι αλλιώς εγκαταλείψει. Και η μέθοδος διοχέτευσης είναι για μεν τον χειμώνα, η εσωτερική μετανάστευση με την τεχνική της δημιουργίας εκπαιδευτικών μονάδων, για δε το καλοκαίρι με τον τουρισμό χωρίς κανένα άλλο σχεδιασμό, χωρίς προοπτική αυτοδύναμης οικονομικής ανάπτυξης.

Τα έβλεπα και τα άκουγα αυτά και θύμωνα.
Η μόνη λύση ήταν να συνεχίσω να διαβάζω το βιβλίο που είχα αρχίσει…
Σε ένα διάλειμμα της ανάγνωσης, είδα, στο κανάλι του Mega, το τρέιλερ για τις ειδήσεις.
Εκεί είδα το νεαρό, που μασουλούσε και το χέρι του έτρεχε στον ίδιο ρυθμό επάνω στον κατάλογο των επιτυχόντων.
Η εικόνα με έκανε να θυμώσω.
Σκέφτηκα ότι αυτό που είχα μπροστά μου ήταν ένας άντρας δεκαεφτά, δεκαοχτώ χρονών, ευνουχισμένος.
Έβλεπα ένα άντρα που, μέσα στην υπερκαταναλωτική και υπερπροστατευτική κοινωνία που ζούμε, τον κρατάμε να παραμένει παιδί, να έχει μηδενίσει τα όνειρά του και τους στόχους, τον κάνουμε να μη νοιώθει ικανός «να αρπάξει την πέτρα και να τη στίψει».
Είδα στο «παιδί» αυτό, το άβουλο ον που δημιουργούμε και είμαστε και περήφανοι γι αυτό. Γιατί ναι κατασκεύασμά μας είναι!!!
Φυσικά και δεν τα έβαλα με το νέο, καταγράφοντας την εικόνα του.
Με όλους μου τα έβαλα και την κοινωνία την οποία οικοδομούμε.

Και ήρθε μετά η περίπτωση της νεαρής.
Βγαίνοντας για μια δουλειά, τη συνάντησα στο πεζοδρόμιο λίγο πιο κάτω από το σπίτι μου.
Για να είμαι ειλικρινής, όταν την είδα, στο μυαλό μου ήρθαν κραυγές γυναικών που ακούγονται κατά καιρούς, και πιο πρόσφατα ένα κείμενο της ελληνίδας, που λένε, «γιατί δεν μας σέβονται οι άντρες» και όσα μεταφέρει η καπετάνισσα από τα απελπισμένα χείλη θηλυκού «Πού είναι οι άντρες σήμερα» κλπ κλπ.
Μα πώς είναι δυνατόν να σε σεβαστεί ο άλλος, άντρας ή γυναίκα, όταν εσύ δεν σέβεσαι τον εαυτό σου.
Όταν επιλέγεις ντύσιμο, που επιδιώκει να προκαλέσει σεξουαλικά, αδιαφορώντας μάλιστα για το αν προκαλείς την αισθητική.
Διότι, το να φοράς ρούχα που καλύπτει και αποκαλύπτει επιλεκτικά σημεία του σώματός σου, και κυρίως αυτά που είναι συνδεδεμένα με την ερωτική πράξη, τι άλλο είναι παρά ερωτικό κάλεσμα;
Το ερωτικό κάλεσμα όμως, όπως όλες οι κοινωνικές λειτουργίες, έχει τους κανόνες του.
Και οφείλει κανείς να τους τηρεί. Έστω και σε γενικές γραμμές.
Το να επιχειρείς να λειτουργήσεις χωρίς τους κανόνες, σημαίνει ότι αποδέχεσαι και την από την άλλη μεριά, είτε μη αποδοχή των κανόνων, είτε την έλλειψη σεβασμού.
Τι ψάχνεις λοιπόν και αναρωτιέσαι «γιατί δεν με σέβονται;».

Με τούτα στο μυαλό, όταν άρχισα να γράφω το κείμενό μου, αποφάσισα να δώσω τις εικόνες χωρίς σχόλια, γιατί ένοιωθα ότι δεν είχα την ψυχραιμία να σταθώ κριτικά απέναντί τους.
Η απαγοήτευση περίσσευε.
Έτσι, αφού τα έγραψα και συνέχισα να διαβάζω το βιβλίο μου, μέχρι που το τελείωσα…

επιστροφές …

Για δες.
Φτάσαμε στο τελευταίο Σαββατοκύριακο του Αυγούστου.
Και του καλοκαιριού.

Ένας ακόμα κύκλος που κλείνει.
Ένα ακόμα καλοκαίρι που ολοκληρώνεται.
Όχι ότι έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία.

Το πρωί, ο καθρέφτης έγινε αφορμή για μια γρήγορη διαδρομή στο χρόνο.

Η εποχή της σανίδας. Και της αθωότητας.
Τότε που ο κουρέας έβαζε μια σανίδα πάνω στα χερούλια της πολυθρόνας και με κάθιζε εκεί, για να μπορέσει να με κουρέψει.
Φούντα.
Όλο το κεφάλι με τη χοντρή τη μηχανή και μόνο μια φούντα μαλλιών μπροστά, πάνω από το μέτωπο.
Και όλη μέρα στις αλάνες της περιοχής. Μπάλα, ξυλίκι, πετροπόλεμος …

Μετά το αμερικάνικο.
Ναυλοχούσε ο έκτος αμερικανικός στόλος στο Φάληρο και μεταξύ των άλλων, κατέφτασε και η σχετική μόδα του κουρέματος. Φυσικά η σανίδα είχε καταργηθεί προ πολλού.
Τώρα στο κεφάλι έμενε περισσότερο μαλλί.
Αν και το σχολείο είχε άλλη άποψη.
Ευτυχώς, οι αθλητικές μου επιδόσεις, μου προσέφεραν και την ανοχή του γυμναστή.
Και η εφηβεία είχε μπει για τα καλά.

Μετά, μεσούσης της χούντας, το μαλλί μάκρυνε.
Η σχέση με τον κουρέα έγινε σχέση ανοχής.
Τότε αναπτύχθηκαν οι ικανότητες της αδελφής μου.
Όχι ιδιαίτερα όμως. Μερικές τις «ουρές» για συμμάζεμα έκοβε και αυτές όχι ιδιαίτερα επιτυχώς.
Έτσι η οικονομία έχασε μια κομμώτρια.
Κέρδισε μια οικονομολόγο όμως…
Η εποχή της επανάστασης και ερώτων…

Στο στρατό το κούρεμα ξαναβρήκε την παιδική φόρμα.
Το μουστάκι όμως αναπτύχθηκε.
Αρειμάνιο.
Μαμά πατρίς σε φυλάω …

Εργαζόμενος, οικογενειάρχης, μικροαστός.
Οι επισκέψεις στον κουρέα πάντα αραιές. Και το κουρείο, ανδρικό κομμωτήριο.
Η έλλειψη χρόνου έγινε στυλ.

Και διαρκεί.

Φαίνεστε δέκα χρόνια νεότερος, ανεφώνησε ο κομμωτής μετά το πέρας της πρωινής επίσκεψης.
Αν τα βάψουμε κιόλας ….

Μάλλον το βλέμμα μου σκοτείνιασε περισσότερο από το προτεινόμενο χρώμα των τριχών.

Πάντως, το καλημέρισμα ήταν ειλικρινές κατά την αποχώρηση και τη λήξη της αναδρομής.

Όχι ότι το μυαλό σταμάτησε να ψάχνει.
Βλέπεις, είναι ετούτη η χρονιά ορόσημο για κάμποσα …

Βράδιασε.
Σάββατο, ζέστη. Το μπαλκόνι με το αεράκι, καλό καταφύγιο. Λίγη δουλειά, προετοιμασία για την εβδομάδα που έρχεται και ψάξιμο στην τηλεόραση.

Σιγά σιγά να ετοιμαζόμαστε…

Το επόμενο Σάββατο θα είναι πια Σεπτέμβρης…

με μια στυφίλα …

Παρακμή.
Ξεσηκώνονται, λέει οι πόλεις στις οποίες υπάρχουν Α-ΤΕΙ και φέτος δεν θα δεχτούν σπουδαστές αφού οι υποψήφιοι δεν «έπιασαν» τη βάση.
Έτσι, χυδαία, ανερυθρίαστα, χωρίς στάλα ντροπής λένε ότι «οι φοιτητές είναι ζωή για τα οικονομικά της πόλης».
Και υπάρχουν και κόμματα που υποστηρίζουν αυτή την προσέγγιση.
Και δεν κοκκινίζει κανείς τους.

Παρακμή.
Εικόνα στις ειδήσεις της τηλεόρασης.
Νεαρούλης -αυριανός επιστήμονας;- με καπελάκι και σακίδιο στους ώμους, μασουλώντας μια τσίχλα, κουνάει το δάχτυλο διατρέχοντας τους πίνακες με τα ονόματα των επιτυχόντων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, στο ρυθμό του μασουλήματος-μηρυκασμού.
Η αγωνία για το μέλλον του, ενός προϊόντος, τυπικού δείγματος, μιας ευημερούσας κοινωνίας.

Παρακμή.
Η νεαρή, γύρω στα 25. Γεματούλα, με μια μπλούζα κοντομάνικη και φούστα μαύρη.
Η φούστα από εκείνες με το ασύμμετρο σχέδιο, με μια αιχμή να φτάνει μέχρι τον αστράγαλο του αριστερού ποδιού.
Και πίσω…
Πίσω κοντή. Τόσο που να αποκαλύπτεται το μπλε κυλοτάκι της κοπέλας!!!!
Όχι, δεν ανασηκωνόταν καθώς περπατούσε.
Ούτε ήταν τσαλακωμένη.
Η φούστα.
Η αξιοπρέπεια;

εγρήγορση ..

Και επειδή δεν είναι δική μου δουλειά ή ο άλλος δεν έκανε καλά αυτά που όφειλε, πώς μπορώ να επαναπαυτώ;
Τι φταίει αυτός που έχει την αγωνία του, να γίνεται θεατής της μιζέριας καρεκλοκένταυρων και γραφειοκρατών;
Και όχι μεγαλοθεσιτών τούτη τη φορά. Απλών.
Αυτών που συνήθως προκαλούν τη συμπάθεια…

Μεσημεριάτικα, με το τραπέζι στρωμένο για το μεσημεριάτικο φαγητό, το άνοιγμα του γραφείου κρίθηκε επιβεβλημένο.
Και το αυστηρό ύφος.
Και η υπέρβαση των εμποδίων της τεχνολογίας.
Ευτυχώς που στην άλλη άκρη του σύρματος, υπήρξε κατ΄αρχήν κάποιος και ήθελε και να βοηθήσει.

Τα χαμόγελα στα μάτια αυτών που μέχρι εκείνη τη στιγμή, ξεροστάλιαζαν μέσα στη ζέστη και αγωνιούσαν, η καλύτερη αμοιβή.
Και βοήθεια να ξεχαστεί η πολλαπλώς εκδηλωθείσα αδιαφορία.

Πώς μπορείς άραγε να ειδοποιείς ότι στέλνεις ένα επείγον κείμενο και να μην ελέγχεις αν ο άλλος το πήρε;
Και όχι μόνον να μην ελέγχεις αν το πήρε, αλλά να σηκώνεσαι και να φεύγεις από τη θέση σου.
Ε ναι. Η ώρα ήταν περασμένη. Και;

Λύση είπαμε δόθηκε.
Αφού το αυτοκίνητο αποδείχτηκε πιο γρήγορο από το e-mail, επιστρατεύτηκε ο … γείτονας και το Φαξ
Η καθυστέρηση τελικά ήταν λογική και οι χαρές και τα «ευχαριστώ» άλλαξαν το κλίμα.

Και τα που προέκυψαν μηνύματα θετικά.
Δεν πήγε χαμένη η χρονιά.
Χαμένο τίποτα δεν πάει, αλλά η ικανοποίηση μπορεί να φουσκώσει το στήθος, ακόμα κι αν ποτέ δεν υπήρξες ανταγωνιστικός.

Η απορία μου πάντως παραμένει.
Όσοι δεν ήταν στη θέση τους, πώς φαντάζονται άραγε ότι θα λύθηκε το πρόβλημά τους; (γιατί λύθηκε..)

Η μεσημεριανή ένταση, έφερε κούραση.
Και σωματική.
Παράξενο.
Μειώνονται οι αντοχές.

Ευτυχώς, το απογευματινό αεράκι και το βιβλίο της Φακίνου που διαβάζω (Η μέθοδος της Ορλεάνης), βοήθησαν να ξεχαστεί γρήγορα η ένταση.

Τουλάχιστον αυτή, η μεσημεριάτικη.
Άλλες, όπως τα μοναχικά γενέθλια, η μάνα που ψάχνει να βρει τα «πατήματά» της, οι χαρές από τα αποτελέσματα των εισαγωγικών εξετάσεων (θετική ένταση αυτή), μπαινοβγαίνουν από το πρωί ανάκατες.
Σαν την ζωή.

Τίποτα δεν είναι γραμμικό εντέλει.
Ούτε και η συναισθηματική ακολουθία.

οι παλιές αγάπες πάντα είναι παρούσες …

Ασκήσεις επί χάρτου.
Κυριολεκτικά.
Απορίες και προβληματισμοί που δεν διατυπώθηκαν. Τι νόημα θα είχε άλλωστε;
Μια ώρα δουλειά, που δεν έπιασε την ουσία. Μερικές ιδέες συζητήθηκαν.
Και αγωνίες.
Που κατατέθηκαν έμμεσα.

Είναι βλέπεις που και εμείς δεν ξέρουμε τι θέλουμε.
Πού να πάμε.
Παρακολουθούμε τις δομές να αλλάζουν.
Αλλάζουν ή καταρρέουν; Πάντως το δίλημμα δεν τίθεται έτσι μεγαλοφώνως.

Και οι φωνές που ακούγονται, δύσκολα κρύβουν την ιδιοτέλεια.

Σκέψεις και ενδοιασμοί ενός ήρεμου κατά τα άλλα πρωινού.
Μια συνάντηση με όλα τα παραπάνω και την ανανέωσή της για τη Δευτέρα, η σκυλίτσα που φυλάει τα νεκρά παιδιά της και επιτίθεται σε κάθε ένα που θεωρεί ότι της έκανε κακό, το καλοκαίρι που καλά κρατεί.

Το υλικό για το ξανακοίταγμα των προτάσεων στη μνήμη του υπολογιστή, η διάθεση για μετασχηματισμό των προβλημάτων σε πολιτικές σκέψεις υποτονική, η απόλαυση της μεσημεριανής μακαρονάδας, πραγματική.
Ε ναι, η φτώχεια θέλει καλοπέραση.
Μια Bud για να καταλαγιάσει τη ζέστη, και άλλη μια μπύρα για να καταλαγιάσει το κάψιμο της σάλτσας, ήταν μια πρόσθεστη πολυτέλεια.

Και η μεσημεριάτικη σιέστα.
Με όνειρα που δεν τα θυμάμαι.
Έτσι κι αλλιώς δεν είμαι και σίγουρος ότι το επιθυμούν και πολύ να τα θυμάμαι.

Βολτούλες για παρακολούθηση της περιγραφής των διαδραματισθέντων κατά τη χτεσινοβραδινή εξόδου, όπως απολύτως αντικειμενικά (!) τα είδαν δύο από τις νεαρές κυρίες της παρέας.
Υποθέτω ότι και οι υπόλοιπες νεαρές κυρίες, αλλά και οι κύριοι, θα έχουν να πουν κάτι στο αμέσως προσεχές μέλλον.

Ένα κείμενο της μικρής Κρότκαγια, μού έφερε στο μυαλό ένα κείμενο, που είχα βάλει εδώ πριν έναν ακριβώς χρόνο.
Μάλλον για τεκμηρίωση της χτεσινής θέσης περί της προσωπικότητας των διαδικτυακώς επικοινωνούντων, το παραθέτω.

Απόβραδο πια.
Η παρακολούθηση των αθλητικών γεγονότων, είναι μια παλιά ιστορία.
Αρχίζει το παιχνίδι της ΑΕΚ.
Λέω να το δω.

Το μεσημέρι παρακολούθησα την αγχώδη νίκη της εθνικής ομάδας μπάσκετ, επί της Βραζιλίας.
Είπαμε.
Νεανικές συνήθειες, που δεν εγκαταλείπονται..
Και γιατί άλλωστε….
Εντάξει άλλαξαν πολλά, αλλά η παρακολούθηση μιας αθλητικής δράσης, εξακολουθεί να μου κινεί το ενδιαφέρον.

Παλιά αγάπη δεν είναι η ΑΕΚ βέβαια (γνωστός Πανιώνιος δα).
Ο αθλητισμός είναι.
Και η παρακολούθηση αγώνων…

Και ο καύσωνας συνεχίζεται..

Γκουχ… γεύση χώματος..
Περίεργο …
Χιουμοριστική εισαγωγή.

Η ζέστη συνεχίζεται. Παρά τα περί του αντιθέτου διαδοθέντα.
Και να μη θέλεις να ασχοληθείς με τον καιρό, σε υποχρεώνει εκείνος.
Φυσικά, γιατί δεν υπάρχουν, ευτυχώς, τα πιο σημαντικά στο προσκήνιο.
Υπάρχουν όμως στο παρασκήνιο.
Και απαιτούν προετοιμασία.
Και επικοινωνία. Και ιδέες.

Πρωινό με δραστηριότητες προετοιμασίας του προσεχούς μέλλοντος.
Του πολύ άμεσα προσεχούς.
Προετοιμασία για το χειμώνα.
Το ίδιο άδηλη με τα επερχόμενα.
Ιδέες πάντως υπήρξαν. Και αποτυπώθηκαν στο χαρτί.

Η υλοποίησή τους όμως, απαιτεί πόρους. Και η εξεύρεσή των πόρων, δεν είναι πάντα εφικτή.
Έτσι και τώρα.
Θα φανεί αύριο αν μπορεί να ανατραπεί αυτό.

Η απογευματινή έξοδος, άλλαξε για λίγο το σκηνικό.
Όμορφο να προσωποποιείς τις εικόνες της φαντασίας σου.
Και να είσαι κοντά στην πραγματικότητα.
Και ακόμα καλύτερα, η πραγματικότητα να είναι πιο όμορφη από τη φαντασία.
Κι ας μην είναι δυνατόν να υπάρξει άμεση επικοινωνία με όλους.
Πολλές φορές αρκεί και η αύρα που διαχέεται …

Η ημέρα λήγει και τα αποκαΐδια της Χαλκιδικής, πυρπολούν και άλλες περιοχές της χώρας.
Και την αξιοπιστία της κρατικής μηχανής.
Και της οργανωμένης πολιτικής.
Και γίνονται φιλέτο στη τρομοκρατική διάθεση της τηλεόρασης.

Ευτυχώς που υπάρχουν και τα θεάματα.
Η εθνική ομάδα του μπάσκετ, κατάφερε να ανατρέψει το σε βάρος της σκορ και τελικά να κερδίσει.
Τα πέντε δευτερόλεπτα, πριν από το τέλος, ήταν αρκετά.

με βήμα αργό …

Μακριά ημέρα. Σε ώρες.
Πολλές αρχές, χαμηλή πτήση.

Συγκρατημένη αισιοδοξία.
Κλαυσίγελως με τον τόνο στο γέλωτα…

Εξάντληση των αρνητικών πιθανοτήτων η εμφάνιση του περιπολικού στις 5 τα ξημερώματα, σε άδειο δρόμο, αμέσως μετά την παραβίαση στου κόκκινου.
Χωρίς άλλες επιπτώσεις.

Πέρασμα από τους χώρους της ρουτίνας. Προετοιμασία.
Των διαθέσεων κυρίως.
Οι διαδικασίες με τη σειρά τους.

Πικρή γεύση με το τέλος του βιβλίου.
Κισμέτ και το αέναο της επικοινωνίας.

Σε μια ατέλειωτη εκδρομή με βήμα αργό …

Και η τεχνολογία ζεστάθηκε …

Το adsl κατέρρευσε.
Η τεχνική υποστήριξη του ΟΤΕ, δεν λειτουργεί το βράδυ.
Οι φόρμες του φυλλομετρητή, διαγράφτηκαν (από δικό μου λάθος).
Το κλασικό καλωδιάκι έσωσε την κατάσταση.
Τουλάχιστον για τώρα.
Σύνδεση dial up.
Να θυμηθούμε τις ηρωικές εποχές.
Αν και, στο διάστημα που έλειψα, με τέτοια σύνδεση έμπαινα στο διαδίκτυο.

Διάφορα αδιάφορα στην τηλεόραση.
Ο Λεβέντης όμως με εξέπληξε.
(Ένας είναι ο Πρόεδρος)
Πήρε θέση κατά της χρήσης των όπλων από τους αστυνομικού, προβάλλοντας το θέμα της αναρμοδιότητάς τους.
Ο καθένας οφείλει να έχει μια δίκη και από εκεί να εξαρτάται η τύχη του. Και όχι από τους κουμπουροφόρους !!!!
Για δες ο Λεβέντης…
Η ταχύτητα στο διαδίκτυο απελπιστικά αργή.

Μάλλον το εγκαταλείπω.
Ελπίζω σε καλύτερες συνθήκες αύριο.
Γενικώς ….

και τι άλλο να κάνεις;

Αργία μήτηρ πάσης κακίας, αλλά κάτι τέτοιες ημέρες, η αργία είναι η μόνη επιλογή.

Ζέστη, ζέστη, ζέστη.

Από το πρωί ελάχιστες κινήσεις, λίγο διάβασμα, λίγη τηλεόραση.

Δεν υπάρχουν και πολλά άλλα περιθώρια.

Απόγευμα και η καθιερωμένη υποχρεωτική βόλτα.
Σοκ.
Καυτός ο αέρας, καυτός ο δρόμος.
Μέχρι και τα μέταλλα στο λουρί του σκύλου ζεστάθηκαν στο τέταρτο που διήρκεσε η βόλτα.
Επιστροφή στο σαλόνι.

Κάτι δείχνει η τηλεόραση, κάτι ψάχνω στον υπολογιστή, μερικές οδηγίες από τηλεφώνου για τις λειτουργίες του επεξεργαστή κειμένου.

Μια Κυριακή που απλώς περιμένω να περάσει.
Όπως και οι αμέσως επόμενες ημέρες.

Ευτυχώς έχω ακόμα αυτή την δυνατότητα …

Πρεμιέρες ..

Λοιπόν, έχουμε και λέμε.
Σήμερα, έκαναν για πρώτη φορά την εμφάνισή τους, κατά σειράν:

Ο καύσωνας. Αυτός, έκανε την εμφάνισή του από χτες το βράδυ δηλαδή.
Τον καταλάβαινες από τη ράχη της πολυθρόνας, που ήτανε ζεστή!!!
Και από τον ιδρώτα που κατρακυλούσε στη ράχη σου.
Ζεστός κι αυτός.
Η περίπτωση του κρύου ιδρώτα, είχε άλλη αφετηρία.

Το μουντομπάσκετ. Παγκόσμιο πρωτάθλημα Μπάσκετ.
Διεξάγεται στην Ιαπωνία.
Η Ελλάδα κέρδισε το Κατάρ, αλλά κάποια στιγμή έχανε και δεκαέξι πόντους.
Και η Λιθουανία έχασε από την Τουρκία.
Κακό αυτό.
Αύριο η Ελλάδα παίζει με τη Λιθουανία.

Το ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της πρώτης εθνικής κατηγορίας.
Με καινούργιο όνομα.
Θα λέγεται σούπερ λίγκα.
Γιατί άλλαξε όνομα;
Αφού το ίδιο έργο θα δούμε και πάλι.
Έλα μου ντε.
Ίσως, γιατί η λέξη Σούπερ έχει μεγαλύτερο κύρος.
Πώς λέμε σούπερ Γκούφη;
Πάντως, για να γίνει πραγματικότητα και να διεξαχθή, χρειάστηκε να ομονοήσουν ο Ολυμπιακός με τον Παναθηναϊκό.
Και η ΑΕΚ από κοντά.

Η ζωή, φυσικά, συνεχίζεται …
Και οι ανοησίες από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (;)
Για να αποφύγεται τον καύσωνα, μας λέει η πολυπράγμων δημοσιογράφος της ΝΕΤ, φροντίστε να μην μπαίνει η αντηλιά στο σπίτι σας (σωστό).
Φυτέψτε φυτά (πότε να το κάνουμε αυτό καλή μου; Σήμερα;)
Μυαλό, που φυτεύουν; (Αυθημερόν, εννοείται.)

Συνεχίστηκε όμως το ραχάτι. Επί προσωπικού αυτό.

Όπως και οι σαββατιάτικες συνήθειες. Σε οικογενειακό πεδίο ετούτες.

Φυσικά, και η εδώ παρουσία μου.
Κουράγιο …